ศุกร์ที่ 14 ธันวาคม 2550 (ตอนที่ 1)

ปายเป็นหมู่  สู่ความหนาว
แต่ลาว  อยู่คนเดียว

ตื่นตีห้ามาดูหน้าต่างแวบนึง เผื่อมีตักบาตรข้าวเหนียว ยังไม่มีอะไร มืดด้วย นอนต่อ ตื่นอีกที 6.30 น. เห็นคนเหมือนรอพระอยู่หน้าบ้าน พร้อมเสียงเลื่อนกรงเหล็กจากบ้านใกล้เรือนเคียง และเสียงไก่ขัน แต่ไม่ลงไปเพราะไม่รู้เมื่อไหร่จะได้ถ่าย ให้ไปยืนรอด้วย....นอนดึกเมื่อคืน ไม่ไหว เลย...นอนต่อ ตื่นอีกที 8.30 น. กินเค้ก แปรงฟัน ขี้ ออก 9.30 น. หัวมุมปากซอยเป็นโรงเรียน ได้เห็นเด็กๆ ทั้งเล่นทั้งเรียนแต่เช้าทำให้สดชื่นมีชีวิตชีวา

เดินไปไปรษณีย์ซื้อแสตมป์ ถามเค้าเท่าไหร่ บอก 7000 กีบ ก็ซื้อมา 2 ดวง 14,000 กีบ แปะโปสการ์ด ถ่ายรูปตอนหย่อน

ผู้หญิงลาวแต่งตัวกันมิดชิดดี แม้วัยรุ่นเองก็ตาม ไม่รู้เพราะอากาศหรือเปล่า เดินมาเจอกาแฟปะซานิยมจนได้ มันเป็นเพิงเล็กๆ เมื่อวานไม่ได้เลี้ยวมาดูเลยไม่เห็น

กาแฟ โอวัลติน 3000 กีบ ขนมคู่ (ปาท่องโก๋) อันละ 1000 กีบ สั่งกาแฟลาว+นมไป มีแถมชากับนมข้นอีก รสชาติเข้มถึงใจสไตล์กาแฟกระป๋อง ขนมคู่ชิ้นใหญ่อร่อยดี เหมือนที่ผมเคยกินตอนเป็นเด็ก ชาก็อร่อย หวานๆ

แล้วก็เจอฝรั่งอารมณ์ดี สบตากันแล้วเค้าก็ทักว่า where are you from? ตอบไทยแลนด์ เค้าก็บอกว่า you look Japanese คนขายบอกนึกว่า Philippines เออเอาเข้าไป คุยอังกฤษกันตรงเพิงร้านนั่นแหละ เขาเป็นชายวัยกลางชาวฝรั่งเศสที่ทำอาชีพเกี่ยวกับเพชรพลอย เคยไปเรียนด้านนี้ในไทยที่ตึก silom complex ผมถามเค้าว่าเค้ามาเที่ยว ทำธุรกิจ หรืออาศัยอยู่ที่หลวงพระบางนี่ (travel? work? or do you live here?) เค้าตอบมาสั้นๆ ว่า "ใช้ชีวิต" "just living my life" เท่จริงๆ เหมือนๆ กันเลย เดาว่าคงค้าเพชรพลอย เอาจากไทยไปปล่อยที่จีน ที่นั่นคนรวยเยอะเค้าว่างั้น ชีวิตเค้าก็คงไปๆ มาๆ หลายประเทศ นี่ก็กำลังจะเข้าไทย

แมวน้อยที่อาศัยอยู่แถวร้านกาแฟ

วันนี้เส้นทางการเดินก็ยังคงสำรวจถนนหนทางที่หลงเหลืออยู่ เริ่มจากวงเวียนน้ำพุก่อน วันนี้ฟ้าเปิดเร็วแฮะ ดีจัง แต่แถวนี้ไม่ได้มีอะไรตื่นเต้นนัก

ช่วงนี้ก็รับชมภาพระหว่างทางกันไปยาวๆ เดินเจออะไรน่าสนใจก็ถ่ายๆ ไว้หมด

ผลหวยเมื่อวาน

เดินเท้ามาสะพานเหล็ก ชื่อเต็มว่าสะพานสีสะหว่างวง เป็นสะพานเหล็กแคบๆ ที่ข้ามได้เฉพาะสองล้อกับสองเท้าเท่านั้น รถยนต์หมดสิทธิ์ วิวแม่น้ำคานตรงนี้สวยดี แต่น้ำมันแห้งไปหน่อย เป็นไปตามฤดูล่ะนะ สามารถมองเห็นพระธาตุจอมเพชรอยู่ไกลๆ มีนาเกษตรกรรมอยู่ริมน้ำ ผมว่าที่นี่ถ่ายรูปสนุกกว่าที่สะพานข้ามแม่น้ำแควเสียอีก

   

วันนี้อารมณ์ติ๊สจนแต่งเพลงมาหนึ่งเพลง

~อาจมีบางครั้งที่เรา รู้สึกอยากมี บางสิ่งที่คนอื่นเค้ามี
แต่ทุกทุกคราว ที่เรา นั้นตามหา กลับไม่ได้มาเสียที
จะวันนี้ หรือพรุ่งนี้ มองหาแต่สิ่งที่ไม่มี
หากค้้นในใจ ดูสักนิด เราอาจพบความสุขที่แท้่จริง

อาจมีหลายครั้งที่เรา เผชิญกับความทุกข์
โศกเศร้าทำเราช้ำใจ
ถึงพยายาม สักแค่ไหน ไม่อาจบังคับใจของคนอื่น

เรา ก็มีเท่านี้ ใช้ชีวิตกับสิ่งที่มี
ใช้เวลา กับความพอดี นี่คือสิ่งที่เรานั้นควรทำ
        นั่นคือสิ่งที่เรานั้นควรจำ
        มันคือสิ่งที่เราต้่องระวัง
        เพราะนี่คือชีวิต...ของฉัน

หากชีวิตเรามี แต่เรื่องดีๆ มันจะเป็นเรื่องดีได้อย่างไร
แต่หากว่าเรานั้นได้เจอ แต่เรื่องเลวร้าย มันก็คงไม่ร้ายสักเท่าไหร่
            มันไม่มีอะไรดั่งเดิมเสมอไป
            นอกจากสิ่งที่อยู่ภายใน
            นั้นที่ทำให้เรา...สบายใจ~

ถ้ากล้าฟังก็เชิญ อัดใส่มือถือในคืนนั้น มีแต่เสียงร้องนะเอ้อ!

เมื่อคืนผมได้ทำเครื่องหมายบางสถานที่ที่น่าสนใจไว้บนแผนที่ วันนี้จะได้มายลโฉมตอนมีแดด ถัดมาจึงเป็นค่ายทหารอันทรุดโทรมที่เมื่อคืนดูน่ากลัวๆ พอมาเห็นเอากลางวันแสกๆ มันก็ยังดูน่าเกรงขามอยู่บ้าง ยิ่งผมเข้าไปถ่ายรูปโด่เด่อยู่คนเดียว ตอนแรกไม่รู้หรอกว่ามันคือค่ายทหาร ได้พูดคุยกับคนแถวนั้นถึงได้รู้ว่าที่นี่กำลังทุบแล้วสร้างใหม่ สนุกดีว่ะมีแต่ตึกเก่าๆ

 

ผมชอบถนนหนทางที่หลวงพระบางจริงๆ พื้นเป็นเนินทำให้เมื่อมองไปตามถนนเราจะเห็นได้ไกลสุดลูกหูลูกตา กรุงเทพไม่มีอะไรอย่างนี้

มาถึงบัวกลางบึง อยู่ค่อนข้างลึกลับเข้าไปในตรอกหน่อย แต่เมื่อเดินไปถึงก็พบกับธรรมชาติร่มรื่น ต้นไม้มากมายและอาคารไม้ที่สร้างอยู่กลางบึง ไม่มีนักท่องเที่ยวเลยสักคน ไม่รู้ผมมาผิดเวลาหรือไม่ค่อยมีคนรู้จักที่นี่กัน ดอกบัวก็เยอะดีนะ เยอะจนไม่รู้จะถ่ายจากมุมไหนเลย จะว่าไป...เหมือนเรามาบุกรุกสถานที่ส่วนบุคคลด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่เห็นมีใครโผล่มาไล่แฮะ

เดินมาเจอโรงเรียน ที่นี่มีโรงเรียนเยอะดีเนอะ แถมเดินไปมาหาสู่กันได้หมด

ดูคนหลวงพระบางจะไม่ติดมือถือเหมือนคนไทย จะหยิบออกมากดเล่นมากกว่า แต่ไม่ได้เอามาถ่ายรูปหรือโทรคุย ทั้งที่ก็มีค่ายมือถือตั้ง 4 ค่าย

ส่วนขอทานนั้นหลวงพระบางไม่ค่อยมี เจออยู่คนเดียวเองมั้ง เท่าที่จำได้

เดินถ่ายรูปจนมาแวะร้านเน็ต เผารูปลง dvd 25,000 กีบ ถูกกว่าที่เชียงใหม่อีก (90 บาท กับ 100 บาท) เล่นเน็ตไประหว่างรอ เสียค่าเน็ตไป 3000 กีบ 30 นาที

เดินมาถึงหอพิพิธภัณฑ์ ไม่กะจะเข้าไปอยู่แล้วเลยลองถ่ายๆ จากด้านนอกเอา เดินไปย่านบ้านเจ๊กสักหน่อย จดรอบรถจากป้ายหน้าร้านทัวร์-นำเที่ยวต่างๆ - หลวงพระบาง-วังเวียง 7 ชม. รอบ 7.30 8.30 10.30 15.30 18.30 ราคา 80,000 กีบ ธรรมดา

<<< ย้อนกลับ | อ่านต่อ >>>

อาทิตย์	จันทร์	อังคาร	พุธ	พฤหัส	ศุกร์	เสาร์
		ปฏิทิน	ธันวาคม	2550		1
2	3	4	5	6	7	8
9	10	11	12	13-1  13-2	14-1  14-2	15-1  15-2
16-1  16-2	17	18	19	20	21	22
23	24	25	26	27	28	29
30	31			<ปฐมบท>	(เสริม-ภาพ)	[เสริม-ทุน]