อังคารที่ 11 ธันวาคม 2550

ปายเป็นหมู่  สู่ความหนาว
แต่ลาว  อยู่คนเดียว

ตื่น ล้างหน้า แปรงฟัน เก็บกระเป๋า ถ่ายรูปดาดฟ้า เจอขวดเบียร์เปล่าๆ วางอยู่เป็นกองเบ่อเร่อ สงสัยของแขกที่มาพัก

คืนกุญแจ เช็คเอาท์ แล้วก็ปีนบันได 175 ขั้นเพื่อไปเยี่ยมชมวัดที่อยู่ใกล้ๆ

ซื้อกล้วยทอดราคา 3000 กีบหรือ 10 บาท ควักแบงค์ 20 ไทยไป เค้าไม่มีทอน เลยจ่ายเป็นกีบแทน ให้ไป 10,000 กีบ ทอนมานับได้ 2000 x 3 ใบ ต้องทวงอีก 1000 กีบ งงเลยเจองี้ ท่าทางเรื่องเงินในลาวมันเขี้ยวโว้ย เดินไปคิวรถ ถามค่ารถไป slowboat เจอ 10,000 กีบ หรือ 40 บาท คนเดียว ถามสองเจ้า เท่ากัน เลยไม่ขึ้น เดินไปก็ได้ นิดเดียวเอง เมื่อวานก็เดินไปมาแล้ว

เดินเรื่อยๆ มาถึงตรงที่มีเรือที่เล็งไว้เมื่อวานเย็น ดูเหมือนจะไม่ใช่ ไม่เห็นมีคนเลย สงสัยต้องเดินต่อไปอีก

แล้วจู่ๆ มีสามล้อเครื่องบีบแตรทัก เลยหันไปมอง สบตากันเล็กน้อยพี่แกชิดขวาจอดเลย ก็ลองสอบถามราคาแกดู เห็นมีฝรั่งอยู่บนรถบ้างแล้ว อาจจะได้ราคาถูกกว่า 'สิบพันกีบ' เป็นอันตกใจเมื่อรู้ว่า... เวรละ...กูเดินมาผิดทาง! slowboat อยู่อีกฟาก เมื่อรวบรวมสติได้ก็ลองถามแม่ค้าขายกล้วยปิ้งแถวนั้นดูเพื่อความชัวร์ กลัวโดนหลอก ได้คำตอบคล้ายๆ กัน ทางที่ผมเดินไปน่ะ มันเป็นทางไป fastboat! เลยรีบกลับหลังหันทันที

พอเดินกลับมาเจ้าของ GH (Guesthouse) เดินออกมาพอดี แล้วแกก็บอกว่า slowboat ไปอีกทาง จริงๆ ผมควรถามทางเค้าแต่แรก แต่ด้วยความมั่นใจเอามากๆ ว่าเรือที่กูเห็นมันต้องใช่แน่ๆ แถมแกจะขายตั๋วเรือให้อีก (ซึ่งราคาแพงกว่าซื้อที่ท่าอยู่แล้ว) ก็เลยไม่ถาม แต่คราวนี้ต้องถามแล้ว ว่ากี่โล ตอบว่า 2 โล รถสามล้อเครื่องที่จอดอยู่แถวนั้นก็บอกว่า 2 ฮึฮึ...สองกิโลเหรอ บ่ยั่น "เสาไฟนู่น" แกว่างั้น มองตามไปก็ไกลแฮะ ท่าเรืออยู่ตรงนั้น เอาวะ! แล้วสองท้าวก็ก้าวเดินอย่างกระฉับกระเฉง

เดินๆ อยู่ได้ยินเสียงเรือ หวังว่าคงไม่ใช่ลำที่กูจะไปนะ ระหว่างทางที่ซอยเท้าอย่างฉับพลัน เจอเด็กนักเรียนทักโบกมือว่า "สะบายดี" ราวกับมีกองเชียร์มาส่งใจให้นักกีฬา เป็น morning exercise ที่เหนื่อยพอๆ กับเมื่อวานตอนปั่นจักรยานไปคืนร้านเลย

ถึงท่าก็ซื้อตั๋วเรือ 190,000 กีบ (ประมาณ 678 บาท) เรือออก 11.00 น. แต่อาจ late ถึง 11.30 น. เขียนชื่อและเลขที่ passport จ่ายตังค์เดินไปที่ police office เค้าก็เอา passport เราไปจดๆ แล้วก็เดินมาลงเรือ....แต่ท่าทางอีกนานกว่าจะออก เพราะคนยังไม่ถึงครึ่งนึงเลย

เดินออกมากินก๋วยเตี๋ยวร้านข้างทาง มีเนื้อหมูกับเนื้อควาย! เลือกหมูสิครับ ระหว่างนั้นฝรั่งก็ทยอยเดินมากันเพียบ สงสัยได้ออก 11 โมงแน่ ก๋วยเตี๋ยวเส้นเยอะเนื้อน้อย แต่มีน้ำเปล่าเสิร์ฟให้ด้วย กินๆ ไป เนื้อก็ค่อยๆ โผล่ขึ้นมาเหนือน้ำ เออ เยอะเหมือนกันแฮะ แต่มันซ่อนอยู่ มื้อนี้ 7000 กีบ (25 บาท)

กลับลงเรือ เย็ดเข้มีแต่ฝรั่ง! ที่นั่งก็เหือดหายไป รอจน 11.05 น. ก็มีฝรั่งมาอีก 6 คน หาที่นั่งกันไม่ได้ คนของเรือเลยบอกให้ฝรั่งที่นั่งกันสลอนเก้าอี้ละคน ให้หันตัวไปนั่งเก้าอี้ละสองคน หลังจากนั้น 5 นาทีก็มีมาอีกกลุ่มใหญ่ ฝรั่งราว 20 คนได้มั้ง หนวกหูวุ่นวายและน่ารำคาญ อ่านซ็อคเกอร์ต่อ แล้วจู่ๆ ก็มีคนมาจากหลังเรืออีกครึ่งโหล! 11.35 น. เรือยังไม่ออก ฝรั่งหลายคนเริ่มกระดกเบียร์ลาว กินเหล้า สูบบุหรี่ น่ารังเกียจจริงๆ แบบว่าท้ายเรือมีเครื่องดื่มและเลย์ขาย เลย์ที่แบบว่าเอามาจากไทย ราคาก็ไม่ใช่ถูกๆ 11.40 น. รมควันจากท่อไอเสียเรือสักนาทีเรือก็เคลื่อนออก

เรือช้ามันก็ไม่ได้แล่นช้าอย่างที่จินตนาการเอาไว้ เพียงแต่ระยะทางคงไกล นั่งเรือล่องโขงก็ชิวล์ดี ลมเย็นๆ ผสมความชื้น แต่เครื่องยนตร์หนวกหูแสรด! (เสือกนั่งข้างหลังเองนี่เนอะ) แล้วการล่องเรือที่แสนยาวนานก็เริ่มต้นขึ้น...

วิวสองข้างทางริมน้ำโขงอุดมไปด้วยธรรมชาติทั้งต้นหญ้่า ต้นไม้่ ป่า เขา พืชสวนเกษตร รวมถึงควายสามสี คือตัวละสี ขาว-ดำ-น้ำตาล ไม่ใช่ตัวละสามสีนะ =_=! สีของแม่น้ำโขงเป็นสีน้ำตาลเหมือนน้ำบาดาล มีชาวบ้านใช้แหดักจับปลา มีหมู่บ้านเล็กๆ ริมน้ำ ชื่นใจกับการได้เห็นวิถีชีวิตคนที่อาศัยอยู่ริมแม่น้ำแบบนี้ แต่โลกกำลังร้อนขึ้น ไม่รู้พวกเค้าจะอาศัยแม่น้ำสายนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน ได้แต่หวังว่าธรรมชาติจะไม่ลงโทษผู้ที่มีใจบริสุทธิ์ต่อมัน

13.20 น.แวะให้หาบเร่ขึ้นมาขายของกิน ซึ่งของที่หอบมาขายแต่ละอย่าง.... ก็พวกขนมถุงอย่างเลย์และน้ำอัดลมอย่างโค้ก อยากกินอาหารลาวอะ เลยได้กล้วยมาครึ่งหวีมีอยู่ 7 ลูกกับ coke light รวม 40 บาท คิดเลขไม่ทันดันจ่ายเป็นบาทไป เพราะถ้าเป็นกีบเค้าคิด 10,000 นึงซึ่งมันประมาณ 35 บาท ขาดทุนอัตราแลกเปลี่ยนไป 5 บาท เลยตกลงกับตัวเองว่าใช้กีบไปเหอะวันหลัง อย่าถามว่ากี่บาท แล้วก็ได้กลิ่นที่คุ้นเคยมาจากเมืองปาย ฝรั่งมันดูดปุ๊นนี่เอง ห่อมาเป็นมวนๆ ไม่ต้องแอบใช้บ้องที่ไหน (รู้เอาทีหลังว่ามันก็มีขายบนเรือ เป็นเรื่องปกติ) ฝรั่งมันก็คงเบื่อ เลยจัดเก้าอี้ล้อมวงกินเบียร์กันเป็นที่สนุกสนาน(ของมัน)

นั่งบนเรืออ่านหนังสือจนง่วงหลับ แล้วตื่นมาอ่านต่อ ไม่สุงสิงกับใคร ห้าโมงเย็นละ นึกว่าถึงปากแบ่งตามกำหนดการเดินเรือราว 5 ชม. ที่ไหนได้แค่แวะส่งคนลาวลง อ่านหนังสือเก็บเกี่ยวข้อมูลหลวงพระบางไปพลางๆ เดี๋ยวจะได้จัดแผนท่องเที่ยว ประสบการณ์จากทริปลพบุรี (ที่จัดเองตอนต้นเดือนธันวา) คงช่วยได้ดี ผมหวังเช่นนั้น ถึงปากแบ่งราว 17.30 น. ปากแบ่งคือที่ๆ เราต้องแวะนอนค้าง 1 คืนก่อนเดินทางต่อด้วยตั๋วใบเดิมไปหลวงพระบาง นี่คือวิถีของ slowboat ถ้าเป็น fastboat ป่านนี้ถึงหลวงพระบางแล้ว นั่นคือข้อดีคือเร็ว แต่ข้อเสียก็คือหนวกหูมากๆ แถมขยับไปมาไม่ค่อยได้ ห้องน้ำก็ไม่มี ของขายก็ไม่มี เป็นเรือแบบว่าเร่งรีบน่ะ

ขึ้นบกมาก็มีคนทักตลอดทางชักชวนให้ไปพักที่ guesthouse ของเค้า จากประสบการณ์ผมเรียนรู้ว่าห้องพักถูกๆ มักอยู่ไกล ผมเลยเดินหนีพวกเค้าขึ้นเนินมาเรื่อยๆ

เจออันนึง 150 บาท เดินไปดู ห้องน้ำแยก เมื่อวาน 150 ยังห้องน้ำในตัวเลย เดินต่อมาอีก GH ใกล้ๆ ชื่อ Phonethip (พรทิพ) มีหลายราคา 100 200 300 สนใจ 100 นึงห้องน้ำนอก จะถามเรื่องน้ำอุ่นละ จู่ๆ หนุ่มลาวก็เดินมาทัก "where you come from?" "มาจากไทย" "อ้าว คนไทยเหรอ หล่อเชียว นึกว่าญี่ปุ่น" (อีกแล้ว) ถามเรื่องน้ำอุ่น แกบอกว่าไม่มี มันมีเครื่องทำน้ำอุ่นนะ แต่เครื่องปั่นไฟปั่นไม่ไหวหรอก เลยขึ้นมาดูห้องแล้วก็เอาเลย แถมรีบจัดแจงอาบน้ำอย่างด่วน หยิบแชมพูไปแต่เจอน้ำเย็นแบบบนดอยเลยเปลี่ยนใจแค่อาบน้ำละกัน ตากความชื้นจากแม่โขงไปอีกสักวันคงไม่เป็นไร ป้ายที่ประตูห้องบอกว่าเครื่องปั่นไฟปิด 10.00 เขียนไว้ให้สงสัยว่า AM หรือ PM เลยรีบชาร์จแบตกล้องไว้ก่อนเผื่อมันเป็น PM ขึ้นมาจะได้ไม่มานั่งเสียใจภายหลัง GH ที่นี่เป็นบ้านไม้่ 2 ชั้น ใช้ไม้อัดกั้นๆ เป็นกำแพงไว้จัดแบ่งเป็นหลายๆ ห้อง

เดินเล่นหาอะไรกินแถวนั้น เดินมาเรื่อยๆ ก็เจอเสียงเครื่องปั่นไฟเป็นระยะๆ เป็นเรื่องปกติของที่นี่ จะทำเขื่อน รัฐบาลก็คงเห็นว่าไม่คุ้มทุน เดินขึ้นเนินมาจนเหนื่อย แล้วก็รู้สึกว่าจะห่างไกลความเจริญขึ้นเรื่อยๆ เลยหันกลับ ที่นี่ขายขนมฝรั่งจำพวก cracker, cookie เยอะ ขนมขบเคี้ยว รวมถึงสินค้าอุปโภคบริโภคจากไทยมีให้เห็นร่ำไปในลาว เด็กลาวชอบวิ่งเล่นตอนกลางคืนทั้งที่ห้วยทรายและปากแบ่ง สงสัยว่างจัด เดินสำรวจหันซ้ายหันขวาหาที่ฝากท้องในค่ำคืนนี้ ร้านอาหารส่วนใหญ่เป็นอาคารไม้ยกสูงไฟสลัว มีเพลงไม่ก็ทีวี หาร้านที่เปิด sea games เพราะไม่พิศมัยละคร ได้ร้านตรงข้ามบ้านพักซะงั้น น้องที่มารอออเดอร์ก็น่ารักดี มายืนรอตรงป้ายเมนูหน้าร้านเลย เกลือกกลิ้งสายตาขึ้นลงบนเมนูภาษาอังกฤษ ทำให้ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าที่กันดารแบบนี้อะไรๆ ก็แพง ปกติต่างจังหวัดเมืองไทยของมักจะถูก ...แต่ที่นี่ไม่ใช่ประเทศไทย

เฮ้อ...สั่งเฝอไป ชามละ 15,000 หรือ 53 บาท มาอยู่ลาวแล้วรู้สึกรักประเทศไทยมากขึ้นไงไม่รู้ เป็นเฝอที่รอนานมาก 33 นาทีได้ แต่ไม่เป็นไร มีบอล seagames ไทย-สิงคโปร์ ให้ดู เฝอเส้นกึ่งกลางระหว่างเล็ก-ใหญ่ มีผักกาดขาว มะเขือเทศ เนื้อ มะเขือเทศสดดีมีรสหวาน ชามใหญ่อย่างกับชามราเม็ง

ปากแบ่งหนาวเย็นยิ่งกว่าห้วยทรายอีก เหมือนปายคืนสองที่หนาวจนมีควันออกปาก อากาศที่ปากแบ่งสดชื่นบริสุทธิ์ ชื้นๆ หน่อย บอลไทยชนะสิงคโปร์ 3-0 สบายใจแฮ จบเกมจ่ายตังกลับห้อง แปรงฟันเสร็จออกมาไฟก็ดับพอดี รู้ละว่า 10 PM

<<< ย้อนกลับ | อ่านต่อ >>>

อาทิตย์	จันทร์	อังคาร	พุธ	พฤหัส	ศุกร์	เสาร์
		ปฏิทิน	ธันวาคม	2550		1
2	3	4	5	6	7	8
9	10	11	12	13-1  13-2	14-1  14-2	15-1  15-2
16-1  16-2	17	18	19	20	21	22
23	24	25	26	27	28	29
30	31			<ปฐมบท>	(เสริม-ภาพ)	[เสริม-ทุน]