จันทร์ที่ 17 ธันวาคม 2550

ปายเป็นหมู่  สู่ความหนาว
แต่ลาว  อยู่คนเดียว

ตื่นมาเตรียมตัวจะอาบน้ำ ได้คุยๆ กับฝรั่งคนนึงที่นอนโซนเดียวกัน แกบ่นเรื่องแมลงว่าผ้าปูและเตียงมันไม่สะอาด แมลงเยอะกัดซะจนนอนไม่ค่อยหลับ ซึ่งผมก็เห็นด้วยเพราะสัมผัสได้กับตัวเมื่อคืน เลยพากันไม่ประทับใจที่พักแห่งนี้ แต่น้าแกก็เปลี่ยนผ้าปูเป็นของแกเองแล้วนอนต่อ หลังจากอาบน้ำเสร็จเก็บของกำลังเดินออกไป ก็เห็นว่าอีกห้องมีพนักงานกำลังรนไฟที่สปริงใต้เตียงไล่แมลงต่างๆ สงสัยโดนร้องเรียน ถูกอย่างไรถ้านอนหลับไม่อิ่มก็ไม่คุ้มกับเวลาที่เสียอะ

เช็คเอาท์หิ้วกระเป๋ามาเล่นเน็ต เสียไปอีก 8000 เดินไปที่ไปรษณีย์ซื้อแสตมป์ติดโปสการ์ด 6500x2=13,000 เค้าบอกว่าสามวันถึง น่าจะพุธ-พฤหัส ข้ามถนนมาลองเดินห้างที่ตลาดเช้า เป็นห้างเล็กๆ มีสามชั้นคับแคบสไตล์มาบุญครอง ส่วนตลาดเช้าที่เปิดทั้งวันอยู่ข้างๆ ขายของฝากและจิปาถะทั่วๆ ไป ด้านตลาดม้งที่อยู่ตรงข้ามเล็กกว่าตลาดเช้า มีของม้งต่างๆ + CD MP3 ถ้วนหน้า ทั้งสามแห่งซอยพื้นที่ขายเป็นห้องๆ แบบเจเจ

เดินมาซื้อตั๋วไปอุดร 22,000 แล้วเดินเลยมากินข้าวในขนส่ง ราดแกง 3 อย่าง ข้าวอร่อยดี กึ่งๆ ข้าวเหนียว แต่น้ำซุปจืดบรรลัย ส่วนน้ำจิ้มก็มีแต่รสเผ็ด มีน้ำแข็งเปล่าแก้วนึงฟรี กินเสร็จเอากระเป๋ามาโหลด แล้วเอาเงิน 36,000 กีบไปแลกคืนเป็นเงินบาท มันเขียนไว้ 283 kip/baht แต่ไหงแลกให้กูที่ 285 kip/baht จาก 127.2 ได้ 126.3 หายไปบาทนึงเฉยเลย ไม่รู้เป็น service charge ป่าว แลกมา 4000 baht ใช้ไม่หมด แต่ก็มีจ่ายห้องพักเป็นบาท ใช้เงินเกิน 4000 แหละ กับ 8 วัน 7 คืนในลาว ตกวันละ 500? พอๆ กับใช้ชีวิตฟุ่มเฟือยในกทม.วันนึงเลย

14.00 น. รถออก ประมาณ 14.30 น. ถึงตม.ลาว เข้าคิวช่อง'ออกจากประเทศ' ออกมาก็เดินขึ้นรถคันเดิม แล้วข้ามสะพานมาจึ๋งนึงก็ลงรถไปตม.ไทยขาเข้า ยังคงไม่มีสัญญาณ True Move ก่อนขึ้นรถเห็นป้ายกรมทางหลวง เป็นภาษาไทย ดีใจอย่างไม่เคยคิดว่าจะดีใจ พูดลอยๆ ขึ้นมาคนเดียวว่า "ถึงไทยแล้ว!" คงเพราะสัปดาห์ที่ผ่านมาอ่านแต่อะไรที่เป็นภาษาลาว ถึงจะดูทีวีไทย มีภาษาไทยบ้าง แต่มันก็ไม่อบอุ่นเท่าของจริง ภาษาไทยต่อหน้าต่อตา แล้วอะไรจะแสดงความเป็นไทยได้ดีไปกว่าป้ายบอกทางภาษาไทย! รถวิ่งเข้าหนองคายมา 5 นาทีละ จ้องมือถือมาตลอดว่าเมื่อไหร่จะมีสัญญาณ หรือว่าต้องปิดเครื่องแล้วเปิดใหม่? เลยลองทำดู เออ True ฉัน Move มาแล้ว

ถึงอุดรลงรถมาก็ไม่มีใครคิดว่าผมเป็นเจแปนซะละ หาตารางรถไปกทม. ระหว่างนั้นโต๊ดก็โทรมา ราวกับมีญาณวิเศษ รู้ว่าผมถึงไทยแล้ว
VIP 999/640 บาท 20.00
ป.1 /443 บาท 20.00 21.30 21.50 22.00
ป.2 /340 บาท 17.30 18.20 19.50

ดูแล้วคงไปรอบดึกๆ จะได้ไปถึงกทม.เช้าตรู่ แล้วก็มาเจอรถของแอร์อุดรเข้า ถามราคาเท่า ป.1 ที่จดมาเลย แต่ก็ยังไม่ซื้อตั๋วใดๆ ถ่ายรูปแผนที่เมืองอุดรแล้วไปชิวล์ๆ เดินเล่นในเมือง เหลือเวลาอีกตั้งหลายชั่วโมง เดินออกจากขนส่งไม่ไกลเจอคนเข็นไอติมเนสท์เล่ ซื้อเลย ไอติมไมโล 10 บาท ราคามันช่างต่างจากสถานที่ที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่ชั่วโมงที่ผมจากมา

ริมถนนอุดรมีน้ำมันขายบรรจุอยู่ในขวด 100 pipers เดินไปเรื่อยจนมืด เจอพระอาทิตย์ตกงามๆ

กลับมาที่แอร์อุดร กับพนักงานขายตั๋วที่น่ารักเป็นกันเอง นี่สิที่ฉันต้องการ ซื้อตั๋ว VIP ไป 443 บาท แล้วฝากประเป๋าไว้ ระหว่างรอรถก็ไปซื้อของกินที่เซเว่น คิดถึง ไม่ได้เจอนาน ล่อไป 51 บาทได้แสตมป์เซเว่นมา 5 บาท เดินกลับมา รถก็แล่นมาพอดี รับกระเป๋าที่ฝากไว้ โอ้น้อง พี่ประทับใจมาก กระเป๋าก็หนักไม่ใช่เล่น ตัวน้องเล็กนิดเดียว ยกขึ้นมาจากพื้นมาวางบนโต๊ะซะ ขึ้นรถมามีของแจกให้กินเพียบ ทำไมน้องไม่บอกพี่ก่อน พี่จะได้ไม่ต้องซื้ออะไรจากเซเว่น...

ดีใจได้ไม่นาน พอโซ๊ยของกินบนรถเสร็จเตรียมตัวเข้านอนปั๊บ ...ทำไมแอร์มันหนาวอย่างนี้! ปัดแอร์ด้านบนให้หันออกไปหมดละ แต่ความเย็นโดยรวมบนรถก็เย็นเอาการ เสื้อกันหนาวก็ดันอยู่ใต้ท้องรถ ทำไรไม่ได้นอกจากนอนกอดกระเป๋ากล้องไว้ให้แน่นแล้วก็หลับๆ ตื่นๆ น้ำมูกไหลย้อยไม่มีหยุด กว่าจะถึงวัดเสมียน... จนลงจากรถมาสูดอากาศธรรมชาติค่อยสบายขึ้นมาหน่อย โบกแทกซี่ 35 บาทก็ถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ แล้วก็เข้านอนอย่างสงบพร้อมหวัดที่เพิ่งจะมาเป็นเอาที่เมืองไทย!
.
.
.
สรุปทิ้งท้าย ทริปครั้งนี้ทำให้ผมทราบว่า

~การจากลา ทำให้เราเห็นคุณค่าในสิ่งที่เราละจาก~

และ

~การผ่านพบ ประสบสิ่งใหม่ๆ
ก่อเกิดการเรียนรู้อย่างฉับไว~

<<< ย้อนกลับ

อาทิตย์	จันทร์	อังคาร	พุธ	พฤหัส	ศุกร์	เสาร์
		ปฏิทิน	ธันวาคม	2550		1
2	3	4	5	6	7	8
9	10	11	12	13-1  13-2	14-1  14-2	15-1  15-2
16-1  16-2	17	18	19	20	21	22
23	24	25	26	27	28	29
30	31			<ปฐมบท>	(เสริม-ภาพ)	[เสริม-ทุน]

เสริม-ภาพ
 
ชม gallery ภาพทั้งหมด รวมรูป unseen ไว้อีกมาก พร้อมคำบรรยาย



เสริม-ทุน

เรื่องเงินเป็นเรื่องหน้าหนักใจ
นี่คือรายนามค่าใช้จ่ายสำหรับทริปนี้