RaVe SpaCe

ปฐมบท

2018-12-08T01:14:00.000+07:00

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว
แต่ลาว อยู่คนเดียว

.
.
.
แล้วเรายังจะหวังอยู่ไหม?
...นั่นสิ...ผมคิดในใจ
ก่อนตอบตัวเองว่า…
- ไม่ -

เดิมที่ว่าจะเขียนตั้งแต่ความทรงจำยังสดใหม่ แต่เมื่อสิ้นหวัง หมดกำลังจิต ไร้แรงจูงใจ ไม่มีแม้ความไม่แน่นอน (คือเป็นที่แน่นอนแล้วว่าหมดลุ้น) นั่นคือที่มาของความล่าช้าในครั้งนี้

เรื่องมีอยู่ว่า...ผมได้ไปชอบสาวเชียงใหม่คนหนึ่ง พูดคุยกันแล้วถูกใจ ช่วงนั้นเธอตระเวนเที่ยวต่างจังหวัดบ่อยมาก ทำให้คนทำงานประจำอย่างผมอิจฉาเป็นอย่างยิ่ง เธอเคยเอ่ยปากออกมาว่าอยากไปหลวงพระบาง ปายก็ด้วย เลยเป็นที่มาของการ 'เอาคืน' ให้เธออิจฉาบ้าง ด้วยการชิงไปเที่ยวที่ๆ เธออยากไปแต่ยังไม่เคยได้ไปเสียที เธอเคยส่งโปสการ์ดจาก มช. มาที่บ้านผม ทำให้ผมรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ใช้ได้ คลาสสิคดี ทั้งที่เทคโนโลยีไปไหนต่อไหนแล้ว แต่ 'การรอคอย' กลับสร้างความหวังและพลัง ...โดยเฉพาะกับผม

สอดคล้องกับการที่เพื่อนๆ ชวนล่วงหน้าหลายเดือนว่าจะไปเที่ยว อ.ปาย จ.แม่ฮ่องสอน กัน ก็เกิดความคิดว่าไหนๆ ขึ้นเหนือไปแล้ว เที่ยวลาวต่อเลยสิ! แต่พอจะไปลาว ชวนใครก็ไม่มีใครไปด้วย สงสัยจะได้ไปคนเดียว ...แบบ "สองเงาในเกาหลี" .... แค่คิดก็ฟุ้งแล้ว ช่วงนั้น ประมาณเดือนตุลาคม ใจผมก็ไม่ค่อยอยู่กับงานเท่าไหร่ เบื่อเต็มทน พอทำงานครบปี เลขสวยจังหวะดี ก็จัดการลาออกเสียเลย แต่กว่าจะออกจากงานจริงๆ มันก็สิ้นเดือนพฤศจิกายน ยังต้องเคลียร์งานที่ค้างคาอยู่ให้หมดไปก่อน ออกเดินทางก็คืนวันที่ 4 ธันวาคม การหาข้อมูลทำให้ผมเดินทางไปทำ passport วันสุดท้ายที่จะทำได้ทันก่อนออกเดินทาง ส่วน visa เข้าลาวไม่ต้องขอ ไปเที่ยวได้เป็นเดือน ผมคงไม่ไปนานเกินเลยกว่านั้น

ผู้ร่วมเดินทางไปเที่ยว อ.ปาย จ.แม่ฮ่องสอน ได้แก่
ซัง หมี จิ๊บ ทราย แพร รุต แนท เฟื่อง
สิริรวม 8 คน จำแนกเป็นหญิง 5 ชาย 3

อ่านต่อ >>>

อาทิตย์	จันทร์	อังคาร	พุธ	พฤหัส	ศุกร์	เสาร์
		ปฏิทิน	ธันวาคม	2550		1
2	3	4	5	6	7	8
9	10	11	12	13-1 13-2	14-1 14-2	15-1 15-2
16-1 16-2	17	18	19	20	21	22
23	24	25	26	27	28	29
30	31			<ปฐมบท>	(เสริม-ภาพ)	[เสริม-ทุน]

Trip Costs

2008-12-06T04:25:00.001+07:00

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว
แต่ลาว อยู่คนเดียว

ค่าใช้จ่ายที่พอจดไว้

30/11 1220 baht

ค่าทำ passport 1000 บาท
หนังสือคู่มือนำเที่ยวหลวงพระบาง ซื้อที่ร้าน B2S ณ กรมการกงศุล กระทรวงต่างประเทศ 220 บาท

04/12 1633 baht

ฟิล์มขาวดำ kodak tri-x400 1 ม้วน=210
ฟิล์มโหลดขาวดำ kodak t-max400 1 ม้วน=100
ฟิล์มสไลด์ kodak E100G 235x2 ม้วน=470
หมอชิต2 - โดนเก็บไป 1500 ค่ารถกับที่พัก แต่ไม่นั่งรถกลับมาด้วย -650 เป็นเสีย 850
เข้าห้องน้ำที่หมอชิต 3 บาท

05/12 699 baht

เข้าห้องน้ำที่ขนส่งเชียงใหม่ 3 บาท
ค่ารถตู้ เชียงใหม่-ปาย 150
รถตู้แวะข้างทาง กินไอศกรีมครีโมรูป Teddy 15 บาท
เช่ามอ'ไซค์ที่ AYA 200
เติมน้ำมัน 50
ส้มตำหน้าอำเภอ 60
ขนม 7-11 = 22+39=61
เบียร์ริมน้ำ รวม [275] จ่ายรวมพรุ่งนี้
ข้าวซอยน้องเบียร์ 40
postcardx3 = 60
ข้าวโพดปิ้ง 10
ชาซีลอน 20
ขนมครก (โบราณ) 10
เฟรนช์ฟรายส์ 20

06/12 932 baht

น้ำมัน 40
ขาหมูยูนนาน 120
ค่าเหล้า+หนมเมื่อคืน(5/12)+ค่ารถตู้กลับเชียงใหม่+ค่าที่พักทั้งหมด 660
ชา darjeeling ร้าน coffee in love 20
โรตีอาลีปาย 20
ห้องน้ำ 2
ปอเปี๊ยะ 2x5=10
ข้าว+ผัดผัก no meat 25
เกี๊ยวทอดไส้แกงกระหรี่ไก่ 2 อัน 5 บาท
บะหมี่เกี๊ยวปูหมูแดงหมูกรอบ 30
เบียร์ เค้ก ขนมเซเว่น ปุ๊น ____(ไม่ได้จ่าย?)

07/12 403 baht

ข้าวซอย บานาน่า 70
ค่าเข้าบ่อน้ำพุร้อน 20
pepsi max 20
ข้าวผัดบ้านปาย 80
sponsor 10
ชา 50
บัวลอย 10
เฉาก๊วยร้อน 15
หนม 7-11 128

08/12 734 baht

หนมจีบประเดิม 4 ลูก 10 บาท
ข้าวเหนียวไก่กระเทียมใบตอง 10
เนื้อกระเทียม 10
ไก่สมุนไพร 10
ไอศครีมโคน cremo 20
ตั๋วล่วงหน้าไปเชียงของ ป.1 รอบ 8.30 น. เช้าวันที่ 10 ราคา 290 บาท
ค่าสองแถวไปนทีอพาร์ตเม้นท์ 30
ลาบหน้าปากซอย 71
ค่ารถแดง 20
ค่าเข้าสวนสัตว์เชียงใหม่ 50
ซื้อไอติม magnolia อีก 28
นั่งสองแถวไปถนนนิมมานเหมินท์ 15 บาท
กระเพาะปลา 10
หนมถ้วยห่อใบตองพร้อมไม้่จิ้มฟัน 10
อัมปัง 5
ขนมไข่นกกระทา 10
ice cream 10
french fries 10
ดนตรีตาบอดทรีโอ 5
ดนตรีคนแก่ 20
postcard น้องน่าน 50
สองแถวไป night bazaar 20
ตุ๊กๆกลับบ้าน 20

09/12 608 baht

ผัดผักรวม 25
ค่าห้องพัก 350
เช่าจักรยาน 50
ไรท์รูปลง dvd 100
เล่น internet ระหว่างรอ 20
รายการอาหารที่กินจากถนนคนเดิน:
sponsor can 12 บ
ซูชิเซ็ท 10 บ รสชาติเห่ย
ข้าวห่อสาหร่าย 10 บ รสชาติเห่ย
เฉาก๊วยแก้ว 10 บ ก็งั้นๆ เหมือนตลาดนัด
เฉาก๊วยโบราณ 10 บ อร่อยหน่อย
เต้าหู้ เฉาก๊วย วุ้นมะพร้าว 6 บาท
ปาท่องโก๋ 5x1=5 บาท

10/12 301 baht 39,000 kip

รถแดง 30
ลูกชิ้น 10 15 10
lactasoy 10
ห้องน้ำโสๆ 3 บาท
หนังสือพิมพ์กีฬา สตาร์ซ็อคเกอร์ 15
ห้องน้ำเชียงคำ 3 บาท
สามล้อเครื่องไปตม. 20
ค่าธรรมเนียมตม. 5 บาท
ค่าเรือข้ามฟาก คน 20 กระเป๋า 10
แลกเงินกีบ 4000 บาท ได้ 1,120,000 กีบ
ค่าห้องพัก 150 บาท
ข้าวเหนียว 2 กะติ๊บ กับข้าว 2 อย่าง 8000 กีบ
น้ำเต้าหู้ทรงเครื่อง 3000
ปาท่องโก๋ 2x1000=2000
กล้วยทอด 3x1000=3000
มันทอด 3x1000=3000
เสียค่าเน็ต 80 นาที x 250=20,000 กีบ

11/12 40 baht 215,000 kip

กล้วยทอดราคา 3000
ตั๋วเรือไปหลวงพระบาง 190,000 กีบ
ก๋วยเตี๋ยวร้านข้างทาง 7000
กล้วยมาครึ่งหวีมีอยู่ 7 ลูกกับ coke light รวม 40 บาท
เฝอไป ชามละ 15,000

12/12 100 baht 95,000 kip

ค่าห้องพักเมื่อคืน 100 บาท
กล้วยหวีมี 10 ลูก 5000 กีบ
น้ำเปล่าขวดขุ่น 2000
ส้มครึ่งโล 5000
ค่าห้อง 60,000 กีบ
เฝอเป็ด 12,000 กีบ
น้ำหวาน 3000 กีบ
โทรกลับไทยไปหาแม่ 2 นาที 8000

13/12 163,000 kip

ค่าห้องล่วงหน้า 60,000 กีบ
สมุดโน๊ตกระดาษสาขนาด jumbo 10,000 กีบสองอัน และแบบสี่เหลี่ยมพกพา 7000 อีกอัน ต่อเหลือ 25,000 สามชิ้น
ข้าวเกรียบลาว 2000 กีบ 3 ชิ้น
ข้าวตังไม่ราดหน้ามากิน 2 ชิ้น 1000
ถั่วลิสงมาอีกถุง 1000
น้ำเปล่าขวดขาวขุ่น 2000 กีบ
ซื้อข้าวจี่ 1000
ต่อด้วยปอเปี๊ยะสด อร่อยเด 1000
ซื้อไคแผ่นถุงละ 2000x2 ถุง=4000 ถุงนึงก็ 1 แผ่น
ซื้อ postcard จากที่นี่ เหมือนกันสองใบ ใบละ 3000 เป็น 6000
ข้ามถนนซื้อ baguette เปล่า (ไม่ใส่เครื่อง) 3000
เสื้อยืด 3 ลาย 42,000 kip
เค้ก กล้วย แครอท ช็อคโกแลต 15,000
เหลือ 608,000 kip

14/12 277,000 kip

ค่าห้องล่วงหน้าอีก 60,000 กีบ
แสตมป์ 7000*2 ดวง 14,000 kip
กาแฟ 3000 k
ปาท่องโก๋ (ขนมคู่) อันละ 1000k
ไรท์dvd 25,000k
ค่า net 30 นาที 3000 kip
ค่าเข้าชมพระธาตุพูสี 20,000kip
โคมไฟกระดาษสา 28,000
อัลบั้ม 32,000
ถุงเศษเหรียญ 12 อัน 40,0000
ย่ามคล้ายๆ ที่คิดไว้ ราคา 25,000
baguette ใส่ไก่กิน 10,000 kip
เค้กร้านเดิม เอาส้มอันนึง choc-cinamon roll อัน รวม 10,000 kip
น้ำเปล่าขาวขุ่น 2000
คุกกี้ฟันโอรสช็อคสีแดง 2000
เหลือ 333,000 kip

15/12 127,000 kip

มอ'ไซค์พ่วง batman-robin ไปคิวรถ 7000
ตั๋วรถจากหลวงพระบางไปวังเวียง VIP 85,000 กีบ
ค่าห้องน้ำ 1000k
ข้าว+กับ 3 อย่าง 6000?
ค่าห้อง 35,000 k
เหลือ 199,000 kip

16/12 112,000 kip

ปี้ไปเวียงจันทน์ 25,000
ห้องพักสบายดี GH 20,000
ไอติมกะทิเย็นๆ 3000
ค่ารถจาก lao itecc ไปร้าน ขอบใจเด้อ 20,000
sandwich large 16,000
sabaidee coffee ice 12,000
ชา earl gray 8000
เล่น net 76 นาทีเสียไป 8000 kip
เหลือ 87,000 kip

17/12 539 baht 112,000 kip

เล่นเน็ต เสียไปอีก 8000
ซื้อสแตมป์ 6500 x2=13,000
ตั๋วรถจากเวียงจันทน์ไปอุดร 22,000 กีบ
ข้าวราดแกง 3 อย่างในขนส่ง 8000 กีบ?
แลกเงินกีบคืนเป็นบาท 36,000/285=126.31 ได้เงินคืนมา 126.25 บาท

ไอติมไมโล 10 บาท
ตั๋วรถจากอุดรไปกรุงเทพ ป.1 รถ VIP 443 บาท
7-11 ล่อไป 51 บาท
taxi กลับเข้าบ้าน 35 บาท

___________สรุป___________

รวมทั้งสิ้น ใช้เงินไป 7209 + 4000-126.25 = 11,082.75 บาท...กระมัง

หัก passport(1000) หนังสือคู่มือ(220) ฟิล์ม(780) = 9082.75 บาท สำหรับการไปเที่ยวปาย-เชียงใหม่-ห้วยทราย-ปากแบ่ง-หลวงพระบาง-วังเวียง-เวียงจันทน์ รวมทั้งสิ้น 13 วัน 14 คืน เฉลี่ยวันละ 700 เหรอเนี่ย... ก็ไม่มากไปนี่เนอะ

อาทิตย์	จันทร์	อังคาร	พุธ	พฤหัส	ศุกร์	เสาร์
		ปฏิทิน	ธันวาคม	2550		1
2	3	4	5	6	7	8
9	10	11	12	13-1 13-2	14-1 14-2	15-1 15-2
16-1 16-2	17	18	19	20	21	22
23	24	25	26	27	28	29
30	31			<ปฐมบท>	(เสริม-ภาพ)	[เสริม-ทุน]

จันทร์ที่ 17 ธันวาคม 2550

2008-12-06T04:15:00.001+07:00

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว
แต่ลาว อยู่คนเดียว

ตื่นมาเตรียมตัวจะอาบน้ำ ได้คุยๆ กับฝรั่งคนนึงที่นอนโซนเดียวกัน แกบ่นเรื่องแมลงว่าผ้าปูและเตียงมันไม่สะอาด แมลงเยอะกัดซะจนนอนไม่ค่อยหลับ ซึ่งผมก็เห็นด้วยเพราะสัมผัสได้กับตัวเมื่อคืน เลยพากันไม่ประทับใจที่พักแห่งนี้ แต่น้าแกก็เปลี่ยนผ้าปูเป็นของแกเองแล้วนอนต่อ หลังจากอาบน้ำเสร็จเก็บของกำลังเดินออกไป ก็เห็นว่าอีกห้องมีพนักงานกำลังรนไฟที่สปริงใต้เตียงไล่แมลงต่างๆ สงสัยโดนร้องเรียน ถูกอย่างไรถ้านอนหลับไม่อิ่มก็ไม่คุ้มกับเวลาที่เสียอะ

เช็คเอาท์หิ้วกระเป๋ามาเล่นเน็ต เสียไปอีก 8000 เดินไปที่ไปรษณีย์ซื้อแสตมป์ติดโปสการ์ด 6500x2=13,000 เค้าบอกว่าสามวันถึง น่าจะพุธ-พฤหัส ข้ามถนนมาลองเดินห้างที่ตลาดเช้า เป็นห้างเล็กๆ มีสามชั้นคับแคบสไตล์มาบุญครอง ส่วนตลาดเช้าที่เปิดทั้งวันอยู่ข้างๆ ขายของฝากและจิปาถะทั่วๆ ไป ด้านตลาดม้งที่อยู่ตรงข้ามเล็กกว่าตลาดเช้า มีของม้งต่างๆ + CD MP3 ถ้วนหน้า ทั้งสามแห่งซอยพื้นที่ขายเป็นห้องๆ แบบเจเจ

เดินมาซื้อตั๋วไปอุดร 22,000 แล้วเดินเลยมากินข้าวในขนส่ง ราดแกง 3 อย่าง ข้าวอร่อยดี กึ่งๆ ข้าวเหนียว แต่น้ำซุปจืดบรรลัย ส่วนน้ำจิ้มก็มีแต่รสเผ็ด มีน้ำแข็งเปล่าแก้วนึงฟรี กินเสร็จเอากระเป๋ามาโหลด แล้วเอาเงิน 36,000 กีบไปแลกคืนเป็นเงินบาท มันเขียนไว้ 283 kip/baht แต่ไหงแลกให้กูที่ 285 kip/baht จาก 127.2 ได้ 126.3 หายไปบาทนึงเฉยเลย ไม่รู้เป็น service charge ป่าว แลกมา 4000 baht ใช้ไม่หมด แต่ก็มีจ่ายห้องพักเป็นบาท ใช้เงินเกิน 4000 แหละ กับ 8 วัน 7 คืนในลาว ตกวันละ 500? พอๆ กับใช้ชีวิตฟุ่มเฟือยในกทม.วันนึงเลย

14.00 น. รถออก ประมาณ 14.30 น. ถึงตม.ลาว เข้าคิวช่อง'ออกจากประเทศ' ออกมาก็เดินขึ้นรถคันเดิม แล้วข้ามสะพานมาจึ๋งนึงก็ลงรถไปตม.ไทยขาเข้า ยังคงไม่มีสัญญาณ True Move ก่อนขึ้นรถเห็นป้ายกรมทางหลวง เป็นภาษาไทย ดีใจอย่างไม่เคยคิดว่าจะดีใจ พูดลอยๆ ขึ้นมาคนเดียวว่า "ถึงไทยแล้ว!" คงเพราะสัปดาห์ที่ผ่านมาอ่านแต่อะไรที่เป็นภาษาลาว ถึงจะดูทีวีไทย มีภาษาไทยบ้าง แต่มันก็ไม่อบอุ่นเท่าของจริง ภาษาไทยต่อหน้าต่อตา แล้วอะไรจะแสดงความเป็นไทยได้ดีไปกว่าป้ายบอกทางภาษาไทย! รถวิ่งเข้าหนองคายมา 5 นาทีละ จ้องมือถือมาตลอดว่าเมื่อไหร่จะมีสัญญาณ หรือว่าต้องปิดเครื่องแล้วเปิดใหม่? เลยลองทำดู เออ True ฉัน Move มาแล้ว

ถึงอุดรลงรถมาก็ไม่มีใครคิดว่าผมเป็นเจแปนซะละ หาตารางรถไปกทม. ระหว่างนั้นโต๊ดก็โทรมา ราวกับมีญาณวิเศษ รู้ว่าผมถึงไทยแล้ว
VIP 999/640 บาท 20.00
ป.1 /443 บาท 20.00 21.30 21.50 22.00
ป.2 /340 บาท 17.30 18.20 19.50

ดูแล้วคงไปรอบดึกๆ จะได้ไปถึงกทม.เช้าตรู่ แล้วก็มาเจอรถของแอร์อุดรเข้า ถามราคาเท่า ป.1 ที่จดมาเลย แต่ก็ยังไม่ซื้อตั๋วใดๆ ถ่ายรูปแผนที่เมืองอุดรแล้วไปชิวล์ๆ เดินเล่นในเมือง เหลือเวลาอีกตั้งหลายชั่วโมง เดินออกจากขนส่งไม่ไกลเจอคนเข็นไอติมเนสท์เล่ ซื้อเลย ไอติมไมโล 10 บาท ราคามันช่างต่างจากสถานที่ที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่ชั่วโมงที่ผมจากมา

ริมถนนอุดรมีน้ำมันขายบรรจุอยู่ในขวด 100 pipers เดินไปเรื่อยจนมืด เจอพระอาทิตย์ตกงามๆ

กลับมาที่แอร์อุดร กับพนักงานขายตั๋วที่น่ารักเป็นกันเอง นี่สิที่ฉันต้องการ ซื้อตั๋ว VIP ไป 443 บาท แล้วฝากประเป๋าไว้ ระหว่างรอรถก็ไปซื้อของกินที่เซเว่น คิดถึง ไม่ได้เจอนาน ล่อไป 51 บาทได้แสตมป์เซเว่นมา 5 บาท เดินกลับมา รถก็แล่นมาพอดี รับกระเป๋าที่ฝากไว้ โอ้น้อง พี่ประทับใจมาก กระเป๋าก็หนักไม่ใช่เล่น ตัวน้องเล็กนิดเดียว ยกขึ้นมาจากพื้นมาวางบนโต๊ะซะ ขึ้นรถมามีของแจกให้กินเพียบ ทำไมน้องไม่บอกพี่ก่อน พี่จะได้ไม่ต้องซื้ออะไรจากเซเว่น...

ดีใจได้ไม่นาน พอโซ๊ยของกินบนรถเสร็จเตรียมตัวเข้านอนปั๊บ ...ทำไมแอร์มันหนาวอย่างนี้! ปัดแอร์ด้านบนให้หันออกไปหมดละ แต่ความเย็นโดยรวมบนรถก็เย็นเอาการ เสื้อกันหนาวก็ดันอยู่ใต้ท้องรถ ทำไรไม่ได้นอกจากนอนกอดกระเป๋ากล้องไว้ให้แน่นแล้วก็หลับๆ ตื่นๆ น้ำมูกไหลย้อยไม่มีหยุด กว่าจะถึงวัดเสมียน... จนลงจากรถมาสูดอากาศธรรมชาติค่อยสบายขึ้นมาหน่อย โบกแทกซี่ 35 บาทก็ถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ แล้วก็เข้านอนอย่างสงบพร้อมหวัดที่เพิ่งจะมาเป็นเอาที่เมืองไทย!
.
.
.
สรุปทิ้งท้าย ทริปครั้งนี้ทำให้ผมทราบว่า

~การจากลา ทำให้เราเห็นคุณค่าในสิ่งที่เราละจาก~

และ

~การผ่านพบ ประสบสิ่งใหม่ๆ
ก่อเกิดการเรียนรู้อย่างฉับไว~

<<< ย้อนกลับ

อาทิตย์	จันทร์	อังคาร	พุธ	พฤหัส	ศุกร์	เสาร์
		ปฏิทิน	ธันวาคม	2550		1
2	3	4	5	6	7	8
9	10	11	12	13-1 13-2	14-1 14-2	15-1 15-2
16-1 16-2	17	18	19	20	21	22
23	24	25	26	27	28	29
30	31			<ปฐมบท>	(เสริม-ภาพ)	[เสริม-ทุน]

เสริม-ภาพ

ชม gallery ภาพทั้งหมด รวมรูป unseen ไว้อีกมาก พร้อมคำบรรยาย

เสริม-ทุน

เรื่องเงินเป็นเรื่องหน้าหนักใจ
นี่คือรายนามค่าใช้จ่ายสำหรับทริปนี้

อาทิตย์ที่ 16 ธันวาคม 2550 (ตอนที่ 2)

2008-12-06T03:53:00.001+07:00

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว
แต่ลาว อยู่คนเดียว

ย่างก้าวมาถนนล้านช้างก็เจอไฮไลท์อย่างหนึ่งของเวียงจันทน์ นั่นคือประตูชัย L'arc du triumph ฉบับลาว ถนนเส้นนี้เลยสวยเป็นพิเศษกว่าเส้นอื่นๆ คล้ายๆ ถนนราชดำเนินบ้านเรานั่นแหละ ถนนหลายเลน มีเกาะกลาง ต้นไม้ ไฟถนนสวยๆ

เดินมาถึงประตูชัย....อืม ใหญ่จัง สวนหย่อมก็ตัดแต่งสวยงามเป็นระเบียบ ถ่ายรูปๆ แล้วเดินไปด้านหลัง เอ๊ะ! จะว่าไปมันก็มีประตูสี่ทิศแล้วรู้ได้ไงว่าด้านไหนด้านหน้า เอาเป็นว่าเดินออกไปทางประตูทิศตะวันออกละกัน พื้นที่บริเวณนี้เค้าทำเป็นสวนสาธารณะขนาดย่อม (อีกละ)

ถ้าเดินเลยไปอีกจะถึงธาตุหลวง แต่ผมไม่ได้สนใจจะไปเพราะมันเสียค่าเข้า พระธาตุพูสีตอนนั้นที่ยอมเสียตังค์ขึ้นไป ไม่ได้จะไปดูพระธาตุ แต่จะชมวิวต่างหาก ก็เลยเปิดรูปแผนที่ที่ถ่ายมาจาก GH แล้วลองเดินไปที่ National Circus ดู เป็นอะไรที่กรุงเทพไม่มีเลยอยากไปดูเสียหน่อย เดินตามถนนไปเรื่อยๆ เจอร้านวินนิ่งประปราย จนไปโผล่เอาตลาด Thongkhankham (ขออภัย แผนที่เขียนเป็นภาษาอังกฤษ)

ตามแผนที่โรงละครสัตว์แห่งชาติอยู่ขวามือ แต่หันไปทอดสายตายาวๆ แล้วไม่เห็น คือถ้าเห็นก็จะพอมีกำลังใจที่จะเดินไปหาได้ เวลาตอนนี้ก็ล่วงบ่ายสี่แล้ว เดี๋ยวไปดู Baby VOX ตอนหกโมงครึ่งไม่ทัน อยู่ไหนยังไม่รู้เลย ต้องกลับ GH ไปถามคนที่นั่นก่อน เค้าพูดไทยได้ เลยเดินกลับ ผ่านสนามกีฬาแห่งชาติ มีตำรวจมาปิดถนนอำนวยความสะดวกให้คณะบุคคลที่กำลังเดินทางมาแข่งกีฬาที่สนามแห่งนี้ด้วย

เดินเลยมาแวะธาตุดำเสียหน่อย อยากรู้ว่าเป็นไง หูยยย....กริบมาก พอไม่ได้อาบทองคำหน่อยไร้ผู้ใดใยดีเลย บรรยากาศเงียบสงบ บ้านที่อยู่รอบๆ เก่าแก่เข้ากับธาตุดำได้ดีมาก ผมขอเรียกที่นี่ว่า 'มุมโบราณ' แห่งนครเวียงจันทน์

เดินต่อมาซื้อไอติมกะทิเย็นๆ 3000 แล้วก็เลยมาถึงวงเวียนน้ำพุตอนที่เค้าปิดน้ำพุพอดี ตรงนี้ก็เป็นพื้นที่สาธารณะที่ผู้คนหลากหลายสัญชาติมานั่งกินลมกับบรรยากาศ มีเด็กๆ วิ่งเล่นไปมา ชิวล์ดี

กลับถึง GH โชว์ภาพแบนเนอร์จากกล้องแล้วถามว่าที่ไหนเหรอ แกบอกว่าที่ Lao Tech อยู่เลยธาตุหลวงไปอีก ดูแผนที่แล้วก็เห็นพิกัดเป้าหมายทันที ตอนนี้เวลา 17.30 น. เหลืออีกชั่วโมงเดียว เดินไปเหลือๆ ถึงทันเวลาแน่นอน เดินตามถนนล้านช้างมุ่งหน้าไปประตูชัย พระอาทิตย์ค่อยๆ ตกลง ไฟถนนเริ่มเพิ่มบทบาทในการให้แสงสว่างแด่ผู้คนที่นี่ ประตูชัยยังคงเด่นสง่ามาแต่ไกลเพราะเค้าเปิดไฟใส่ สวนหย่อมด้านหลังมีผู้คนมาชมระบำน้ำพุพร้อมดนตรีประกอบ มีคนวิ่งออกกำลังกายบ้าง เข้าท่าจริงๆ

เดินข้ามถนนมาหน่อยก็มาจ๊ะเอ๋กับประตูชัยปาร์ก เป็นสวนสาธารณะขนาดใหญ่เลยล่ะ สวนอีกแล้วเหรอ!? เยอะจัง น่าอิจฉาคนลาวจริงๆ มืดแล้วแต่อากาศไม่หนาวลงบ้างเลย เส้นทางต่อจากนี้ก็เริ่มวิเวกวังเวง ไม่ค่อยมีคนเดิน เพราะคนลาวเค้าขี่มอ'ไซค์กัน ไม่ก็นั่งสามล้อเอา มีแต่ชาวต่างชาติบ้าๆ อย่างผมนี่แหละที่เดินเอา จะว่าน่ากลัวก็ยังได้ มาเดินดุ่ยๆ อยู่คนเดียว ต่างถิ่นต่างเมืองด้วย แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร มุ่งหน้าจะไปหา Baby VOX อย่างเดียว

กว่าจะเดินมาถึง ท้อไปหลายรอบเหมือนกันเพราะมันไกลแสด!!! คือแผนที่มันไม่ได้วาดตามอัตราส่วน ก็นึกว่าเดินได้ไม่เหนื่อยมาก นี่เล่นเอาขาลากเลย พอเดินมาถึงก็เห็นลานจอดมอ'ไซค์เป็นร้อยคันอะ ละลานตามาก พอมาถึงทางเข้าหน้างาน.....เช็ดเด้! นอยสัด กว่าจะเดินถึง ถึงทางเข้างานมีป้ายบอกว่า 100,000 กีบ เข้างาน ประมาณ 357 บาท เพื่อสี่สาวจากเกาหลีที่ไม่ได้อยู่ในกำหนดการเที่ยวนั้น....ไม่เอา 555 ดูบรรยากาศด้านนอกกับสาวๆ เมืองหลวงดีกว่า แต่งตัวคล้ายๆ สาวกทม. แต่แฟชั่นจะล้าหลังไปก้าวนึง ส่วนหน้าตาก็โอเค ไม่ค่อยเวิร์คเท่าไหร่ ขึ้นไปดูห้างดีกว่า

ห้าง Lao Itecc ข้างในมีชั้นเดียว แอร์ ซอยกั้นห้องขายของเป็นช่องๆ แบบงานหนังสือที่ศูนย์สิริกิติ์ มีหมายเลขกำกับในแต่ละช่อง มีศูนย์อาหารอยู่ริม มีร้านอาหารญี่ปุ่น Teppan อยู่อีกฟาก ในซุปเปอร์...ก็มีแต่สินค้าไทย อย่างน้อยก็โซนขนม-นม เจอร้านหนังสือด้านหน้าซุปเปอร์ แต่หนังสือส่วนใหญ่เป็นหนังสือไทย ยกเว้นเล่มเดียว- มะหาซน For all people ชั้นลอยมีห้องสนุ๊ก ลานโบวล์ และโรงหนัง กำลังฉายเรื่อง รักแห่งสยาม อยู่พอดีเลย ไม่รู้พากย์ลาวทับหรือเปล่า ไม่มีเวลาลองเข้าชมโรงหนังที่นี่

หิวละ เลยเดินออกมาจะกลับ ระหว่างนั้นก็ฟังเสียงคอนเสิร์ตดู ท่าทาง Baby Vox คงยังไม่ขึ้นในเร็ววัน หารถไปร้านขอบใจเด้อ เห็นหนังสือมันแนะนำมา ถามตุ๊กๆ เจอ 50,000 ลดเหลือ 40,000 พอดีถามพี่ที่ GH ไว้ว่าจากที่นั่นไป Lao Itecc เท่าไหร่ เค้าบอก 15,000 เลยโบกมือไม่เอา เดินจากมาหน่อยมีคนวิ่งมาบอก 30,000 ...ก็ไม่เอา เดินเลยมาอีกเจออีกคนวิ่งมาบอก 20,000 ยืนคิดอยู่นาน มันก็ไกลนะ เมื่อยตีนนะ เงินกีบยังเหลือนะ เอ้า ไปก็ไป! ได้รถมอ'ไซค์แต่งเป็น 3 ล้อ มีที่นั่งข้างหลังนั่งได้ 4 คน วิ่งไปอย่างเอื่อยๆ ราวๆ 20 km/hr ได้ สงสัยเพราะเบรคเสื่อม มีเสียงเอี๊ยดๆ ราวกับว่าถ้าวิ่งเร็วกว่านี้จะเบรกไม่อยู่

ถึงร้านขอบใจเด้อ มันออกหรูๆ บอลแดงเดือดกำลังจะคิ๊กออฟละ เลยกะไปดูที่ GH เปิดประตูเข้าไปเจอฝรั่งสองคนนั่งยืดขาดู Star Trek อยู่ นอยเลยตูจาดูบอลวันแดงเดือด… ต้องหาร้านกินข้าวดูบอลแล้ว เจอร้านนึงเป็นบาร์ เข้าไปแฟนบอลหัวทองเพียบ แต่ดั้นไม่มีที่ว่าง นอย เดินหาอีกนาน ไม่เจอ จนมาได้เอาร้านกาแฟ! เปิดบอลอยู่ ให้มันได้งี้สิ! สั่ง sandwich large 16,000 กับ sabaidee coffee ice 12,000 มีคนดูอยู่คนเดียว ชาวลาว เชียร์หงษ์ซะงั้น ลูกสาวร้านกาแฟสองคนน่ารักว่ะ โดยเฉพาะคนน้อง เสียดายไม่มีภาพมาให้ชม แล้วก็เจอชายไทยเดินเข้าร้านมากับแฟน เชียร์ปืน แต่คู่แดงเดือดนี้ขอเชียร์ผี

กินเสร็จแต่นกหวีดยาวยังไม่เป่า เลยสั่งชา earl gray 8000 เช็คบิลรวม 36,000 ปิดร้าน แต่เค้าให้ดูบอลคู่นี้จบก่อน จบเกมแมนยู 1 ลิเวอร์พูล 0 สบายใจ มีฟามสุข

เดินมาเล่นเน็ต 76 นาทีเสียไป 8000 กีบ เหลือ 87,000 กีบ ถ้าซื้อปี้ไปหนองคาย 15,000 ก็จะยังเหลือ 72,000 กีบ แลกเป็นเงินไทยได้ 254 บาท

กลับ GH มาดูครึ่งหลัง arsenal-chelsea ว้า ปืนชนะ 1-0

ขึ้นมาอาบน้ำแล้วเข้านอน นี่เป็นการนอนเตียงสองชั้นครั้งแรก แถมเป็นเตียงบนอีก หวังว่าคงไม่กลิ้งตกลงไปนะ

01.35 เข้านอน แต่ไม่ต้องห่วงเรื่องกลิ้งตก เพราะแค่นอนก็ไม่ค่อยจะหลับแล้ว โดนยุงกัดเข้าที่ใบหน้าหลายจุด คันๆ หงุดหงิดๆ เลยนอนไม่ค่อยเต็ม

<<< ย้อนกลับ | อ่านต่อ >>>

อาทิตย์	จันทร์	อังคาร	พุธ	พฤหัส	ศุกร์	เสาร์
		ปฏิทิน	ธันวาคม	2550		1
2	3	4	5	6	7	8
9	10	11	12	13-1 13-2	14-1 14-2	15-1 15-2
16-1 16-2	17	18	19	20	21	22
23	24	25	26	27	28	29
30	31			<ปฐมบท>	(เสริม-ภาพ)	[เสริม-ทุน]

อาทิตย์ที่ 16 ธันวาคม 2550 (ตอนที่ 1)

2008-12-06T03:37:00.001+07:00

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว
แต่ลาว อยู่คนเดียว

ตั้งมือถือปลุกตี 5 แต่แค่กดๆ แล้วลุกมาฉี่ มันยังไม่สว่างเลยไม่ลุก กว่าจะลุกก็ 6.30 น. เปิดดูเวลารถธรรมดา 25,000 ออก..รอบสุดท้ายตอนเช้า 7.00 น.! รีบแปรงฟัน ขี้ ล้างหน้า เก็บของ คืนกุญแจ ออกเดินซอยเท้ายิก

มาซื้อปี้ทันด้วย 25,000 ด้วย ไม่ถึง 100 บาทดีใจจัง รถเก่ากว่าเมื่อวาน แต่ก็แอร์(ที่ไม่เปิด)เหมือนกัน เครื่องคงเก่า วิ่งช้ากว่า แต่ก็ดีกว่ารออีก 3 ชั่วโมงแล้วจ่ายเท่าตัวกับรถ VIP ผมไม่ต้องการจ่ายมากกว่าเพื่อเป็นคนพิเศษคร้าบ แล้วรถก็ไหลเอื่อยๆ บีบแตรไประหว่างทาง แบบว่าหาคนเพิ่ม เห็นหลักกิโลเมตรเขียนว่า 153 km capital city แต่รถยังวิ่งเอื่อยๆ เมื่อไหร่ถึงเนี่ย สักพักใหญ่ผ่านไป...โอ้ เร่งความเร็วแล้ว ดีใจจัง

เส้นทางถนนก็ไม่ได้คดเคี้ยวมาก แต่คนขับขับซิ่ง เหวี่ยงสาดโค้งซะทำกูจะกระเด็นออกจากเบาะ

10.25 น. รถติดไฟแดงแรกที่ผมเห็นใน สปป.ลาว
10.30 น. ถึงขนส่ง

จดตารางรถกลับไทย:
VTE-หนองคาย 15,000 kip or 55 baht คือจ่ายได้ทั้งสองเงินตรา
7.30
9.30
12.40
14.30
15.30
18.00
VTE-อุดร 22,000 kip or 80 baht
8.00
10.30
11.30
14.00
16.00
18.00

เห็นเวียงจันทน์แล้วคล้ายๆ เชียงใหม่ แต่ไม่ว่าจะไปเมืองไหน ผังเมืองมันก็ดูดีกว่ากทม.เยอะ เดินด้อมๆ หอบหิ้วกระเป๋าไปทางสะบายดี GH ตามแผนที่ แต่ไม่เจอ หงุดหงิดปนงงเล็กน้อย คือเดินแบกกระเป๋ามาก็ไกลใช้ได้ แถมแดดก็ร้อนอีก ผมว่าผมดูแผนที่ถูกแล้วนะ ทำไมไม่เจอ!

เลยลองหาของที่อื่น เจอถูกสุด 60,000 เลยเดินต่อไปเรื่อยๆ กะหา GH แถววงเวียนน้ำพุ หนังสือบอกว่าถูก แต่ไม่ทันไรก็เดินมาเจอ สะบายดี GH เยี่ยม! พิกัดบนแผนที่มันคลาดเคลื่อนเล็กน้อย เข้าไปทัก "สะบายดี" ปุ๊บเจ้าของ GH ถามว่าผมเป็นคนลาวบ่ ตอบไทยเค้าก็บอกว่านึกว่า Israel เออค่อยใกล้เคียงกว่าเจแปนหน่อย สนนราคาที่พักก็ 20,000 กีบ กับห้องรวมแบบหอพัก แบ่งเป็น 3 โซน โซนนึงก็มีเตียงสองชั้นอยู่ 3 อัน ได้ที่พักเอาตอนเที่ยงวันพอดี แล้วก็รับกุญแจตู้เซฟ อาบน้ำเพราะเวียงจันทน์ร้อนอย่างกับกทม. ส่วนที่พักแบบนี้แหละที่เป็นแนว backpacker ของแท้่!

เสร็จสรรพเดินออกมาหน้าที่พัก พูดคุยกับฝรั่งนิดหน่อย ผมบ่นเรื่องความร้อนที่มากเกินคาดให้ฟัง แกตอบแบบขำๆ ว่า "Welcome to Vientiane" จ่ะ...ทำไงได้ เริ่มออกเดินทางด้วยเส้นทางริมแม่น้ำโขง เห็นหนังสือบอกว่ามีอาคารสถาปัตยกรรมเก่าๆ อยู่เยอะ เดินทวนน้ำขึ้นไปเรื่อยๆ ไม่เห็นเจอเลย ปรับปรุงก่อสร้างใหม่ไปเสียหมด ผิดหวังเล็กน้อย

แม่น้ำโขงเหือดแห้งเป็นที่สุด เห็นผืนดินอย่างกับอยู่ชายหาดแหนะ ริมแม่น้ำก็มีร้านอาหารแบบกระดานไม้ตอกตะปูมากมาย แต่บรรยากาศแห้งๆ อย่างนี้คงไม่น่านั่งเท่าไหร่ กลับหลังหัน เดินลงตามน้ำแทน และจากการเที่ยวมา 3 เมืองในลาว ทำให้ผมได้ข้อสรุปอย่างหนึ่งว่าลาวไม่มี 7-11 หรืออะไรใกล้เคียง ไม่เหมือนไทยที่มีอยู่เกลื่อนเมืองเอามากๆ

แล้วจู่ๆ ก็ต้องมาตื่นเต้นกับป้าย Baby VOX ซึ่งผมอ่านไม่ค่อยออก แต่ตัวเลขวันและเวลาระบุว่ามันคือวันนี้! ไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้เจอสาวๆ Baby VOX ที่นี่ รีบถ่ายรูปป้ายผ้านี้ไว้่เก็บไปถามคนที่ GH

ยังคงเดินตามถนนริมแม่น้ำ เจอสวนสาธารณะขนาดย่อมๆ หน้ากว้างสั้นแต่ยาวใช้ได้ มีชิงช้าและสไลเดอร์ให้เด็กๆ เล่นกัน เลยมาหน่อยก็เห็นวัยรุ่นชาวลาวนั่งพักกายบนสนามหญ้า เป็นกลุ่มบ้าง เป็นคู่บ้าง อันนี้เราไม่พยายามไปสังเกตมากนักเดี๋ยวจิตตกเอา เจ้าพระยาบ้านผมไม่เห็นเป็นอย่างนี้บ้าง แบบว่าตัดถนนเลียบแม่น้ำแล้วปักต้นไม้ใหญ่ตลอดทาง ที่กรุงเทพมีแต่อาคารชิดติดริมน้ำ ...แต่นึกดูอีกทีเจ้าพระยาที่กรุงเทพน้ำท่วมล้นออกมาเป็นประจำ ไม่แห้งแล้งแบบนี้ ดินมันอาจจะไม่เหมาะก็ได้มั้ง

ถนนหนทางในเวียงจันทน์สะอาดสะอ้านดี ต่างจากหลวงพระบางพอสมควร เดินเลียบแม่น้ำจนถนนอีกสายมาบรรจบ ตัดสินใจเดินย้อนไปตามเส้นที่มาบรรจบนั่นแหละ เปลี่ยนเป็นมาเดินเลียบคลองแทน

แปลกดีที่พื้นที่ริมคลองไม่ค่อยมีบ้าน-อาคารใดๆ เป็นพื้นที่เปิดโล่งขนาดคนเลี้ยงแพะพาฝูงแพะมาเขี้ยวหญ้า เลยมาไม่ไกลผมก็ได้เห็นโครงการที่เด็กๆ คงภาวนาให้สร้างเสร็จเร็วๆ นั่นคือสวนน้ำ-สวนสนุก มีสไลเดอร์สูงๆ ยาวๆ ให้ได้ไถลตัวลงมา ซึ่งสวนสนุกนี้ก็อยู่ไม่ห่างจากตลาดชุมชนแออัดซึ่งผมได้เห็นถึงสาเหตุว่าทำไมไม่ค่อยมีคนอาศัยอยู่ริมคลอง ก็น้ำมันเน่าซะขนาดนี้ ตลาดชุมชนนี้ก็สกปรกเลอะเทอะต่างจากส่วนอื่นๆ ของเมืองเวียงจันทน์เอามาก แถมอยู่ใกล้ๆ กับท่ารถขนส่งที่ผมมาถึงตอนแรกด้วย

ถัดมาไม่ไกลก็มีที่ทำการไปรษณีย์ รวมถึงตลาดเช้าซึ่งเปิดขายทั้งวันแถมมีห้างเล็กๆ ด้วย ฟังดูงงๆ เนอะ แต่สะพานควายบ้านเรายังไม่มีสะพานเลย

<<< ย้อนกลับ | อ่านต่อ >>>

อาทิตย์	จันทร์	อังคาร	พุธ	พฤหัส	ศุกร์	เสาร์
		ปฏิทิน	ธันวาคม	2550		1
2	3	4	5	6	7	8
9	10	11	12	13-1 13-2	14-1 14-2	15-1 15-2
16-1 16-2	17	18	19	20	21	22
23	24	25	26	27	28	29
30	31			<ปฐมบท>	(เสริม-ภาพ)	[เสริม-ทุน]

เสาร์ที่ 15 ธันวาคม 2550 (ตอนที่ 2)

2008-12-06T03:23:00.001+07:00

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว
แต่ลาว อยู่คนเดียว

15.00 น. ถึงวังเวียงอย่างงงๆ ว่าไปไหนดี เห็นฝรั่งเดินไปด้านหลัง ตามไปมั่ง เจอลานปูนกว้างจากซ้ายไปขวายาวเป็นกิโล ทำให้นึกขึ้นมาได้ เรื่องที่อ่านมาว่าวังเวียงเคยเป็นฐานทัพอากาศ นี่คงเป็น runway สินะ เดินมาเรื่อยหาห้องพัก เหมือนเดิม หาที่ไกลๆ ไว้ก่อน สัญชาติญาณบอกว่ามันจะถูกกว่า ได้ที่ 35,000 กีบ ห้องน้ำนอกมีน้ำอุ่น เท่าที่เดินผ่านตามา วังเวียงดูจะไม่ค่อยมีอะไร เป็นเมืองพักตากอากาศสำหรับฝรั่ง ไม่มีสิ่งที่ฉันสนใจ

อยากไปเวียงจันทน์แล้ว....แต่จ่ายค่าห้องไปแล้วเนี่ยสิ เลยออกมาเดินสำรวจเมืองกับแผนที่ห่วยๆ ที่รับมาจากเจ้าของ GH ...ช่างดูไม่ีรู้เรื่องจริงๆ ระหว่างทางเจอฝรั่งเข้ามาคุยด้วย เป็นชาวเยอรมัน ฮีมาบ่นว่ากล้วยปิ้งที่เพิ่งซื้อมากินมันแห้งๆ ติดคอ ผมเลยบอกว่าถ้าเป็นที่ประเทศไอมันจะมีน้ำจิ้มหวานๆ ให้มาทานร่วมด้วย คุยกันถูกปากเลยเดินไปคุยไปร่วมกันครู่นึง ผมได้ความรู้ใหม่จากฝรั่งคนนี้ว่าให้สังเกตป้ายที่มีคำว่า Fun, Happy, Smile มันแปลว่าที่นั่นมีบริการปุ๊นแน่นอน

ถึงจุดนึงเราก็แยกกัน อามรมณ์ทางใครทางมัน แบบว่าเลือกสำรวจเส้นทางคนละเส้น เค้าจะเดินไปสำรวจเส้นทาง tubing ซึ่งก็คือการนั่งยางลอยลงแม่น้ำซอง ส่วนผมเห็นวัดอยู่ใกล้ๆ เลยเดินไปหาวัด

ออกมาจากวัดเสร็จเดินต่อไปเจอฝรั่งคนเดิม ก็เลยเดินถนนหลักกลับเข้าเมืองมาด้วยกัน ผ่าน GH ของฮิมก็ต้องนอยเมื่อฮีบอกว่าห้องพักฮี 20-25,000 kip ถูกกว่า ดูดีกว่า และมีห้องน้ำในตัว! แล้วฮีก็แวะเล่นเน็ตเพื่อเช็คผลบอลทีมรัก Hannover ผลแพ้ไป 5-1 แบ่งๆ กันนอยเน้อ เน็ตที่นี่แพงโคตร 300 kip/min แพงกว่าที่ห้วยทรายอีก ที่นั่น 250 kip/min

เดินด้วยกันต่อไปเรื่อยๆ ร้านอาหารหลายร้านที่นี่ใช้โต๊ะเตี้ย มีหมอน แบบว่าให้นั่งกินนอนกินดูทีวี เอกเขนกสมกับเป็นเมืองพักตากอากาศจริงๆ จะชิวล์ไปไหน ปุ๊นก็มีมากมายสังเกตได้จากป้ายโฆษณาเชิญชวนกันมาสนุก =) โรตีข้างทางก็มีขาย เป็นดั่งสัญลักษณ์ว่าที่นี่ฝรั่งเที่ยวเยอะ ยังไม่สุดถนน แต่พอเห็นว่าไม่ค่อยมีอะไรแล้ว ก็เลี้ยวไปอีกทาง ที่นี่อุดมไปด้วยร้านเน็ต GH ร้านอาหาร และร้านขายอุปกรณ์เที่ยวทะเล เดินวนต่อมาอีกหน่อย...อ้าวหมดละ! เดินแปบเดียวก็หมดเมือง เหมือนเดินในหมู่บ้านๆ หนึ่งชานเมืองกทม.เลย ย่านความเจริญของที่นี่ช่างเล็กนิดเดียว ผมถึงกับเปรียบเปรยที่นี่ว่าเป็น an oasis in a desert เพราะมันไม่มีอะไร แต่เราก็มากันที่นี่ราวกับมันเป็น Las Vegas

แล้วเราก็แยกทางกันกลับห้องเพราะไม่มีอะไรทำ เมืองก็โคตรร้อนเพราะถนนเป็นคอนกรีต แถมต้นไม้ก็ไม่มี ที่นี่มีทั้งมอ'ไซค์กับจักรยานให้เช่า แต่จะเช่าไปทำพรือ? ไม่ค่อยประทับใจกับเมืองนี้ เลยตัดสินใจว่าจะ save เงิน ไม่ใช้สักแดงที่นี่ กินผลส้มกับคุกกี้ fun-o ที่มีอยู่ ที่พักมีน้ำเปล่าฟรีก็กดแดกเข้าไป พรุ่งนี้รีบๆ เดินทางต่อ

เย็นๆ ออกมาถ่ายพระอาทิตย์ตกแถวแม่น้ำซอง ทุ่มนึงก็กลับถึงห้อง อาบน้ำ

ไหนๆก็ไม่มีอะไรน่าทำก็วางแผนเที่ยวเวียงจันทน์ซะ

ตารางเดินรถ:
VIP Bus VTE 50,000 kip 10 AM
Bus 5.30 6.00 6.30 7.00 25,000 kip

แดงเดือด Liv-Manu 8.30 PM พรุ่งนี้
ต่อด้วยคู่ Ars-Che 11.00 PM

เหลือเงิน 199,000 กีบ ท่าทางจะต้องอยู่อย่างประหยัดเสียแล้ว
อัตราแลกเปลี่ยน BCEL sell kip 282.55

สถานที่เที่ยวในเวียงจันทน์:
เลียบน้ำโขง-ตึกเก่าๆ
ตลาดเช้า ม้งมาร์เก็ต
ประตูชัย - ขึ้นไปชมวิวด้วย 2000 กีบ
คิวรถไปใต้?
ธาตุหลวง - ถ่ายด้านนอก - ถ้าเดินไปนะ
bibliotheque จ-ศ 8.00-16.00 น.
วงเวียนน้ำพุ
หอดำ?
ธาตุดำ?
ย่านสีห้อม ถ.หลวงพระบาง

สิ่งที่ต้องทำ:
phonecall, postcard, internet, ถ่ายรูปสี่แยกล้านช้าง

เที่ยวคนเดียวเปลี่ยวๆ เหงาๆ อาการหนักจนจินตนาการเป็นภาพถ่ายชื่อภาพว่า ที่ว่าง เป็นภาพคนนอนกอดอกชันเข่าอยู่บนเตียงใหญ่ๆ แต่นอนฟากเดียว เว้นอีกฟากว่างไว้

ก่อนนอนก็สำนึกได้ว่า เวลาเที่ยวอย่างนี้ควรมีกรรไกรตัดเล็บยิ่ง เพราะหนังที่นิ้วลอกหลายนิ้วละ น่ารำคาญมาก

<<< ย้อนกลับ | อ่านต่อ >>>

อาทิตย์	จันทร์	อังคาร	พุธ	พฤหัส	ศุกร์	เสาร์
		ปฏิทิน	ธันวาคม	2550		1
2	3	4	5	6	7	8
9	10	11	12	13-1 13-2	14-1 14-2	15-1 15-2
16-1 16-2	17	18	19	20	21	22
23	24	25	26	27	28	29
30	31			<ปฐมบท>	(เสริม-ภาพ)	[เสริม-ทุน]

เสาร์ที่ 15 ธันวาคม 2550 (ตอนที่ 1)

2008-12-06T03:04:00.001+07:00

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว
แต่ลาว อยู่คนเดียว

วันนี้มือถือปลุกตั้งกะตี 5 เช่นเคย โผล่หัวมาดูแสงข้างนอกแล้วนอนต่อ แบบว่ามืดสนิท 6 โมงกว่าค่อยลุกมาด้อมๆ มองๆ จากหน้าต่างไปหน้าบ้าน ยังไม่เห็นการเคลื่อนไหวใดๆ เลยกินเค้ก-แปรงฟันพลางส่่องสายตาออกนอกหน้าต่างไปเรื่อย แล้วก็เจอพระเดินเป็นขบวนผ่านหน้าบ้านไป เลยรีบหยิบกล้องมา แต่ไม่ทัน ดีที่ชาวบ้านยังคงยืนรอ-นั่งรอ ทำให้เราก็รอพระเดินผ่านมาอีกระลอก

จนในที่สุดก็มาอีกกลุ่ม และอีกกลุ่ม เลยได้ถ่ายรูปจากหน้าต่างห้องที่อยู่ชั้นสองไว้พอเป็นพิธี ที่ไม่ลงไปถ่ายเพราะคนน้อย เดี๋ยวเค้าอาย+รบกวนเค้า แอบถ่ายจากหน้าต่างห้องละกัน การตักบาตรข้าวเหนียวที่นี่ พระจะแวะเปิดบาตรรับข้าวเหนียวที่คนปั้นไว้ คนก็หยอดข้าวเหนียวลงไปอย่างรวดเร็ว มันเป็นแค่พิธีน่ะ หลังจากนั้นผมก็ขี้ เก็บของ ออก

tuk tuk ไปคิวรถ 20,000 ลดเหลือ 15,000 แพงจัง เลยไม่เอา เจอมอ'ไซค์พ่วงที่นั่งแบบ batman-robin เรียกมา 10,000 ต่อเหลือ 7000 ได้แฮะ นั่งไปสักพัก...ดีนะที่ไม่เดิน ไกลกว่าที่คิด ราวๆ เดินไปสุดแหลมหลวงพระบางทางเหนือ มันไม่ได้อยู่ใกล้เหมือนบนแผนที่ ถ้าตามอัตราส่วนมันควรอยู่เลยแผนที่ออกไปอีก

ถึงสายใต้ แค่รถจอดก็มีเหล่า 'ผู้ช่วย' กรูเข้ามาถามว่า where you go? Vientiane? ไม่สน ไม่แคร์ เดินไปซื้อเองได้ แล้วก็พบว่าวันนี้ไม่มีรถธรรมดา มีแต่แอร์กับ special VIP พอดีเป็นวันเสาร์ ราคาไปวังเวียงก็ตามนี้ ธรรมดา 75,000 แอร์ 85,000 vip 115,000 ถ้าไปเวียงจันทน์เพิ่มมาอีกนิด ถือว่าฉันลงระหว่างทาง เพราะมันก็วิ่งเส้นทางเดียวกัน ธรรมดา 90,000 แอร์ 100,000 vip 115,000 สรุปเสียค่ารถไป 85,000 กีบ แต่ถึงจะต่างกันไม่มาก เค้าก็แยกคันกันไป ถามค่าปี้ (ตั๋ว) จากวังเวียงไปเวียงจันทน์ คนรถบอก 50,000 ไม่รู้จริงป่าว....

เอากระเป๋าไปโหลดใต้ท้องรถ ขึ้นรถ มองไปหลังสุด ไม่มีห้องน้ำ เลยไปเข้ากันไว้ก่อน เสีย 1000 กีบ ค่าห้องน้ำ แพงกว่าในไทยอีก! แม่ง แล้วตั้งแต่มาก็ไม่เคยเห็นหน่วยร้อยกีบลาวเลย ใช้แต่หลักพัน อะไรๆ ก็นึ่งพัน ซ้าวพัน สิ้บพัน ขึ้นรถเพราะใกล้เวลาออกแล้ว ดูจากอักษรปุ่มบังคับที่แผงคนขับ เป็นรถเกาหลี ตั้งใจนั่งหน้าสุด จะเอาวิวที่สวยๆ แต่ไม่รู้ซ้ายหรือขวาดี รถวิ่งถนนเลนขวา...แต่ถือคติขวาร้ายซ้ายดี นั่งซ้ายแทน ...เปล่าหรอก ฝั่งขวามีคนจองแล้ว เป็นฝรั่งสไตล์เกย์เฒ่าแบบอาร์เซน เวนเกอร์ นุ่งยีนขาสั้น แตะหุ้มส้น เสื้อ sweater แขนยาว

เพิ่งเห็นว่าเวียงจันทน์ สะกดด้วย น์ ตอนท้าย

8.06 น. ล้อหมุนออกจากสถานี คนในรถหร็อมแหร็ม แล้วจะไปทำอะไรที่วังเวียง? ตามที่อ่านมาก็ แม่น้ำซอง-ถ้ำ-วัด ...รวมถึง..ปุ๊น! เมาคนเดียวจะขำอะไรวะ? แล้วรถก็แล่นมาไม่กี่เมตร แวะปั๊มเติมน้ำมันซะงั้น แม่งเมื่อไหร่จะถึงวะแบบนี้! ที่ปั๊มเหมือนเยี่ยวฟรีอีกตะหาก นอยเลย พอรถแล่นมาจะเติมน้ำมัน เย็ดเข้ เจอรถหกล้อเล็กเติมน้ำมันใส่ถังอยู่...ต่อคิวรอนานแล้วเนี่ย

บนรถเปิด karaoke ลูกทุ่งไทยให้ฟังให้ชม อากาศภายนอกหมอกจัดมาก วิ่งลำบาก

เมื่อรถไต่ขึ้นเขาจนถึงด้านบน รถก็ค่อยๆ วิ่งลัดเลาะไปตามถนนสองเลนที่คดเคี้ยว วิวจากบนนี้ชวนให้ชมหมอกที่หนาจัดอยู่เบื้องล่าง รถจะวิ่งผ่านหมู่บ้านชาวเขาอยู่เป็นระยะๆ ผมก็คอยถ่ายรูป snap สิ่งต่างๆ ที่ผ่านตาไป ลำบากนิดนึงเพราะรถวิ่งเร็ว ถ่ายจากระบบ auto focus จนต้องปรับเป็น manual focus เพราะกล้องโฟกัสไม่ทันกินกับสิ่งที่วิ่งผ่านกระจกไปอย่างรวดเร็ว วิธีถ่ายก็หมุนโฟกัสกะระยะเผื่อไว้ ก่อนที่สิ่งที่จะถ่ายจะวิ่งผ่านมาหน้ากล้อง ใช้รูรับแสงแคบๆ เพื่อคุมระยะชัดลึกให้มากขึ้น โดยไม่ลืมที่จะเน้นชัตเตอร์สปีดเร็วๆ

หลับ ตื่นมาตอนมีคนจากหมู่บ้านไรไม่รู้มานั่งข้างๆ ตัวดำๆ น่ารำคาญเพราะมาร้องเพลงกับคาราโอเกะที่เปิดอยู่

ซื้อตั๋วรถแอร์ แต่ไม่รู้รถมันแอร์ตรงไหน ไม่มีลมสักแอะ ต้องเปิดกระจกข้างรับลมแทน ส่วนเส้นทางปายที่ว่าโหด ผมว่าเส้นเลาะเขานี่โหดกว่า เพราะระยะทางยาวไกลกว่า ถนนก็มีแค่สองเลน ข้างๆ เป็นเหว แถมมีหมอกด้วย บางโค้งต้องบีบแตรดังๆ นานๆ จะได้ไม่สวนชนกัน โชคดีวันนี้ไม่ค่อยมีรถ วิ่งสบายหน่อย

เจอเสาหลักกิโลเมตรแล้วบนถนนสาย T13

เป็นการนั่งรถที่พะอืดพะอมใช้ได้ เหวี่ยงซ้ายทีขวาทีสลับไปมา ตะกี้เหมือนได้ยินเสียงคนอ้วกจากท้ายรถ

หลังเปิด karaoke หมดแผ่นก็เปิด Mission Impossible 3 หนังซูมพากย์ไทยซับจีน เปิดไปไม่นานก็กลับมาเปิดลูกทุ่งแผ่นเดิมเนื่องจากแผ่นกระตุกดูไม่ได้

นั่งดู MV ลูกทุ่ง ก็เพิ่งซึ้งกินใจก็คราวนี้ มันง่ายๆ แต่ไม่เสี่ยว ร้องด้วยอารมณ์ ดำเนินเรื่องด้วยภาพ เจอเพลง ขอนไม้ สองเวอร์ชั่น ชาย-หญิง โห เจ๋งว่ะ น้ำตาร่วงเลย มิน่าคนต่างจังหวัดถึงนิยมชมชอบเพลงลูกทุ่ง

นั่งรถชมวิวแล้วเกิดอาการรักธรรมชาติขึ้นมาอย่างแรง … ต้นไม้ ขุนเขา และดอกหญ้า...

11.40 รถจอดริมทางให้ แวะฉี่ริมถนน หามุมในทุ่งหญ้าเอา บางคนก็สูบยาตามแต่สะดวก รถวิ่งต่อมาอีกนิด อ้ายข้างๆ ฉันก็ลงหมู่บ้านถัดมาพอดี ระหว่างทางเจอทหารบ้าง(มั้ง) เห็นถือปืนนั่งจับกลุ่มหลบแดด ชุดเขียวไม่เต็มยศ

การนั่งรถโลดแล่นตามถนนสาย T13 นี่ช่างเต็มไปด้วยอารมณ์ เรียกว่าเป็น emotional ride เลยทีเดียว มีซึ้ง แล้วก็มีเสียว อย่างเช่นตอนรถใหญ่สวนกัน

เห็นภูพระเจ้าแล้ว ยิ่งใหญ่สมชื่อ ชูเด่นขึ้นมากลางหุบเขา ยิ่งกว่าใน Lord of the Rings เสียอีก

เวลารถข้างหลังจะแซง เค้าจะบีบแตรมาจากด้านหลัง เป็นสัญญาณบอกคันหน้าว่าตนจะแซงซ้าย หลบชิดขวาให้ด้วยเพราะถนนมีแค่สองเลน ไป-กลับ

13.30 น. แวะกาสีกินข้าว สั่งข้าวราดแกงสามอย่าง อุดมไปด้วยผัก ฟักทอง ปวยเล้ง ดอกกะหล่ำ เสิร์ฟพร้อมซุปร้อนๆ ไม่ได้กินข้าวสวยมานานละ

Lay กับ Pringles ขายดีไม่ว่าจะที่ไหน ฝรั่งมันซื้อ

แม่งกินยังไม่เสร็จดี รถก็ออก ต้องรีบวิ่งขึ้นรถ หลังกาสีถนนก็ไม่ค่อยคดเคี้ยวแล้ว

<<< ย้อนกลับ | อ่านต่อ >>>

อาทิตย์	จันทร์	อังคาร	พุธ	พฤหัส	ศุกร์	เสาร์
		ปฏิทิน	ธันวาคม	2550		1
2	3	4	5	6	7	8
9	10	11	12	13-1 13-2	14-1 14-2	15-1 15-2
16-1 16-2	17	18	19	20	21	22
23	24	25	26	27	28	29
30	31			<ปฐมบท>	(เสริม-ภาพ)	[เสริม-ทุน]

ศุกร์ที่ 14 ธันวาคม 2550 (ตอนที่ 2)

2008-12-06T02:41:00.001+07:00

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว
แต่ลาว อยู่คนเดียว

หาเฮือนมรดกเชียงม่วนไม่เจอ เลยวกกลับปีนบันไดขึ้นพระธาตุพูสี เวลาก็ราวๆ สี่โมงครึ่งละ

ผ่านขั้นบันไดช่วงแรกมาก็เจอด่านเก็บตังค์ เสียค่าเข้าไป 20,000 กีบ แล้วก็ไต่บันไดซิกแซกขึ้นไปอีก 190 ขั้น มีอักษรจารึกภาษาอังกฤษบอกไว้ตั้งแต่ขั้นแรกเลย

วิวด้านบนทำให้เห็นทั่วทั้งเมืองหลวงพระบางเลยทีเดียว สังเกตได้ว่าพื้นที่ส่วนใหญ่ยังเขียวขจีเต็มไปด้วยต้นไม้อยู่ ขอให้เป็นอย่างนี้เรื่อยไปแล้วกัน ไม่ต้องรีบ 'พัฒนา' ไปไหนหรอก ถ้ามันเป็นพัฒนาการทางวัตถุ

ผู้คนบนพระธาตุพูสีนี่ก็เยอะใช้ได้ สมกับเป็นจุดชมวิวนานาชาติจริงๆ เพราะมีแต่นักท่องเที่ยวทั้งฝรั่ง เกาหลี ญี่ปุ่น รวมถึงคนไทย แทบจะไม่มีที่ยืน (แต่ก็ยังพอมีแหละ) แล้วเราก็รอคอยปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่เกิดขึ้นทุกวัน แต่แตกต่างกันไปตามสถานที่ที่เรายืนอยู่ ท้องฟ้าปลอดโปร่ง เมฆบางเบา วันนี้พระอาทิตย์ตกน่าจะสวย

เวลาล่วงเลยไปเรื่อยๆ ก็มีคนถ่ายรูปไม่มีหยุด ทุกขณะที่พระอาทิตย์เลื่อนลงเลื่อนลง มุมสุดฮิตก็บนโขดหินที่ยื่นออกไปจากบริเวณจุดชมวิว เพราะไปถ่ายรูปตรงนั้นจะไม่ติดคนอื่นๆ แต่ต้องก้าวขึ้น-ลงอย่างระมัดระวัง มีเสียวเล็กน้อย นักท่องเที่ยวก็ผลัดกันขึ้นไปถ่ายรูปอย่างไม่ขาดสาย ผมก็ได้ทำหน้าที่ถ่ายรูปให้ชาวต่างชาติหลายคนหลายคู่ จนเมื่อพระอาทิตย์หายลับไปหลังภูเขา ผู้คนก็เริ่มทะยอยกันลงจากพระธาตุ หารู้ไม่ว่าช่วงแสง twilight นี่แหละที่ท้องฟ้าจะถูกระบายสีเฉิดฉายเปล่งประกายความงาม

พอมืดสนิทกำลังจะเดินลง ก็เจอเณรรูปหนึ่งเข้ามาทัก ท่าทางเหมือนอยากฝึกปรือภาษาอังกฤษ เลยได้คุยกัน...แต่เป็นภาษาไทย-ลาวนะ ผมถามไปว่าทำไมมีเณรเดินตอนกลางคืน? - เพราะออกไปเรียนหนังสือแบบคนทั่วไป แต่เป็นภาคค่ำ เลิกตั้งแต่ 6 โมงเย็นไปจนถึง 9 โมงเย็น แล้วแต่ที่ ถามอีก- ทำไมไม่มีหนังสือพิมพ์? ท่านไม่ทราบ ส่วนพระผมไม่ค่อยเห็นเลย ไม่มีหรือ? คงเพราะอยู่แต่ในวัดมั้งท่านไม่รู้ แล้วผมก็สงสัยว่าเณรท่านขึ้นมาทำไมตอนนี้? เสียตังค์เปล่าๆ เลยได้ความรู้ใหม่ว่าภูสีขายตั๋วตั้งแต่เช้ายัน 6 โมงเย็น ถ้าขึ้นมาหลังจากนั้นก็ไม่ต้องจ่าย...แต่จะขึ้นไปทำไม? ตอบ- เพื่อออกกำลังกาย บินฑบาตรตอนตี 5 ถามว่าหนาวมั้ย? เห็นจีวรที่ห่มดูจะอบอุ่นไม่พอ - ตอบว่าหนาว แถมออกมาแต่เช้าอีก... แต่ที่เด็ดสุดจากบทสนทนาครั้งนี้คือเณรรูปนี้ก็นึกว่าผมเป็นคนเจแปน...

เดินลงพูสีมืดใช้่ได้ ม่านตาปรับขยายกว้างขึ้น นึกในใจถ้าพาสาวขึ้นมาชมพระอาทิตย์ตกด้วยกัน.... สวีทแค่นี้ยังไม่พอ ต้องเอาแสงทไวไลท์ไปอ้าง แล้วค่อยลงมาด้วยกัน สองคนในความมืด ช่วยกันเดินลงดูทาง โรแมนติคสุดๆ

จากพระธาตุพูสีมาสู่พิภพเบื้องล่างก็หมดแล้วแหละ สำหรับสถานที่ที่อยากดูอยากชมอยากสังเกตการณ์ คราวนี้ก็ได้เวลาช้อป เดินบ้านเจ๊กหาของฝากเพิ่ม เจอไคแผ่นห่อใหญ่ 30,000 กีบ 10 แผ่นยังไม่ทอด ต้องเอาไปจุ่มน้ำมันอย่างเร็ว ทำยากเลยไม่ซื้อ ซื้อแบบทอดแล้วก็จะแตกระหว่างขน....เฮ้อ

รับฝากมอ'ไซค์

เดินกลับไปร้านกระดาษสาราคาย่อมเยา (คิดเอาเอง) ไกลแฮะ เจ้าของบ้านพูดไทยได้ดี ค้าขายเครื่องเงินที่กรุงเทพ ไปๆ มาๆ บ่อย ถามถึงการนั่งรถไปวังเวียง มีรถ VIP แอร์กระจก ไม่แวะรับคนรายทาง แสนกว่ากีบ รถธรรมดา open air แวะรับคนรายทาง ขึ้นที่คิวรถสายใต้ ราคาประมาณ 80,000 กีบ นั่ง jumbo/tuk tuk ไปสายใต้ราคา 7000-8000 ได้ ถามเรื่องจักรยานบอกว่าเค้าเลิกกันเพราะรัฐบาลไม่ช่วยเหลือเมื่อมีปัญหา เช่นหายเพราะฝรั่งลืมล็อค หรือเอาไปทิ้งที่สนามบินกับคิวรถ...แบบว่าคนให้เช่าก็จดไว้แต่หมายเลข passport ไม่ได้มัดจำก็งี้ เลยยกเลิกไป เหลือเพียงน้อยนิด มอ'ไซค์ก็เคยมี แต่ฝรั่งเช่าไปนู่นนี่ไกลๆ กลับมาพร้อมแผล-ขาหัก-บาดเจ็บ ปัญหาเยอะเลยยกเลิกไปเมื่อ 2-3 ปี พี่ร้านกระดาษสาแกออกตุ๊ดๆ หน่อย ถึงขั้นถามว่าผมแต่งงานยัง...นี่กูหน้าแก่หรือเค้าหยอดเผื่อกูชอบไม้ป่าเดียวกัน สุดท้ายก็ซื้อโคมไฟกระดาษสา (ต้องใส่ไฟเอาเอง) กับอัลบั้มใส่รูปที่มีที่ว่างให้เขียน โคม 28,000 อัลบั้ม 32,000 100B กับ 114B ชอบสมุดร้านนี้ตรงที่มันอเนกประสงค์กว่าเย็บเล่ม

โรงเรียนภาคค่ำ

แล้วกลับมาเดินตลาดม้งกลางคืน ได้ถุงเศษเหรียญ อันละ 5000 กีบ 3 อัน 10,000 ซื้อไป 12 อันตามรายชื่อที่คัดสรรค์มาจากการกดมือถือไล่ชื่อเอาเลยทีเดียว 40,000 กีบ ไม่ลดแล้ว ประมาณ 143 บาท ถูกป่าวไม่รู้ แต่เอาไปฝากชาวสาวๆ ได้หลายนาง ดูกระเป๋าสะพาย ที่เพื่อนสนิทมันฝากซื้อด้วยวาจา(แต่ไม่ฝากตังค์) ลายสวยแล้วนะ แต่ตัวกระเป๋ายังไม่ work ถ้าเปลี่ยนเป็นผ้า ทำเป็นถุงผ้าจะ work กว่านี้ กำลังฮิตเรื่องโลกร้อน เนื้อผ้าอันที่เจอมันเป็นตาข่ายสี่เหลี่ยมสองชั้น ดูบอบบางไป แม้ใบละ 100 (ลดได้) ดูๆ ไป แม่ค้าสาวม้งวัยทีนสวยๆ ก็มี ก็ม้งมันก็หมวยนี่!

แล้วฉันก็เดินมาเจอถุงผ้าหรือย่ามคล้ายๆ ที่คิดไว้ ราคา 30,000 ลดเหลือ 25,000 89 บาท for โต๊ด เดินดูผลิตภัณฑ์ชาวม้งต่อไปเรื่อยๆ เจอ hippie ฝรั่งแบบว่าเดินสวนกัน สบตากัน ยิ้มให้กัน เดินผ่านหันไปดูหัวมันต่อ เป็น dreadlock สีทองไว้เคราหนวดเฟิ้มมาก เลยตะโกนตามมันไปว่า Nice Hair! ติ๊สแดกด้วยกัน เข้าใจ! มันก็คงมองผมกูเหมือนกัน!

แล้วฉันก็ได้เจอกับเรื่องที่ตื่นเต้นที่สุดใน one-man-trip ครั้งนี้ นั่นคือสาวหมวยสัญชาติไทย เธอมากับครอบครัว มีลุงช่างภาพเว่อร์ๆ ใส่เสื้อสวยเพราะเป็นเสื้อ 'กั๊ก' ถือกล้องแคนอนติดแฟลชและเบานซ์การ์ดตัว T อันใหญ่ๆ คอยตามถ่ายรูปอยู่ เมื่อฉันเดินใกล้ถึงเธอ เธอก็เดินห่างออกไป ฉันเลยถ่ายรูปแมวดำน่ารักๆ ไปแทน 555 เรื่อง shopping กับเรื่องตื่นเต้นมาต่อเนื่องกันจนลืมหิวไปเลย ตอนนี้....หิวแล้ว!

สาวคนในภาพนั่นแหละ

เจอฝรั่งคนเดิมที่เจอที่ร้านกาแฟตอนเช้า ทักทายพูดคุยร่ำลา ต่อเนื่องกัน เดินเลยมาดูแผงผีซีดีเถื่อน ตั้งใจมาหาเพลงลาวแต่เจอโขกราคาแผ่นละ 150 บาท บอกของลาวแผ่นแท้แต่ของไทยเป็นแผ่นผี ส่วนตัวผมว่าผีหมด มีลดได้อีก แผ่นละ 100 แผ่นแท้ที่ไหนทำได้งี้ มีบอกว่า "ม่วน" หลายรอบ ย้ำว่ามันส์แสด...เห็นแพงเลยไม่ซื้อ เดี๋ยวไปดูที่เวียงจันทน์เอาอีกที แค่อยากดูนางเอก MV ลาว เท่านั้นแหละ

สี่ทุ่มแล้ว ข้ามมาซื้อ baguette ใส่ไก่กิน 10,000 กีบ ยอมจ่ายแบบใส่เครื่องละ หิว ระหว่างน้องหั่นไก่ผมก็หันไปเจอนางฟ้าอาหมวยคนนั้น อยู่ห่างไปราว 5 เมตร พร้อมตาลุงช่างภาพ เธอช่างดูดีมีชาติการ์ตูน (ขอยืมมุขพี่ที่ออฟฟิศมาใช้) คงไม่ใยดีเรา ไม่สนศิลปินที่ยังไม่มีผลงานดอก เธอไฮโซ แล้วเธอก็เดินจากไป....ไปไหนก็ไม่รู้ เดินไปซื้อเค้กร้านเดิม เอาส้มอันนึงกับ choc-cinnamon roll อันนึงรวม 10,000 กีบ เดินกลับบ้าน 22.00 น. โดยประมาณ ถึงห้องลืมซื้อน้ำซะงั้น ดีที่มีร้านโชว์เจ๋งอยู่เยื้องๆ เหมือนเดิมขาวขุ่น 2000 เจอคุกกี้ฟันโอรสช็อคสีแดง 2000 ลองดู แพงกว่าไทย 2 บาทกว่า

หลังจากหอบหิ้วสัมภาระถึงห้องแล้วค่อยๆ คลายมันออกจากถุง ผมก็พบว่าผมซื้อของฝากมากไป...ไม่รู้จะเอาอันไหนไปให้ใครแล้ว ....แต่ก็ช้อปสนุกดี วันนี้เหลือเงิน 333,000 กีบ

ก่อนจะสวาปาม baguette ใส่ไก่อันโอชะ หัวผมก็ replay ภาพขั้นตอนการทำมันขึ้นมา - ผ่าครึ่งขนมปัง ทามายองเนสในหลืบให้ทั่ว ใส่ผัก มะเขือเทศ หัวหอมซอย แตงกวา ไข่ฝอย เสริมด้วยพริกเผาแต่ผมบอกน้องว่าไม่เอา ตามด้วยเนื้อไก่ซอย ราดน้ำจิ้มไก่ตาม โปะด้วยผัก โรยพริกไทย ...บิ้วท์เสร็จก็ -อิทาดากิมาส- (ภาษายุ่นแปลว่า ทานละนะ) สรุปว่า...อร่อยดีว่ะ ถือเป็นมื้อใหญ่ super hotdog ที่อิ่มกว่าเฝอเป็ด 12,000 กีบอีก กินสลับหน้าหลังสนุกดี เรื่อยจนมาถึงไฮไลท์ที่อยู่ตรงกลาง ด้วยความที่หนมปังมันเหนียว กัดแล้วต้องกระชากด้วยฟัน พอกินถึงตรงกลางก็นะ...ลำบากหน่อย ไม่หน่อยหรอก ถ้าไม่ระวังใส้ก็ร่วงได้

อิ่มหนำสำราญก็ได้เวลามานั่งทบทวนเหตุการณ์ต่างๆ ที่ผ่านมาก่อนการอาบน้ำนอน สองวันสามคืนที่ผ่านมาในหลวงพระบาง (คืนนี้เป็นคืนที่ 3) ฉันเดินไปทั่วทั้งในเมืองและชานเมือง ถนนหลักไปมาหมด ขาดแต่ซอยเล็กซอยน้อยบางอัน วัดที่เป็นจุดขายที่นี่ก็บ่ได้เข้า ค้น-เดิน-เสาะ-หาแต่อาคารเก่า ราวกับตัวเองเป็นยูเนสโก มีบางที่ที่ฉันยังไม่ได้สำรวจ เช่นการข้ามฝั่งไปทั้งข้ามโขงกับข้ามคานทั้งสองจุด แต่ฉันบรรลุเป้าหมายในการชมเมืองนี้แล้ว พร้อมจะไปวังเวียงต่อ ไว้อาจจะมาอีกนะ แต่หวังว่าคงไม่โซโลแล้ว ขอเป็นดูโอ้โพล้เพล้พยุงกันลงจากพระธาตุพูสี... นะ นะ

<<< ย้อนกลับ | อ่านต่อ >>>

อาทิตย์	จันทร์	อังคาร	พุธ	พฤหัส	ศุกร์	เสาร์
		ปฏิทิน	ธันวาคม	2550		1
2	3	4	5	6	7	8
9	10	11	12	13-1 13-2	14-1 14-2	15-1 15-2
16-1 16-2	17	18	19	20	21	22
23	24	25	26	27	28	29
30	31			<ปฐมบท>	(เสริม-ภาพ)	[เสริม-ทุน]

ศุกร์ที่ 14 ธันวาคม 2550 (ตอนที่ 1)

2008-12-06T01:59:00.001+07:00

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว
แต่ลาว อยู่คนเดียว

ตื่นตีห้ามาดูหน้าต่างแวบนึง เผื่อมีตักบาตรข้าวเหนียว ยังไม่มีอะไร มืดด้วย นอนต่อ ตื่นอีกที 6.30 น. เห็นคนเหมือนรอพระอยู่หน้าบ้าน พร้อมเสียงเลื่อนกรงเหล็กจากบ้านใกล้เรือนเคียง และเสียงไก่ขัน แต่ไม่ลงไปเพราะไม่รู้เมื่อไหร่จะได้ถ่าย ให้ไปยืนรอด้วย....นอนดึกเมื่อคืน ไม่ไหว เลย...นอนต่อ ตื่นอีกที 8.30 น. กินเค้ก แปรงฟัน ขี้ ออก 9.30 น. หัวมุมปากซอยเป็นโรงเรียน ได้เห็นเด็กๆ ทั้งเล่นทั้งเรียนแต่เช้าทำให้สดชื่นมีชีวิตชีวา

เดินไปไปรษณีย์ซื้อแสตมป์ ถามเค้าเท่าไหร่ บอก 7000 กีบ ก็ซื้อมา 2 ดวง 14,000 กีบ แปะโปสการ์ด ถ่ายรูปตอนหย่อน

ผู้หญิงลาวแต่งตัวกันมิดชิดดี แม้วัยรุ่นเองก็ตาม ไม่รู้เพราะอากาศหรือเปล่า เดินมาเจอกาแฟปะซานิยมจนได้ มันเป็นเพิงเล็กๆ เมื่อวานไม่ได้เลี้ยวมาดูเลยไม่เห็น

กาแฟ โอวัลติน 3000 กีบ ขนมคู่ (ปาท่องโก๋) อันละ 1000 กีบ สั่งกาแฟลาว+นมไป มีแถมชากับนมข้นอีก รสชาติเข้มถึงใจสไตล์กาแฟกระป๋อง ขนมคู่ชิ้นใหญ่อร่อยดี เหมือนที่ผมเคยกินตอนเป็นเด็ก ชาก็อร่อย หวานๆ

แล้วก็เจอฝรั่งอารมณ์ดี สบตากันแล้วเค้าก็ทักว่า where are you from? ตอบไทยแลนด์ เค้าก็บอกว่า you look Japanese คนขายบอกนึกว่า Philippines เออเอาเข้าไป คุยอังกฤษกันตรงเพิงร้านนั่นแหละ เขาเป็นชายวัยกลางชาวฝรั่งเศสที่ทำอาชีพเกี่ยวกับเพชรพลอย เคยไปเรียนด้านนี้ในไทยที่ตึก silom complex ผมถามเค้าว่าเค้ามาเที่ยว ทำธุรกิจ หรืออาศัยอยู่ที่หลวงพระบางนี่ (travel? work? or do you live here?) เค้าตอบมาสั้นๆ ว่า "ใช้ชีวิต" "just living my life" เท่จริงๆ เหมือนๆ กันเลย เดาว่าคงค้าเพชรพลอย เอาจากไทยไปปล่อยที่จีน ที่นั่นคนรวยเยอะเค้าว่างั้น ชีวิตเค้าก็คงไปๆ มาๆ หลายประเทศ นี่ก็กำลังจะเข้าไทย

แมวน้อยที่อาศัยอยู่แถวร้านกาแฟ

วันนี้เส้นทางการเดินก็ยังคงสำรวจถนนหนทางที่หลงเหลืออยู่ เริ่มจากวงเวียนน้ำพุก่อน วันนี้ฟ้าเปิดเร็วแฮะ ดีจัง แต่แถวนี้ไม่ได้มีอะไรตื่นเต้นนัก

ช่วงนี้ก็รับชมภาพระหว่างทางกันไปยาวๆ เดินเจออะไรน่าสนใจก็ถ่ายๆ ไว้หมด

ผลหวยเมื่อวาน

เดินเท้ามาสะพานเหล็ก ชื่อเต็มว่าสะพานสีสะหว่างวง เป็นสะพานเหล็กแคบๆ ที่ข้ามได้เฉพาะสองล้อกับสองเท้าเท่านั้น รถยนต์หมดสิทธิ์ วิวแม่น้ำคานตรงนี้สวยดี แต่น้ำมันแห้งไปหน่อย เป็นไปตามฤดูล่ะนะ สามารถมองเห็นพระธาตุจอมเพชรอยู่ไกลๆ มีนาเกษตรกรรมอยู่ริมน้ำ ผมว่าที่นี่ถ่ายรูปสนุกกว่าที่สะพานข้ามแม่น้ำแควเสียอีก

วันนี้อารมณ์ติ๊สจนแต่งเพลงมาหนึ่งเพลง

~อาจมีบางครั้งที่เรา รู้สึกอยากมี บางสิ่งที่คนอื่นเค้ามี
แต่ทุกทุกคราว ที่เรา นั้นตามหา กลับไม่ได้มาเสียที
จะวันนี้ หรือพรุ่งนี้ มองหาแต่สิ่งที่ไม่มี
หากค้้นในใจ ดูสักนิด เราอาจพบความสุขที่แท้่จริง

อาจมีหลายครั้งที่เรา เผชิญกับความทุกข์
โศกเศร้าทำเราช้ำใจ
ถึงพยายาม สักแค่ไหน ไม่อาจบังคับใจของคนอื่น

เรา ก็มีเท่านี้ ใช้ชีวิตกับสิ่งที่มี
ใช้เวลา กับความพอดี นี่คือสิ่งที่เรานั้นควรทำ
        นั่นคือสิ่งที่เรานั้นควรจำ
        มันคือสิ่งที่เราต้่องระวัง
        เพราะนี่คือชีวิต...ของฉัน

หากชีวิตเรามี แต่เรื่องดีๆ มันจะเป็นเรื่องดีได้อย่างไร
แต่หากว่าเรานั้นได้เจอ แต่เรื่องเลวร้าย มันก็คงไม่ร้ายสักเท่าไหร่
            มันไม่มีอะไรดั่งเดิมเสมอไป
            นอกจากสิ่งที่อยู่ภายใน
            นั้นที่ทำให้เรา...สบายใจ~

พอดี - นรุตม์ ทองสิมา
ถ้ากล้าฟังก็เชิญ อัดใส่มือถือในคืนนั้น มีแต่เสียงร้องนะเอ้อ!

เมื่อคืนผมได้ทำเครื่องหมายบางสถานที่ที่น่าสนใจไว้บนแผนที่ วันนี้จะได้มายลโฉมตอนมีแดด ถัดมาจึงเป็นค่ายทหารอันทรุดโทรมที่เมื่อคืนดูน่ากลัวๆ พอมาเห็นเอากลางวันแสกๆ มันก็ยังดูน่าเกรงขามอยู่บ้าง ยิ่งผมเข้าไปถ่ายรูปโด่เด่อยู่คนเดียว ตอนแรกไม่รู้หรอกว่ามันคือค่ายทหาร ได้พูดคุยกับคนแถวนั้นถึงได้รู้ว่าที่นี่กำลังทุบแล้วสร้างใหม่ สนุกดีว่ะมีแต่ตึกเก่าๆ

ผมชอบถนนหนทางที่หลวงพระบางจริงๆ พื้นเป็นเนินทำให้เมื่อมองไปตามถนนเราจะเห็นได้ไกลสุดลูกหูลูกตา กรุงเทพไม่มีอะไรอย่างนี้

มาถึงบัวกลางบึง อยู่ค่อนข้างลึกลับเข้าไปในตรอกหน่อย แต่เมื่อเดินไปถึงก็พบกับธรรมชาติร่มรื่น ต้นไม้มากมายและอาคารไม้ที่สร้างอยู่กลางบึง ไม่มีนักท่องเที่ยวเลยสักคน ไม่รู้ผมมาผิดเวลาหรือไม่ค่อยมีคนรู้จักที่นี่กัน ดอกบัวก็เยอะดีนะ เยอะจนไม่รู้จะถ่ายจากมุมไหนเลย จะว่าไป...เหมือนเรามาบุกรุกสถานที่ส่วนบุคคลด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่เห็นมีใครโผล่มาไล่แฮะ

เดินมาเจอโรงเรียน ที่นี่มีโรงเรียนเยอะดีเนอะ แถมเดินไปมาหาสู่กันได้หมด

ดูคนหลวงพระบางจะไม่ติดมือถือเหมือนคนไทย จะหยิบออกมากดเล่นมากกว่า แต่ไม่ได้เอามาถ่ายรูปหรือโทรคุย ทั้งที่ก็มีค่ายมือถือตั้ง 4 ค่าย

ส่วนขอทานนั้นหลวงพระบางไม่ค่อยมี เจออยู่คนเดียวเองมั้ง เท่าที่จำได้

เดินถ่ายรูปจนมาแวะร้านเน็ต เผารูปลง dvd 25,000 กีบ ถูกกว่าที่เชียงใหม่อีก (90 บาท กับ 100 บาท) เล่นเน็ตไประหว่างรอ เสียค่าเน็ตไป 3000 กีบ 30 นาที

เดินมาถึงหอพิพิธภัณฑ์ ไม่กะจะเข้าไปอยู่แล้วเลยลองถ่ายๆ จากด้านนอกเอา เดินไปย่านบ้านเจ๊กสักหน่อย จดรอบรถจากป้ายหน้าร้านทัวร์-นำเที่ยวต่างๆ - หลวงพระบาง-วังเวียง 7 ชม. รอบ 7.30 8.30 10.30 15.30 18.30 ราคา 80,000 กีบ ธรรมดา

<<< ย้อนกลับ | อ่านต่อ >>>

อาทิตย์	จันทร์	อังคาร	พุธ	พฤหัส	ศุกร์	เสาร์
		ปฏิทิน	ธันวาคม	2550		1
2	3	4	5	6	7	8
9	10	11	12	13-1 13-2	14-1 14-2	15-1 15-2
16-1 16-2	17	18	19	20	21	22
23	24	25	26	27	28	29
30	31			<ปฐมบท>	(เสริม-ภาพ)	[เสริม-ทุน]

พฤหัสบดีที่ 13 ธันวาคม 2550 (ตอนที่ 2)

2008-12-06T01:28:00.001+07:00

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว
แต่ลาว อยู่คนเดียว

เอกลักษณ์อย่างหนึ่งของบ้าน-อาคารที่นี่คือจะมีปีค.ศ. ระบุไว้อยู่ด้านบนของตัวอาคาร ปีที่ระบุคาดว่าเป็นปีที่ตึกนั้นสร้างขึ้นมา ตัวเลขนี้ก็ไม่ได้มีอยู่ทุกหลัง เห็นมีตั้งแต่ปลายทศวรรษที่ 30 เรื่อยไปจนถึงทศวรรษที่ 90 คงเป็นค่านิยม ประเพณี หรือธรรมเนียมที่สืบทอดกันมากระมัง

คนหลวงพระบางเลี้ยงไก่กันเยอะ ไม่ค่อยอยู่ในเล้ากันด้วย ชอบพาลูกๆ ออกมาเดินเล่นตามท้องถนน น่ารักไปอีกแบบ

ต่อมาก็มาถึงวัดแสน วัดซึ่งไม่เสียค่าเข้า ผมก็เลยลองเดินแวะเข้าไปดู ลวดลายสีทองบนกำแพงพื้นแดงสวยงามดี

แล้วยางโฟกัสที่เลนส์ก็หลุดหายไป ...หาไม่เจอ... มันก็หลุดๆ หลวมๆ มานานละ ไม่ยอมถอดเก็บเอง แถมก็ไม่ได้ใช้อยู่แล้วนี่ ใช้แต่ระบบ auto focus พอทำใจได้และเดินจากไป ก็ยังรู้สึกตะหงิดๆ มีความเคลือบแคลงใจฝังลึกอยู่ เลยขอเดินวนมาหาอีกรอบ หาดูอีกที เจอโด่ๆ อยู่ตรงทีุ่่ถ่ายรูปแม่น้ำคาน ก็ว่าเสียง 'ตุบ' ที่ได้ยินเหมือนอะไรร่วงตอนถ่ายรูป น่าจะเป็นยางนี้ ตอนแรกหาไม่เจอ กลับมาดูใหม่แดดส่องสะท้อนเห็นชัดเจน... ระหว่างความชุลมุนของผมนั้นฝาเลนส์ก็พลีกายไปขูดกับกำแพงรั้ว ดีที่ปิดฝาไว้ ไม่งั้น filter คงแย่

ภาพต้นเหตุึความวุ่นวายในครั้งนี้

ผ่านเรื่องกวนใจแล้วก็มาสนุกกับการเดินเตร่กันต่อ หลวงพระบางมีร้านโชว์ห่วยเยอะมากๆ เยอะเหมือนเซเว่นที่กรุงเทพนั่นแหละ ผมก็เลยขออุดหนุนเสียหน่อย ซื้อข้าวตังไม่ราดหน้ามากิน 2 ชิ้น 1000 จ่ายไป 2000 ดูแล้วแกขี้เกียจทอนเลยเอาถั่วลิสงมาอีกถุง 1000=2000 พอดี เดินมาอีกร้านซื้อน้ำเปล่าขวดขาวขุ่น 2000 กีบ บ่ายแก่ๆ แดดก็เริ่มทิ่มเข้าตา เพราะถนนมันมุ่งหน้าเข้าหาแสงแดดอย่างจัง ต้องคอยเอามือบังหน้าแล้วก้าวเดินอย่างระมัดระวัง

เจอวัยรุ่นชาวหลวงพระบางเตะตะกร้อกันอย่างสนุกสนาน ท่าทางจะเป็นกีฬาสุดฮิตของที่นี่ เลยมาก็เจอเด็กๆ วิ่งเล่นกันหลังเลิกเรียน เป็นภาพที่ทำให้รู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาด ลูกหลานเราก็ไม่ใช่ คงเป็นเพราะอาทิตย์ที่สาดแสงและความมีชีวิตชีวาไร้เดียงสาของเด็กๆ เหล่านี้กระมัง ต่อมาก็เจอโรงเรียนสอนศิลปะ แต่มันร้างเพราะนักเรียนกลับไปหมดแล้ว เหลือแต่วงตะกร้อวงเดิมที่เดินผ่านมาเมื่อครู่นี้

จริงๆ ผมไม่ได้มีแผนการเดินอะไรวางไว้หรอก ก็แค่พยายามเคลียร์เส้นทางบนแผนที่หมดไปเป็นส่วนๆ เริ่มจากที่ๆ อยู่ห่างจากบ้านพักมากที่สุดก่อน หลังจากนั้นก็ปล่อยไปตามธรรมชาติ แรกเริ่มวันนี้ผมกะไว้ว่าจะไปชมพระอาทิตย์ตกบนพระธาตุพูสี แต่เวลาก็ล่วงมาจนห้าโมงเย็น เส้นทางสำรวจยังเหลืออีกมากมาย ไว้พรุ่งนี้แล้วกัน

แล้วผมก็เดินเท้าไปสู่ the road less traveled by นั่นคือถนนพูสี ซึ่งอยู่เลียบแม่น้ำคาน บริเวณหลังพระธาตุ แถวนี้มีผับ-บาร์บริการฝรั่งเยอะดี เลยไม่แปลกที่ทั้งร้าน ช้างคาเฟ่ และ Books & Tea L'entranger ต่างก็ for farang, farang style เลยไม่ได้ใช้เงินที่นี่ สุดท้ายได้ถ่ายรูปพระอาทิตย์ตกอยู่สามแยกปั๊ม Caltex ไม่ใช่อย่างที่คิดไว้ แต่เราก็เลือกแล้วนี่เนาะ พยายามทำให้ดีที่สุดก็แล้วกัน

มืดแล้วก็เลยสงสัยว่าลาวมีเพลงชาติเปิดตอน 8.00 น. กับ 18.00 น. เหมือนบ้านเราหรือเปล่า ไม่รู้จะถามใครก็เลยเดินสำรวจกันต่อ มาถึงสี่แยกคอกวัวแล้วเลี้ยวซ้ายออกไปนอกเมืองดูบ้าง เริ่มปรากฏความเจริญ เจอร้านขายเสื้อผ้าตามสมัยนิยม ร้านขายเพลงขายหนัง รวมถึงร้านตู้มือถือด้วย

เลี้ยวขวามาอีกถนนนึงก็เจอคนตั้งโต๊ะเรียงรายกันบนฟุตบาท ลองสังเกตการณ์ดูถึงได้รู้ว่ามันคือโต๊ะขายหวย ลูกค้าส่วนใหญ่ก็จะขี่มอ'ไซค์กันมา จัดโซนนิ่งซะ ดูเป็นระเบียบทีเดียวเชียว เลยมาหน่อยก็มีร้านโชว์ห่วยริมทาง

ชานเมืองตอนกลางคืนนี่ก็เปลี่ยวใช้ได้เลย ถนนก็กว้างโล่ง ไม่ค่อยมีผู้คนเดินไปมา มีกูเดินอยู่คนเดียว จะปลอดภัยไหมนี่? แต่ก็เดินต่อ ก้าวต่อไปเรื่อยๆ มันเป็นอรรถรสของการผจญภัย เดินไปก็นึกขึ้นมาได้ว่าหลวงพระบางไม่มีสัญญาณไฟจราจรเลยสักอัน คงเพราะรถไม่เยอะ ไม่ติด และส่วนมากเป็นมอ'ไซค์กับจักรยาน

...จนมาเจอลาวมุง มุงอะไร??? ไม่รู้จะบอกว่าดวงดีหรือดวงซวย เจออุบัติเหตุจราจร เพิ่งบ่นเรื่องสัญญาณไฟไปไม่นาน เท่าที่ฟังลาวมุงแถวนั้นคุยกัน รู้สึกว่ามอ'ไซค์วิ่งมาเจอรถเลยหักหลบท้ายปัดแล้วก็ล้มลง เหตุเกิดที่แยกพูว่าวตัดกับพะมหาปัดสะนัน ที่เกิดเหตุตอนมาเจอมีแต่มอ'ไซค์ล้มอยู่ ข้างหน้ามีมอ'ไซค์ตำรวจหนึ่งคัน ตำรวจลาวเอาที่วัดฟุตมาทาบระยะต่างๆ ทาบจากมอ'ไซค์ไปเกาะกลาง ไปสี่แยก ถือว่าผมโชคดีแล้วกัน เพราะไม่เจอง่ายๆ หรอกสำหรับนักท่องเที่ยว วัยรุ่นลาวเห็นผมถ่ายรูปก็ขอดูแล้วไปเก๊กกับมอ'ไซค์ตำรวจให้ถ่าย ผมไม่ได้เอ่ยวาจาใดๆ ให้รู้ว่าเป็นคนไทย ปล่อยให้คิดว่าเป็นยุ่นไป

จุดมุ่งหมายที่เดินมา out city ขนาดนี้ก็เพื่อตามหาร้านเฝอจันทะหนอม แต่สุดทางแล้วก็ไม่เจอ เจอแต่สนามกีฬาอันเงียบสงัด กับสนามแข่งเปตองตอนกลางคืน ดีแฮะ...ถ้ามันไม่มีการพนันนะ ว่าแต่ซีเกมส์มีเปตองป่าว? ที่นี่แปลกอย่าง เณรวัดเดินกันเป็นกลุ่มตอนกลางคืนราวกับเป็นเรื่องปกติ หลวงพระบางคืนนี้เห็นดาวชัดจรัสหล้า แหงนหน้าชื่นชมความงามประทับไว้ในจิต ก่อนที่ขอบตาด้านล่างจะปรากฏภาพฝรั่งหนึ่งนางกำลังขี่ LA Bicycle ไหนว่าไม่มีจักรยานให้เช่าไง...! สรุปว่ารอบชานเมืองหลวงพระบางเจริญด้วยบ้านสมัยใหม่ (กว่าข้างในเมือง) ถนนกว้างๆ และแน่นอน อบายมุขทั้งหวยและร้านเหล้า รวมถึงร้านเสื้อผ้าแฟชั่น ไม่ค่อยมีอะไรให้นักท่องเที่ยวไปเยือนนัก

ตอนนี้หิวจะแย่แล้ว เพราะครั้งสุดท้ายที่เคี้ยวอาหารลงท้องมันนานจนจำไม่ได้ เดินกลับมาแถวสี่แยกใจกลางเมือง ซัดข้าวจี่ก่อนเลย 1000 กีบ เหนียวๆ เค็มๆ อร่อยดี ข้าวจี่ก็คือข้าวเหนียวปิ้งราดน้ำปลา น้ำปลาร้า ชุบไข่(ไก่)คน

ต่อด้วยปอเปี๊ยะสด อร่อยเด 1000

ซื้อไคแผ่นถุงละ 2000x2 ถุง=4000 ถุงนึงก็ 1 แผ่นยังไม่เคยลอง แวะชม gallery ภาพถ่ายของ Paul Wager ส่วนใหญ่เป็นภาพขาวดำกับครอส ซื้อ postcard จากที่นี่เหมือนกันสองใบ ใบละ 3000 เป็น 6000 แบบว่ารูปอื่นๆ มัน'ไม่ใช่ ' สู้รูปที่โชว์ไม่ได้ (รูปที่โชว์กับรูปโปสการ์ดต่างกัน) ตรงสี่แยกใจกลางเมืองนี้ กลางคืนขายแผ่นผีทุกประเภทดาษดื่นมาก ตระกูล vampires ก็มี! ข้ามถนนมาซื้อ baguette เปล่า (ไม่ใส่เครื่อง) 3000 เรื่องข้ามถนนในลาวนี่คนทั่วไปอาจไม่ลำบากนัก แต่สำหรับคนไทยอย่างผมนี่ต้องมองซ้ายมองขวามากเป็นพิเศษ เพราะที่นี่ขับรถเลนขวา!

ต่อด้วยการเลือกเสื้อยืดอย่างยาวนาน ขายตามไซส์ M 50 บาท L 70 บาท หรือ 20,000 กีบ เล็งไว้สามลาย - สะบายดี, อักษรลาว, แล้วก็ดาวคอมมิวนิสต์ ทีแรกเลือกไซส์ L พอมาดูไซส์ M เพื่อซื้อไปฝากเพื่อนโต๊ด มันดันเป็นไซส์กูซะงั้น เลยต้องดู M แทนและไม่มีให้โต๊ดแล้วเพราะ M นี่เล็กสุดละ เค้าเน้นขายฝรั่ง สรุปได้เสื้อมาสามตัว 42,000 กีบ (150 บาท) ถูกจัง แต่คุณภาพคง.....นะ ข้ามมาเจอเค้กผลไม้นานาชนิดราคาย่อมเยาว์ ชิ้นละ 5000 เท่านั้น ได้กล้วย แครอท ช็อคโกแลต 15,000

ซื้อเสร็จ เดินกลับ ถึงบ้านราวๆ สี่ทุ่ม! สุดตีนจริงๆ กว่า 13 ชั่วโมงแห่งการเหยียบย่ำเมืองหลวงพระบางแบบ nonstop ไม่มีแวะนั่งหรือแช่ใดๆ แล้วก็เริ่มพิธีการถ่ายรูปสิ่งต่างๆ ที่หิ้วกลับบ้านมา ทั้งอาหารและของฝาก ถ่ายไปกินไป ฟังเพลงบอย-ป๊อดไป ต้องขอบคุณเพลงของพี่ๆ ทั้งสองที่ช่วยคงสุขภาพจิตที่ดีของผมไว้ ไม่งั้นเหงาตายแน่เลย

รสชาติไคแผ่นนั้นอร่อยเลยแหละ เหมือนสาหร่ายปรุงรส ชนิดที่ว่าต้องซื้อฝากคนแถวบ้าน เค้กก็อร่อยมากเช่นกันทั้งสามรส ส่วน baguette ก็แข็งๆ สไตล์ฝรั่งเศส กินเสร็จก็มานั่งเขียนโปสการ์ดไปราวครึ่งชั่วโมง ต่อด้วยการวางแผนการเดินทางของวันพรุ่งนี้ ตอนนี้เหลือเงินอยู่ 608,000 กีบ (2171 บาท)

<<< ย้อนกลับ | อ่านต่อ >>>

อาทิตย์	จันทร์	อังคาร	พุธ	พฤหัส	ศุกร์	เสาร์
		ปฏิทิน	ธันวาคม	2550		1
2	3	4	5	6	7	8
9	10	11	12	13-1 13-2	14-1 14-2	15-1 15-2
16-1 16-2	17	18	19	20	21	22
23	24	25	26	27	28	29
30	31			<ปฐมบท>	(เสริม-ภาพ)	[เสริม-ทุน]

พฤหัสบดีที่ 13 ธันวาคม 2550 (ตอนที่ 1)

2008-12-06T01:01:00.001+07:00

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว
แต่ลาว อยู่คนเดียว

ตื่น 7.47 น. แปรงฟัน อาบน้ำ สระผมนานมาก หลายรอบ สงสัยความสกปรกมันสะสมมาจากสองวันที่นั่งเรือ 8.30 น. ออก ถามเจ้าของ GH เรื่องไปคิวรถ(เพื่อไปวังเวียงต่อ) กับตักบาตร...ตี 5! เดินออกมารู้สึกเปียกๆ อ่อ หลวงพระบางเป็นเมืองในหมอก โอบล้อมด้วยขุนเขาและแม่น้ำ เช้าๆ หน้าหนาวอย่างนี้เลยชื้นๆ ออกมายืนงงอยู่หน้าบ้านว่าจะเดินไปไหนดี ก็โชคดีอะนะที่หลวงพระบางเป็นเมืองเล็กๆ สามารถเดินเที่ยวได้หมด แต่เริ่มด้วยที่ไหนดีล่ะ? มีแต่สถานที่ต่างๆ ที่จดไว้ ไม่ได้ระบุเป็น 1 2 3 4 ว่าลำดับการเดินเที่ยวชมควรเป็นเช่นไร สุดท้ายเลยกางแผนที่แล้ววางเป้าลองเดินไปที่ใกล้ๆ อย่างที่ทำการไปรษณีย์ ตลาดเช้า และกาแฟปาซานิยม

เริ่มก้าวเท้ามาก็เดินผ่านโรงเรียน เห็นเด็กๆ เตะตะกร้อกัน ท่าทางสนุกเชียว บนถนนก็เห็นคนลาวแสดงความสามารถพิเศษในการปั่นจักรยานหรือขี่มอ'ไซค์ขนาบข้างคุยกัน ผมว่ามันยากนะ ที่จะควบคุมความเร็วให้เท่ากัน แล้วยังไม่ขับเอียงมาชนกันอีก เดินต่อมาก็ต้องตกใจ! หลวงพระบางมีตุ๊ดด้วย หยึย! นั่นหมายความว่าที่นี่เจริญแล้วสิ เดินมาถึงตู้ไปรษณีย์หน้าที่ทำการ โห! เก่าโคตรๆ สภาพทรุดโทรม ที่น่าแปลกคือมันก่อขึ้นจากปูน ไม่ใช่ตู้เหล็กเหมือนบ้านเรา

ใกล้ๆ กันคือตลาดเช้า เจอคิวรถมอ'ไซค์พ่วง และของกินของขายตั้งเป็นเพิงข้างทาง สภาพก็เลอะๆ โทรมๆ เหมือนตลาดทั่วๆ ไป

เดินลงมาสุดถนนหันซ้ายหันขวา ไม่เห็นเจอร้านกาแฟปะซานิยมที่หนังสือแนะนำไว้เลย อาไรวะ... ถึงทางแยกก็ต้องมาคิดว่าซ้ายดี? ขวาดี? ขวาละกัน วางเป้าว่าจะเดินไปให้สุดแหลมตรงที่แม่น้ำคานมาบรรจบกับแม่น้ำโขง เราต้องเดินไปที่ๆ ไกลจากที่พักไว้ก่อน สำรวจให้ทั่ว จะได้ไม่ต้องถ่อไปซ้ำๆ ให้เมื่อยขาในภายหลัง

ตามนั้นเดินตามถนนเลียบแม่น้ำโขงไปเรื่อย สังเกตดูสิ่งต่างๆ รอบกาย ทั้งสภาพอาคาร ธรรมชาติ ผู้คน รวมถึงสัตว์เลี้ยง ตามตรอกซอกซอยเล็กๆ ที่แคบเกินกว่ารถจะแล่นผ่านจะได้รับการปูอิฐเพื่อความสวยงาม สมกับเป็นเมืองมรดกโลก แถวนี้มีบ้านไม้เก่าๆ เยอะ บางหลังก็กำลังปรับปรุงใหม่ แต่ถึงบ้านจะใหม่ยังไง สภาพกำแพง บาทวิถี ริมถนน ก็ยังแสดงความเสื่อมโทรมให้ได้เห็น มีการก่อตัวของสิ่งมีชีวิตสีเขียวมาเป็นผืนในพื้นที่เหล่านั้น บางผืนสิ้นชีพก็ทิ้งคราบสีดำแทนที่ มันคงดูไม่สวยสดงดงามสำหรับคนทั่วไป แต่สำหรับผม ผมว่ามันเป็นธรรมชาติดี ดูเก่าๆ แล้วก็ไม่แปลกที่จะพบเห็น ก็เมืองหลวงพระบางอยู่ติดน้ำซะขนาดนี้ เรื่องความชื้นก็คงยากที่จะห้ามได้

เดินๆ ชมเมืองนี้มาตั้งแต่เมื่อคืน แปลกใจที่หลวงพระบางไม่ยักมีร้านหนังสือ...รวมถึงหนังสือพิมพ์ด้วย เพราะปกติผมชอบโฉบหัวไปดูแผงหนังสือว่ามีอะไรบ้าง มาเที่ยวลาวยังไม่ได้เฉี่ยวสักแผงเลย

ตะกี้ได้คุยกับไกด์ทัวร์ที่มีรถ บอกวันนี้มี ม้ง new year แกชวนไปดูการเฉลิมฉลองในวันนี้ พร้อมไปต่อที่น้ำตกกวางซี ไปตอนนี้กลับ 16.00 น. คุยเป็นอังกฤษนะคราวนี้ รู้เรื่องกว่าคุยไทย-ลาวเยอะ แล้วตามระเบียบเค้านึุกว่าผมเป็นยุ่น ทีแรกบอก 180,000 kip (643 baht) บอก no ลดเหลือ 150,000 kip (536 baht) ก็ยังรู้สึกแพงอยู่ดี นั่งรถ 4 ล้อเล็กสองแถวไปน่ะ ประเทศกูก็มีม้ง...ทำไมต้องมาดูที่ลาว...

แล้วก็เดินไปเจอ....อะไรน่ะ! อย่างกับแผง solar cell! เข้าไปสำรวจใกล้ๆ เป็นเหมือนข้าวเกรียบแผ่นบางๆ เอามาตากแดด ก็ไม่รู้มันมีชื่อเรียกว่าอะไร แต่ตั้งฉากตากแดดได้อลังการงานสร้างดี ไม่เคยเห็นมาก่อน

เดินมาสุดทางบังคับเลี้ยวขวา ไปเจอแท่งอะไรสักอย่างมีธงชาติลาว ฝรั่งเศส และโลโก้ยูเนสโก้ ที่เหลืออ่านไม่ออกเพราะเป็นภาษาลาวกับฝรั่งเศส ไม่มีภาษาอังกฤษ

ต่อมาใกล้ๆ ลองเดินเข้าไปดูห้องการมรดกโลก ไม่รู้หรอกว่ามีอะไรข้่างใน เห็นมีอยู่ในแผนที่ เดินเข้าไป...เอ้อ! ตึกสีสวยดีน่าถ่าย เห็นแล้วนึกถึงด้านข้างของตึกกระทรวงกลาโหมบ้านเรา มีห้องน้ำให้เข้าด้วย แต่มีคอมอยู่ในห้องอื่นๆ ดูแล้วขัดแย้งกัน สงสัยว่าจะเป็นอาคารที่ยังใช้ทำงานกันอยู่ เลยวนๆ ถ่ายรูปด้านนอก

แล้วราวๆ 11.30 น. ฟ้าก็เปิด แสงแดดส่องมาถึงพื้น เลยถ่ายตึกเดิมต่ออีกสักพัก เพราะคราวนี้มีแสงแดดช่วยสร้างเงาสร้างมิติให้กับภาพมากขึ้น

ต่อมาใกล้ๆ เดินมาถึงทางเข้าหน้าวัดเชียงทอง เสียค่าเข้า 20,000 กีบราวๆ 70 บาท เลยด้อมๆ มองๆ จากข้างนอก แล้วตัดสินใจว่าไม่เข้าไปดีกว่า ตัวเองก็ไม่ได้ฝักใฝ่ในวัดวาอารามขนาดนั้น แล้วนี่ยังต้องเสียตังค์อีก

เลยกลับหลังหันเดินไปสำรวจทัศนียภาพริมฝั่งแม่น้ำคานดูบ้าง เจอชานชะลาริมทาง มีฝรั่งนั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงบันได มองลงไปด้านล่างมีสวนเกษตรอยู่ริมน้ำ แปลกตาดี ไม่เคยเห็น

เดินวนกลับมาผ่านหน้าห้องการมรดกโลกอีกที ก็บอกแล้วไงว่าจะเดินให้ครบถนนหลักทุกเส้น เดินต่อไปเรื่อยๆ โดยเอาปากกามาขีดบนแผนที่ว่าเดินผ่านตรงไหนมาแล้ว จะได้ไม่เดินหลงทางซ้ำเข้าไป ซึ่งมันก็หลีกเลี่ยงไม่ได้หรอกที่จะเดินทับเส้นทางเดิมบ้างแม้ถนนจะขนานและตัดกันอย่างเป็นระบบก็ตาม ก็แค่พยายามเดินให้เปลืองแรงน้อยที่สุดโดยได้พบเห็นและซึมซับบรรยากาศได้อย่างครบถ้วนทั่วถึง

เดินมาเจอร้านขายผลิตภัณฑ์กระดาษสา เลยแวะดูซะหน่อย สุดท้ายได้สมุดโน้ตกระดาษสาขนาด jumbo 10,000 กีบสองอัน และแบบสี่เหลี่ยมพกพา 7000 อีกอัน ต่อเหลือ 25,000 สามชิ้น เกือบ 90 บาท

เดินเรื่อยมาแล้วเลี้ยวขวา มาเจอทางเข้าอีกทางของวัดเชียงทอง เมื่อไม่คิดจะเข้าเราก็ snapๆ เล็กๆ น้อยๆ จากภายนอกเอาพอเป็นพิธี เดินตามถนนไม่ทราบชื่อเพราะแผนที่ไม่ได้ระบุไว้ และที่นี่ก็ไม่ได้มีป้ายบอกชื่อถนน เจอข้าวเกรียบอาบแดดตั้งกันเป็นแผงใหญ่เรียงรายอยู่ริมถนน เจ้าของแผงพวกนี้กำลังจ้วงมื้อเที่ยงกันเป็นหมู่คณะ เลยรบกวนขอเค้าซื้อข้าวเกรียบลาวนี้มาลองท้องซะหน่อย สนนราคา 2000 กีบ 3 ชิ้น เป็นข้าวพองกรอบๆ มันๆ จืดๆ

แล้วไม่รู้เป็นอะไร เจอพระ-เณรทีไรต้องรีบยกกล้องมารัวชัตเตอร์ใส่จากระยะไกลทุกที

แล้วก็เดินต่อ

วกมาฝั่งแม่น้ำคานอีกที เจอเด็กๆ เล่นสไลเดอร์โคลนไหลลงแม่น้ำ มันช่างพอเพียงเสียเหลือเกิน สนุก-มันส์-ไม่เสียตังค์ ครบเครื่องมากๆ เห็นแล้วอยากเล่นบ้าง

<<< ย้อนกลับ | อ่านต่อ >>>

อาทิตย์	จันทร์	อังคาร	พุธ	พฤหัส	ศุกร์	เสาร์
		ปฏิทิน	ธันวาคม	2550		1
2	3	4	5	6	7	8
9	10	11	12	13-1 13-2	14-1 14-2	15-1 15-2
16-1 16-2	17	18	19	20	21	22
23	24	25	26	27	28	29
30	31			<ปฐมบท>	(เสริม-ภาพ)	[เสริม-ทุน]

พุธที่ 12 ธันวาคม 2550

2008-12-05T23:57:00.001+07:00

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว
แต่ลาว อยู่คนเดียว

ตื่นมาฉี่ราว 6 โมงได้มั้ง ห้องพัก 100 บาทก็ต้องมาวุ่นวายใช้แม่กุญแจล็อคห้องก่อน แล้วค่อยเดินไปฉี่ กลับมาก็ต้องไขกุญแจอีก นอกจากนั้นหน้าต่างยังอยู่ตรงหัวอีก แดดส่ิองเข้ามาแยงตาอย่างจัง พอ 7 โมงก็มีเสียงฝรั่งยั้วเยี้ยคุยกันไปมาให้หนวกหูเล่น ตื่นก็ได้ฟระ! จัดการกล้วยอีกสามลูกที่หลงเหลือจากเมื่อวาน แปรงฟัน ขี้ เก็บของ เดินลงมาจ่ายค่าห้อง 100 บาท เดินตามทางลงมา แวะซื้อเสบียงสำหรับการประทังชีวิตบนเรือในวันนี้ ประกอบไปด้วยกล้วย 1 หวี 5000 กีบ น้ำเปล่าขวดขาวขุ่น 2000 ส้มครึ่งโล 5000 แต่บ่มีเครื่องชั่งนะเอ้า พี่แกเลยใช้ประสบการณ์หยิบผลส้มมาให้ 4 ลูกใหญ่บวก 1 ลูกเล็ก ครึ่งโลรึเปล่าไม่รู้แต่หิ้วดูก็หนักใช้ได้ เดินต่อลงมาเจอเจ้าหน้าที่เค้าบอกว่าให้ลงเรือลำที่ 055 ถ่ายรูปนิดๆ หน่อยๆ แล้วค่อยลงเรือลำดังกล่าว ซึ่งเป็นคนละลำกับเมื่อวาน ลำนี้เก้าอี้ไม้ไม่มีเบาะ

เจอลุงเวียดนามที่เจอที่ร้านเน็ตที่ห้วยทรายมานั่งด้วย (เป็นผมก็คงเลือกนั่งกับเอเชียด้วยกันมากกว่านั่งกับฝรั่ง) คุยกันได้ความว่าเค้าเริ่มออกเดินทางจากเมืองโฮจิมินห์ซิตี มุ่งหน้าเข้าประเทศกัมพูชาก่อน มาที่กรุงพนมเปญ ไปนครวัด ปอยเปต เข้ามาไทย กรุงเทพ ไปกลับพัทยา ต่อไปยังโคราชเพื่อไปดูฟุตบอลเวียดนามในซีเกมส์ เลยไปเชียงใหม่ เชียงแสน (สามเหลี่ยมทองคำ) เชียงของ จนมาถึงห้วยทรายเนี่ยแหละ และกำลังมุ่งหน้าไปยังหลวงพระบาง เวียงจันทน์ สะวันนะเขต เรื่อยจนกลับเข้าประเทศเวียดนาม นี่เค้าเพิ่งออกจากเวียดนามมาวันที่ 2 ธันวาคมนี้เอง 10 วันละ ไปมาหลายที่มากๆ

เรือเล็กลงแล้วเหมือนที่นั่งไม่พอ... แต่ก็พอจนได้แหละ เรือออกตอน 9.30 น. อากาศเช้านี้หนาว หมอกลงหนา ต้องรอถึง 10 โมงกว่าจะจางหาย นั่งอ่านหนังสือจัดตารางทัวร์ พลางกินกล้วยไปสองลูก จิบน้ำสักหน่อย 10.40 น. แวะรับคนเพิ่มหน่อยนึง ฝรั่งเช้านี้เงียบสงบ ยังไม่กรึ๊บเบียร์กัน มีแต่ชา-กาแฟ-บุหรี่ มารู้เอาทีหลังว่าเป็นเพราะเรือไม่มีเบียร์ขายนี่เอง เยี่ยม! 11.45 น. แวะอีก รับส่งของแล้วก็ออก 12.10 น. เรือแวะซื้อปลา กินกล้วยอีก 2 ลูกจิบน้ำตาม เดจาวูว่าเคยนั่งกินกล้วยบนเรือ ในฝันไม่เข้าใจว่าทำไม ตอนนี้รู้ละ 12.30 น. แวะ 12.40 น. แวะ 13.13 น. แวะ

วิวสองข้างทางในวันนี้คล้ายๆ กับเมื่อวาน ต่างกันตรงที่วันนี้มีหมู่บ้านริมน้ำให้เห็นมากขึ้น รวมถึงวัวสามสี กลางน้ำก็เห็นแท่งแปลกๆ แรกเห็นก็งง แล้วเสียงเพลงจากหนังเรื่อง 2001: A Space Odyssey ก็ลอยขึ้นมาในหัวพร้อมฉากที่ลิงไปค้นพบแท่งดำ (monolith) โอ้วววววว... แต่นึกดูดีๆ แท่งนี้มันมีขั้นๆ ขั้นบนสุดทาสีแดงเอาไว้ น่าจะใช้บอกระดับความสูง-ตื้นของน้ำมากกว่า ผ่านไปสักพักเจอแท่งแบบเดียวกันแต่คราวนี้มันอยู่บนโขดหิน! ขั้นบนสุดทาสีเขียว งงไปอีกระลอก

การนั่งเรือนี่ก็อึดอัดในระดับหนึ่ง ต้องเปลี่ยนท่านั่งอยู่เรื่อยๆ แต่ก็ไม่คับแคบเหมือนรถวินทัวร์ ที่พอคนข้างหน้าเอนเบาะมาเต็มที่ เราแทบจะขยับไปไหนไม่ได้ เป็นการฝึกความอดทนอย่างหนึ่ง แต่ถึงกระนั้น...บนเรือผมก็หลับได้ ตะกี้ก็หลับ ตื่นมาทันก่อนที่น้ำจะกระเด็นขึ้นเรือมาตรงที่หัวขมำอยู่พอดี โชคดีจริงๆ ไม่งั้นหัวเปียกไปแล้ว ระหว่างทางผมก็นั่งอ่านคู่มือท่องเที่ยวจดสถานที่ต่างๆ ที่น่าไปและอาหารจานต่างๆ ที่น่ากิน พอใกล้ถึงที่หมาย เรือก็แล่นผ่านถ้ำติ่ง...แล้วเวลาก็ผ่านมาอีกยาวนานกว่าจะถึงหลวงพระบาง เป็นอันเปลี่ยนใจไม่ไปเส้นทางถ้ำติ่ง-ปากอู-ซ่างไห ละเพราะมันไกลเกิน

17.30 น. ถึงหลวงพระบาง ขึ้นบก เดินขึ้นเนิน ถ่ายรูปพระอาทิตย์ตก

เสร็จก็เดินต่อขึ้นมาถึงถนน กางแผนที่ รู้สึกว่าผมจะอยู่ด้านหลังหอพิพิธภัณฑ์ เห็นหนังสือบอกว่าย่านบ้านเจ๊กมีที่พักราคาถูก แล้วมันก็ใกล้สุดด้วยตอนนี้ ตามนั้น เดินไปบ้านเจ๊กเพื่อหาที่พัก แต่มีแต่แพงๆ 500 400 หรือ 10$ up ก็มี สักพักรู้สึกได้ว่าย่าน 'little ข้าวสาร' นี้มันต้องแพงไปหมด เลยเดินไปทางเลียบแม่น้ำคาน

หลวงพระบางตอนกลางคืนค่อนข้างมืด ไฟถนนบ่ค่อยมี เดินตามแผนที่ไปตามที่มันระบุว่ามี GH นั่นแหละ ระหว่างเดินนี่ก็สะพายทั้งกระเป๋าสัมภาระและกระเป๋ากล้องอีก หนักไม่ใช่เล่นแต่ก็อดทนไว้ ตรงหัวมุมมี GH อันนึงราคาต่อได้เหลือ 65,000 กีบ (ประมาณ 232 บาท) ห้องนอน only สไตล์ไม้ๆ เหมือนที่ปากแบ่ง ห้องน้ำ share 2 ห้อง แต่ยังไม่ชัวร์ อยากได้ถูกกว่านี้เลยเดินหาต่อ...ไม่มี ท้อเลย เดินลัดมาถนนหลักที่ขนานอยู่ เดินมาถึงหัวมุมก็เจอสาวน้อยร่างเล็กแต่งตัวแนวๆ คือเสื้อยืดกางเกงเล สะพายย่ามลาวๆ ผมสีอีกต่างหาก แบบว่า highlight เลยทักไปว่า "คนไทยป่าวครับ?" เธอหันมา...โอ้สวยแฮะ (ด้วยอุปการะคุณจากไฟถนนเหลืองๆ สลัวๆ) หน้าคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหน แต่ก็จำไม่ได้ หรือว่าผมจะเคยเห็นเธอ...ในความฝัน? ภายหลังถึงมานึกได้ว่าหน้าคล้ายนุ่น สินิทรา...

เธอหันมา...แล้วตอบว่า "ลาว" ผมทำหน้าแปลกใจแล้วตอบกลับไปว่า "หน้าเมื๊อนคนไทย" ด้วยสำเนียงพยายามจะลาวของผม ที่ผมทักเธอเพราะเห็นเธอยืนงงๆ อยู่หัวมุมถนน ราวกับเป็นคนต่างถิ่นที่มาเยือนที่นี่ ทักไปเผื่อได้ให้(หรือรับ)ความช่วยเหลือ

เดินต่อมาบ้านพักเรวะดี ซอยข้างเฮือนมรดก หนังสือบอกว่า 8$ มาถึงก็นะ.... 9$ แล้ว เดินลึกเข้าซอยไปอีกก็เจอความหวัง ทัก "สะบายดี" ไปหลายรอบไม่มีใครโผล่ออกมา จนต้องเดินลึกเข้าไปในบ้านกว่าจะเจอใคร ถามได้ราคา 60,000 กีบ ห้องน้ำ+น้ำอุ่น เยี่ยมไปเลย! ...แต่แล้ว...เธอก็ลืมบอกไปว่าไม่มีห้อง...แป่ว เดินต่อสุดซอยที่วัดเชียงม่วน เลี้ยวซ้ายมาโผล่ถนนอุ่นเฮือน เดินกลับมาจุดเดิมที่ขึ้นมาจากท่าเรือ แล้วไปอีกทางเลี้ยวซ้ายเข้าถนนข้างหอพิพิธภัณฑ์ เลี้ยวขวาเข้าทางไปตลาดเช้า โผล่ออกมา...เอ้อ กลางคืนก็มีของกินขาย มาสี่แยกใจกลางเมือง แล้วตัดสินใจไปหา GH แถวสี่แยกคอกวัว ปากซอยนึงมีป้าย GH เลยเดินเข้าไป แล้วก็มาได้ที่ สีปะดิด 60,000 กีบ เหมือนรายก่อนหน้า ดูห้องแล้วโห! สวยสะอาดว่ะ เอาเลย! เป็นการ adventure หาห้องพักราคาถูกที่โดนใจจริงๆ แม้สัมภาระบนบ่าจะทำเอาปวดไหล่

วางกระเป๋าแล้วเดินลงมา (ห้องอยู่ชั้นสอง) เป็นได้พบกับความจริงอันน่าสลด เมื่อผมถามเจ้าของ GH ถึงการเช่าจักรยาน แกตอบว่าไม่มีให้เช่าแล้วเพราะตำรวจห้าม ประมาณว่าเกิดเรื่องเลยห้ามหมด มอ'ไซค์ก็เช่นกัน ห้ามเช่า - ง่ะ - ในหนังสือยังบอกว่ามีอยู่เลย เดือดร้อนนะเนี่ยข้อมูลไม่อัพเดท เมื่อเป็นเช่นนี้ก็จำต้องเปลี่ยนแผนการเที่ยว ที่ไกลๆ นอกเมืองก็ปั่นไปเที่ยวไม่ได้แล้ว ได้แต่เดินเท้าตระเวนดูสิ่งต่างๆ ในเมืองเอา

เดินคอตกออกจากที่พัก กะไปฝากท้องแถวสี่แยกคอกวัว อากาศที่หลวงพระบางก็เหมือนปาย ตอนกลางคืนหนาว ข้าวของที่นี่ก็ยังไทย ทีวีก็ไทย เดินดุ่ยๆ อยู่ก็มีคนหนุ่มซ้อนมอ'ไซค์ขี่มาพูดว่า "วี้ๆ" พร้อมยื่นๆ อะไรสักอย่าง งงๆ ว่ะ แล้วเค้าก็ขี่มาจอดด้านหน้า เดินมาถึงก็คุยกันว่าอะไร ที่แท้จะมาขาย weed กัญชานั่นเอง ถามว่าเท่าไหร่ 500 บาทห่อนึง ทรงผมฉันคง hippie มากถึงได้มา offer กูขนาดนี้ ก็เลยถามว่ากูจะสูบยังไง-บ้องหรือมวน? น้องตอบว่า "ถ้าพี่ต้องการ น้องจัดให้ได้" ก็บอกว่าไม่เป็นไร ยังไม่เอา แต่น้องก็บอกเดี๋ยวไปคุยตรงหลืบมืดๆ โค้งซอยหน้า พอเดินไปถึงโค้งเปลี่ยวๆ นั้น (มันเป็นทางผ่าน) น้องก็โผล่ออกมาจากมุมมืด เข้ามาคุยประชิดเลย ผมก็บอกว่าไม่เอา น้องก็บอกว่าถ้าพี่อยากได้อย่างอื่นเช่น heroin ก็มี เลยบอกไปว่ายังไม่เอาๆ เป็นอันเข้าใจกันเสียที จะว่าไป ถึงซื้อมาก็ไม่รู้จะไปสูบที่ไหน ห้องพักก็ห้าม...

sticker รณรงค์ที่แปะอยู่ในร้านเฝอ

เดินมาถึงสี่แยกคอกวัว เจอร้านที่หมายปอง สั่งเฝอเป็ด น้องเดินมาถามว่าเส้นใหญ่หรือเส้นน้อย...อ่อ หมายถึงเส้นใหญ่หรือเส้นเล็ก ...เอาน้อย หน้าตาร้านก็เหมือนร้านอาหารห้องแถวทั่วๆ ไปในเมืองไทย นั่งดูละครไทยในทีวีได้แปบนึงเฝอก็มา มีเกี๊ยวด้วย เสิร์ฟพร้อมจานผักสด

นั่งซดเส้นพร้อมดื่มด่ำบรรยากาศ เห็นทีวีเปล่งเสียงออกมาเป็นภาษาไทยแล้วคิดฮอดบ้านเฮา หลังจากโซ้ยเฝอที่อร่อยใช้ได้ ก็ลองสั่ง 'น้ำหวาน' มาลอง เป็นรวมมิตรขนมหวานหลายๆ อย่างในน้ำกะทิ แปลกดี

พอเรียกเก็บตังค์เนี่ยสิ ถึงได้ซาบซึ้งในค่าครองชีพในลาว ไอ้เราก็นึกว่าบ้านเมืองที่พัฒนาล้าหลังเราจะมีแต่ของถูก ที่ไหนได้ ไม่ถูกเลยแฮะ นั่นเพราะของต่างๆ นั้นสั่งมาจากไทย ค่าขนส่งก็....นะ สรุปคิดเงินเฝอ 12,000 น้ำหวาน 3000 = 54 บาท (ปัจจุบันคงขึ้นไปอีกบานเพราะไทยของก็ขึ้น)

ออกจากร้านมาก็เดินเล่นนิดๆ หน่อยๆ เด็กแว๊นที่นี่เยอะว่ะ หมวกก็ไม่ใส่ เจอร้านเน็ตโทรกลับไทยไปหาแม่ 2 นาที 8000 กีบ (29 บาท) นักท่องเที่ยวเดินสวนอยู่บ่อยๆ แต่อยากรู้จักกับสาวเกาหลีหรือสาวญี่ปุ่นจัง ยังคงนึกถึงหน้าสาวลาวสวยหลายคนนั้นตอนที่เธอหันหน้ามาอยู่เลย

ตามหนังสือที่อ่านมา หลวงพระบางเป็นเมืองมรดกโลกที่เหมือนจะคงไว้ซึ่งความดั้งเดิม แต่ตามที่เดินสำรวจดูจากร้านข้างทาง ฉันว่าหลวงพระบางเปี๋ยนไป๋ เอาใจฝรั่งมากขึ้น ปรับเปลี่ยน-ตกแต่ง-ต่อเติมร้าน-อาคารให้อัพราคาสินค้าต่างๆ เมื่อหลวงพระบางกลายเป็นเมืองท่องเที่ยว ชาวต่างชาติก็แวะเวียนมาเยี่ยมชมเมืองเล็กๆ แห่งนี้กันมากขึ้น เสน่ห์เก่าๆ มันก็หายไปเมื่ออะไรๆ ก็ for farang ...แต่ยังไงผมก็จะพยายามหาธรรมชาติของหลวงพระบางให้ได้

ดึกแล้วปกติผมจะหาขนมมากินตอนกลางคืน เป็นพวกกินดึกลงพุง แต่ของกินในลาวนอกจากข้างทางแล้ว ที่เหลือก็เป็นขนมขบเคี้ยวจากไทยไปเสียหมด เลยไม่มีความต้องการจะซื้อหนมกิน เพราะไทยก็มี ลงเอยที่ผลไม้่แทน...ดีต่อสุขภาพ

กลับห้องมานึกๆ ดูแล้วเสียดาย การไม่วางแผนท่องเที่ยวล่วงหน้าทำให้ลำบากฉะนี้ จะไปโทษหนังสือมันก็ไม่ได้ผิดอะไรที่มันพิมพ์มาตั้งแต่ 3 ก.ย. 2549 เรื่องเช่าจักรยานเพิ่งจะยกเลิกไปเอง ถ้าเอาเวลาไปอ่านบอร์ด trekking ก่อนหน้านี้คงวางแผนถูก ในเมื่อปั่นไปไหนไกลไม่ได้แล้ว เลยลองนึกถึงการเหมารถไปแทน การท่องเที่ยวนอกเมือง หนังสือบอกเหมารถไป 300,000 กีบ (1071 บาท) ซึ่งตอนนี้น่าจะขึ้นราคาแล้ว แพงแฮะ เลยปลอบใจตัวเองว่า: "เส้นทาง บ้านผานม-ช่างค้อง ตัดไปได้เลย ในเมืองตะกี้ก็มีผ้าทอกับสมุดโน้ตกระดาษสา ซื้อในเมืองเอาก็ได้วะ ส่วนน้ำตก...ไทยก็มี น่าจะเจ๋งกว่าด้วย!" ด้วยเหตุนี้ที่เหลือก็สองตีนซอย! น่องเหล็กอึดเกินพิกัดอยู่แล้วนี่ ปฏิญาณตนเลยว่าจะเดินให้ครบถนนหลักทุกเส้นสายในหลวงพระบาง! อุตส่าห์คิดจะ biking adventure เสียหน่อยเหมือนที่เชียงใหม่ กลับกลายเป็นต้อง endurance walking แทน

แล้วผมก็อ่านหนังสือวางแผนไปวังเวียงซะงั้น เดินทางน่าจะ 6-7 ชม. ถ้าออก 7 โมงก็ถึง 14.00 น. เดินเที่ยวถ่ายรูป
ถ้าออก 9 ถึง 16 ยังพอไหว
ถ้าออก 11 ถึง 18 งี้แวะท่องราตรีแล้ว
ถ้าออก 13 ถึง 20 จะไปค้างทำไม!
ตั๋วน่าจะราว 25,000 กีบ
เหมือนวังเวียงจะไม่มีอะไรให้ผมทำ เพราะแคนู คายัก rafting ไต่หน้าผาไทยก็มี เลยขีดเส้นใต้ไปดูแม่น้ำซอง สำรวจถ้ำกับวัด

<<< ย้อนกลับ | อ่านต่อ >>>

อาทิตย์	จันทร์	อังคาร	พุธ	พฤหัส	ศุกร์	เสาร์
		ปฏิทิน	ธันวาคม	2550		1
2	3	4	5	6	7	8
9	10	11	12	13-1 13-2	14-1 14-2	15-1 15-2
16-1 16-2	17	18	19	20	21	22
23	24	25	26	27	28	29
30	31			<ปฐมบท>	(เสริม-ภาพ)	[เสริม-ทุน]

อังคารที่ 11 ธันวาคม 2550

2008-12-05T23:26:00.001+07:00

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว
แต่ลาว อยู่คนเดียว

ตื่น ล้างหน้า แปรงฟัน เก็บกระเป๋า ถ่ายรูปดาดฟ้า เจอขวดเบียร์เปล่าๆ วางอยู่เป็นกองเบ่อเร่อ สงสัยของแขกที่มาพัก

คืนกุญแจ เช็คเอาท์ แล้วก็ปีนบันได 175 ขั้นเพื่อไปเยี่ยมชมวัดที่อยู่ใกล้ๆ

ซื้อกล้วยทอดราคา 3000 กีบหรือ 10 บาท ควักแบงค์ 20 ไทยไป เค้าไม่มีทอน เลยจ่ายเป็นกีบแทน ให้ไป 10,000 กีบ ทอนมานับได้ 2000 x 3 ใบ ต้องทวงอีก 1000 กีบ งงเลยเจองี้ ท่าทางเรื่องเงินในลาวมันเขี้ยวโว้ย เดินไปคิวรถ ถามค่ารถไป slowboat เจอ 10,000 กีบ หรือ 40 บาท คนเดียว ถามสองเจ้า เท่ากัน เลยไม่ขึ้น เดินไปก็ได้ นิดเดียวเอง เมื่อวานก็เดินไปมาแล้ว

เดินเรื่อยๆ มาถึงตรงที่มีเรือที่เล็งไว้เมื่อวานเย็น ดูเหมือนจะไม่ใช่ ไม่เห็นมีคนเลย สงสัยต้องเดินต่อไปอีก

แล้วจู่ๆ มีสามล้อเครื่องบีบแตรทัก เลยหันไปมอง สบตากันเล็กน้อยพี่แกชิดขวาจอดเลย ก็ลองสอบถามราคาแกดู เห็นมีฝรั่งอยู่บนรถบ้างแล้ว อาจจะได้ราคาถูกกว่า 'สิบพันกีบ' เป็นอันตกใจเมื่อรู้ว่า... เวรละ...กูเดินมาผิดทาง! slowboat อยู่อีกฟาก เมื่อรวบรวมสติได้ก็ลองถามแม่ค้าขายกล้วยปิ้งแถวนั้นดูเพื่อความชัวร์ กลัวโดนหลอก ได้คำตอบคล้ายๆ กัน ทางที่ผมเดินไปน่ะ มันเป็นทางไป fastboat! เลยรีบกลับหลังหันทันที

พอเดินกลับมาเจ้าของ GH (Guesthouse) เดินออกมาพอดี แล้วแกก็บอกว่า slowboat ไปอีกทาง จริงๆ ผมควรถามทางเค้าแต่แรก แต่ด้วยความมั่นใจเอามากๆ ว่าเรือที่กูเห็นมันต้องใช่แน่ๆ แถมแกจะขายตั๋วเรือให้อีก (ซึ่งราคาแพงกว่าซื้อที่ท่าอยู่แล้ว) ก็เลยไม่ถาม แต่คราวนี้ต้องถามแล้ว ว่ากี่โล ตอบว่า 2 โล รถสามล้อเครื่องที่จอดอยู่แถวนั้นก็บอกว่า 2 ฮึฮึ...สองกิโลเหรอ บ่ยั่น "เสาไฟนู่น" แกว่างั้น มองตามไปก็ไกลแฮะ ท่าเรืออยู่ตรงนั้น เอาวะ! แล้วสองท้าวก็ก้าวเดินอย่างกระฉับกระเฉง

เดินๆ อยู่ได้ยินเสียงเรือ หวังว่าคงไม่ใช่ลำที่กูจะไปนะ ระหว่างทางที่ซอยเท้าอย่างฉับพลัน เจอเด็กนักเรียนทักโบกมือว่า "สะบายดี" ราวกับมีกองเชียร์มาส่งใจให้นักกีฬา เป็น morning exercise ที่เหนื่อยพอๆ กับเมื่อวานตอนปั่นจักรยานไปคืนร้านเลย

ถึงท่าก็ซื้อตั๋วเรือ 190,000 กีบ (ประมาณ 678 บาท) เรือออก 11.00 น. แต่อาจ late ถึง 11.30 น. เขียนชื่อและเลขที่ passport จ่ายตังค์เดินไปที่ police office เค้าก็เอา passport เราไปจดๆ แล้วก็เดินมาลงเรือ....แต่ท่าทางอีกนานกว่าจะออก เพราะคนยังไม่ถึงครึ่งนึงเลย

เดินออกมากินก๋วยเตี๋ยวร้านข้างทาง มีเนื้อหมูกับเนื้อควาย! เลือกหมูสิครับ ระหว่างนั้นฝรั่งก็ทยอยเดินมากันเพียบ สงสัยได้ออก 11 โมงแน่ ก๋วยเตี๋ยวเส้นเยอะเนื้อน้อย แต่มีน้ำเปล่าเสิร์ฟให้ด้วย กินๆ ไป เนื้อก็ค่อยๆ โผล่ขึ้นมาเหนือน้ำ เออ เยอะเหมือนกันแฮะ แต่มันซ่อนอยู่ มื้อนี้ 7000 กีบ (25 บาท)

กลับลงเรือ เย็ดเข้มีแต่ฝรั่ง! ที่นั่งก็เหือดหายไป รอจน 11.05 น. ก็มีฝรั่งมาอีก 6 คน หาที่นั่งกันไม่ได้ คนของเรือเลยบอกให้ฝรั่งที่นั่งกันสลอนเก้าอี้ละคน ให้หันตัวไปนั่งเก้าอี้ละสองคน หลังจากนั้น 5 นาทีก็มีมาอีกกลุ่มใหญ่ ฝรั่งราว 20 คนได้มั้ง หนวกหูวุ่นวายและน่ารำคาญ อ่านซ็อคเกอร์ต่อ แล้วจู่ๆ ก็มีคนมาจากหลังเรืออีกครึ่งโหล! 11.35 น. เรือยังไม่ออก ฝรั่งหลายคนเริ่มกระดกเบียร์ลาว กินเหล้า สูบบุหรี่ น่ารังเกียจจริงๆ แบบว่าท้ายเรือมีเครื่องดื่มและเลย์ขาย เลย์ที่แบบว่าเอามาจากไทย ราคาก็ไม่ใช่ถูกๆ 11.40 น. รมควันจากท่อไอเสียเรือสักนาทีเรือก็เคลื่อนออก

เรือช้ามันก็ไม่ได้แล่นช้าอย่างที่จินตนาการเอาไว้ เพียงแต่ระยะทางคงไกล นั่งเรือล่องโขงก็ชิวล์ดี ลมเย็นๆ ผสมความชื้น แต่เครื่องยนตร์หนวกหูแสรด! (เสือกนั่งข้างหลังเองนี่เนอะ) แล้วการล่องเรือที่แสนยาวนานก็เริ่มต้นขึ้น...

วิวสองข้างทางริมน้ำโขงอุดมไปด้วยธรรมชาติทั้งต้นหญ้่า ต้นไม้่ ป่า เขา พืชสวนเกษตร รวมถึงควายสามสี คือตัวละสี ขาว-ดำ-น้ำตาล ไม่ใช่ตัวละสามสีนะ =_=! สีของแม่น้ำโขงเป็นสีน้ำตาลเหมือนน้ำบาดาล มีชาวบ้านใช้แหดักจับปลา มีหมู่บ้านเล็กๆ ริมน้ำ ชื่นใจกับการได้เห็นวิถีชีวิตคนที่อาศัยอยู่ริมแม่น้ำแบบนี้ แต่โลกกำลังร้อนขึ้น ไม่รู้พวกเค้าจะอาศัยแม่น้ำสายนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน ได้แต่หวังว่าธรรมชาติจะไม่ลงโทษผู้ที่มีใจบริสุทธิ์ต่อมัน

13.20 น.แวะให้หาบเร่ขึ้นมาขายของกิน ซึ่งของที่หอบมาขายแต่ละอย่าง.... ก็พวกขนมถุงอย่างเลย์และน้ำอัดลมอย่างโค้ก อยากกินอาหารลาวอะ เลยได้กล้วยมาครึ่งหวีมีอยู่ 7 ลูกกับ coke light รวม 40 บาท คิดเลขไม่ทันดันจ่ายเป็นบาทไป เพราะถ้าเป็นกีบเค้าคิด 10,000 นึงซึ่งมันประมาณ 35 บาท ขาดทุนอัตราแลกเปลี่ยนไป 5 บาท เลยตกลงกับตัวเองว่าใช้กีบไปเหอะวันหลัง อย่าถามว่ากี่บาท แล้วก็ได้กลิ่นที่คุ้นเคยมาจากเมืองปาย ฝรั่งมันดูดปุ๊นนี่เอง ห่อมาเป็นมวนๆ ไม่ต้องแอบใช้บ้องที่ไหน (รู้เอาทีหลังว่ามันก็มีขายบนเรือ เป็นเรื่องปกติ) ฝรั่งมันก็คงเบื่อ เลยจัดเก้าอี้ล้อมวงกินเบียร์กันเป็นที่สนุกสนาน(ของมัน)

นั่งบนเรืออ่านหนังสือจนง่วงหลับ แล้วตื่นมาอ่านต่อ ไม่สุงสิงกับใคร ห้าโมงเย็นละ นึกว่าถึงปากแบ่งตามกำหนดการเดินเรือราว 5 ชม. ที่ไหนได้แค่แวะส่งคนลาวลง อ่านหนังสือเก็บเกี่ยวข้อมูลหลวงพระบางไปพลางๆ เดี๋ยวจะได้จัดแผนท่องเที่ยว ประสบการณ์จากทริปลพบุรี (ที่จัดเองตอนต้นเดือนธันวา) คงช่วยได้ดี ผมหวังเช่นนั้น ถึงปากแบ่งราว 17.30 น. ปากแบ่งคือที่ๆ เราต้องแวะนอนค้าง 1 คืนก่อนเดินทางต่อด้วยตั๋วใบเดิมไปหลวงพระบาง นี่คือวิถีของ slowboat ถ้าเป็น fastboat ป่านนี้ถึงหลวงพระบางแล้ว นั่นคือข้อดีคือเร็ว แต่ข้อเสียก็คือหนวกหูมากๆ แถมขยับไปมาไม่ค่อยได้ ห้องน้ำก็ไม่มี ของขายก็ไม่มี เป็นเรือแบบว่าเร่งรีบน่ะ

ขึ้นบกมาก็มีคนทักตลอดทางชักชวนให้ไปพักที่ guesthouse ของเค้า จากประสบการณ์ผมเรียนรู้ว่าห้องพักถูกๆ มักอยู่ไกล ผมเลยเดินหนีพวกเค้าขึ้นเนินมาเรื่อยๆ

เจออันนึง 150 บาท เดินไปดู ห้องน้ำแยก เมื่อวาน 150 ยังห้องน้ำในตัวเลย เดินต่อมาอีก GH ใกล้ๆ ชื่อ Phonethip (พรทิพ) มีหลายราคา 100 200 300 สนใจ 100 นึงห้องน้ำนอก จะถามเรื่องน้ำอุ่นละ จู่ๆ หนุ่มลาวก็เดินมาทัก "where you come from?" "มาจากไทย" "อ้าว คนไทยเหรอ หล่อเชียว นึกว่าญี่ปุ่น" (อีกแล้ว) ถามเรื่องน้ำอุ่น แกบอกว่าไม่มี มันมีเครื่องทำน้ำอุ่นนะ แต่เครื่องปั่นไฟปั่นไม่ไหวหรอก เลยขึ้นมาดูห้องแล้วก็เอาเลย แถมรีบจัดแจงอาบน้ำอย่างด่วน หยิบแชมพูไปแต่เจอน้ำเย็นแบบบนดอยเลยเปลี่ยนใจแค่อาบน้ำละกัน ตากความชื้นจากแม่โขงไปอีกสักวันคงไม่เป็นไร ป้ายที่ประตูห้องบอกว่าเครื่องปั่นไฟปิด 10.00 เขียนไว้ให้สงสัยว่า AM หรือ PM เลยรีบชาร์จแบตกล้องไว้ก่อนเผื่อมันเป็น PM ขึ้นมาจะได้ไม่มานั่งเสียใจภายหลัง GH ที่นี่เป็นบ้านไม้่ 2 ชั้น ใช้ไม้อัดกั้นๆ เป็นกำแพงไว้จัดแบ่งเป็นหลายๆ ห้อง

เดินเล่นหาอะไรกินแถวนั้น เดินมาเรื่อยๆ ก็เจอเสียงเครื่องปั่นไฟเป็นระยะๆ เป็นเรื่องปกติของที่นี่ จะทำเขื่อน รัฐบาลก็คงเห็นว่าไม่คุ้มทุน เดินขึ้นเนินมาจนเหนื่อย แล้วก็รู้สึกว่าจะห่างไกลความเจริญขึ้นเรื่อยๆ เลยหันกลับ ที่นี่ขายขนมฝรั่งจำพวก cracker, cookie เยอะ ขนมขบเคี้ยว รวมถึงสินค้าอุปโภคบริโภคจากไทยมีให้เห็นร่ำไปในลาว เด็กลาวชอบวิ่งเล่นตอนกลางคืนทั้งที่ห้วยทรายและปากแบ่ง สงสัยว่างจัด เดินสำรวจหันซ้ายหันขวาหาที่ฝากท้องในค่ำคืนนี้ ร้านอาหารส่วนใหญ่เป็นอาคารไม้ยกสูงไฟสลัว มีเพลงไม่ก็ทีวี หาร้านที่เปิด sea games เพราะไม่พิศมัยละคร ได้ร้านตรงข้ามบ้านพักซะงั้น น้องที่มารอออเดอร์ก็น่ารักดี มายืนรอตรงป้ายเมนูหน้าร้านเลย เกลือกกลิ้งสายตาขึ้นลงบนเมนูภาษาอังกฤษ ทำให้ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าที่กันดารแบบนี้อะไรๆ ก็แพง ปกติต่างจังหวัดเมืองไทยของมักจะถูก ...แต่ที่นี่ไม่ใช่ประเทศไทย

เฮ้อ...สั่งเฝอไป ชามละ 15,000 หรือ 53 บาท มาอยู่ลาวแล้วรู้สึกรักประเทศไทยมากขึ้นไงไม่รู้ เป็นเฝอที่รอนานมาก 33 นาทีได้ แต่ไม่เป็นไร มีบอล seagames ไทย-สิงคโปร์ ให้ดู เฝอเส้นกึ่งกลางระหว่างเล็ก-ใหญ่ มีผักกาดขาว มะเขือเทศ เนื้อ มะเขือเทศสดดีมีรสหวาน ชามใหญ่อย่างกับชามราเม็ง

ปากแบ่งหนาวเย็นยิ่งกว่าห้วยทรายอีก เหมือนปายคืนสองที่หนาวจนมีควันออกปาก อากาศที่ปากแบ่งสดชื่นบริสุทธิ์ ชื้นๆ หน่อย บอลไทยชนะสิงคโปร์ 3-0 สบายใจแฮ จบเกมจ่ายตังกลับห้อง แปรงฟันเสร็จออกมาไฟก็ดับพอดี รู้ละว่า 10 PM

<<< ย้อนกลับ | อ่านต่อ >>>

อาทิตย์	จันทร์	อังคาร	พุธ	พฤหัส	ศุกร์	เสาร์
		ปฏิทิน	ธันวาคม	2550		1
2	3	4	5	6	7	8
9	10	11	12	13-1 13-2	14-1 14-2	15-1 15-2
16-1 16-2	17	18	19	20	21	22
23	24	25	26	27	28	29
30	31			<ปฐมบท>	(เสริม-ภาพ)	[เสริม-ทุน]

จันทร์ที่ 10 ธันวาคม 2550

2008-12-05T23:06:00.001+07:00

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว
แต่ลาว อยู่คนเดียว

นาฬิกามือถือปลุกตั้งกะ 6.00 น. ลุกขึ้นมาเปิดทีวีด้วยรีโมท นอนต่อจน 6.30 น. ถึงได้ลุกขึ้นมาเก็บของ 7 โมงกว่าก็ปั่นไปร้านจักรยาน ถนนโล่งดีเลยถือโอกาสปั่นอยู่บนพื้นผิวจราจร พอเร่งความเร็วได้เต็มเม็ดเต็มหน่วยแบบนี้ ก็เลยถึงที่หมายภายใน 15 นาที ดีใจจังร้านเปิดแล้ว นึกว่าต้องนั่งรอร้านเปิดซะละ ได้เงินมัดจำและบัตรคืนแล้วเดินทะลุซอยไปโบกรถแดงเป็นครั้งแรกในชีวิต โบกไปทุ่งโฮเต็ลซอย 5 สองคันดันส่ายหน้าทั้งคู่ ได้ลุึงคันที่ 3 ช่วยชีวิตไว้ เสีย 30 บาท แต่เดินทาง 20 นาที....ปั่นจักรยานยังเร็วกว่าเลยครับลุง!

อาบน้ำ คืนกุญแจ เดินมาอาเขต โหลดกระเป๋าใต้ท้องรถ เดินไปหาอะไรกิน ได้ลูกชิ้น ปลา 10 กุ้ง 15 ไก่สาหร่าย 10 จะแตกแบงค์ 500 คนขายบอกให้ไปซื้ออะไรที่ร้านขายของชำก่อน ก็เดินไปซื้อ lactasoy กล่อง ยื่นแบงค์ 500 แม่งทำหน้าเอือมใส่พร้อมทำมือบอกปัด ให้ไปซื้ออะไรเพิ่ม นอยเลย ต้องควักแบงค์ร้อยมาแทน จ่ายตังค์รับเงินทอนก็ได้รับคำขอบคุณ ขึ้นรถมา นั่งกับอาม่าแก่ๆ ตัวเล็กๆ คนหนึ่ง เก้าอี้ดีไม่ชิดหัวเข่า บ๊ายบายเชียงใหม่...ยังไม่อยากจากเลย..

จากเชียงใหม่ เส้นทางที่รถวิ่งคือ พะเยา ดอกคำใต้ จุน เชียงคำ เทิง จนมาถึงเชียงของ ช่วงแรกเส้นทางปีนขึ้นลงเนินและทางโค้งมากมายหลากหลาย แวะจอดสักที่ ลงไปฉี่เจอห้องน้ำโสๆ ซื้อหนังสือพิมพ์กีฬาสตาร์ซ็อคเกอร์อ่านเองเป็นครั้งแรก ด้วยความที่ว่าเรามิอาจรู้ได้ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นเช่นไร มีอะไรบันเทิงๆ ไว้ให้อ่านแก้เบื่อคลายเหงาจึงเป็นเรื่องที่ดียิ่ง ถือว่ากันไว้่ก่อน หนังสือพิมพ์ก็น้ำหนักเบาดีด้วย ไม่เป็นอุปสรรคต่อการแบกหาม

เข้าตัวเมืองพะเยา แวะขนส่งพะเยา ที่นี่ส้วมฟรีแฮะ ดีจัง แวะเชียงคำ ลงไปฉี่เผื่อไว้ก่อน ดีกว่าอั้นเอาไว้โดยที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้แวะฉี่อีก

ผ่านมาราว 6 ชั่วโมงกว่าๆ ถึงเชียงของซะที พอก้าวลงรถมาเอากระเป๋าเท่านั้นแหละ ก็มีชายมากหน้ามาทักด้วยคำพูดงงๆ ว่า "บ่เด้อๆ" รวบรวมสติแล้วประมวลผลอีกที อ้อ มันเป็นภาษาอังกฤษของคำว่า "border" นี่เอง คุยกับคนนึงเป็นภาษาไทย ได้ความนิดหน่อยเกี่ยวกับ slow boat ไปหลวงพระบาง แล้วจึงถ่ายรูปเล่นแถวนั้น ถ่ายบรรยากาศรอบๆ เสร็จก็นั่งสามล้อเครื่อง 20 บาท มาที่ตม. งงๆ ตามฝรั่งไป เจอลุงไทยใจดีนำทางให้ตลอด กรอกเอกสารออกประเทศ-เข้าประเทศ เสีย 5 บาทค่าทำเนียน เอ๊ย! ธรรมเนียม

เดินมาริมน้ำ จ่ายค่าเรือ คน 20 กระเป๋าอีก 10 นั่งร้อนๆ ข้ามฟากมาแปบเดียวถึงฝั่งลาว

กรอกเอกสารเข้าประเทศลาวเป็นภาษาอังกฤษไม่เสียสักบาท แล้วตรงนั้นก็มีที่แลกเงินกีบ แลกไป 4000 บาท ได้มา 1,120,000 กีบ (1 บาท=280 กีบ) ได้จับเงินล้านเป็นครั้งแรก แต่ไมมันไม่ค่อยหนาเลยวะ แล้วก็เดินขึ้นเนินมาหาที่พัก เจ้าแรกที่ถามบอก 220 มีทีวี ไม่มีทีวี 180 รู้สึกว่ามันแพงกว่าที่ไกด์บุ๊กระบุไว้ เลยเดินไปอีกที่ Friendship G.H. (Guesthouse) เป็นตึกแถว 3 ชั้น ถามราคาโดนลากขึ้นไปดูห้อง ไม่มีทีวี มีน้ำอุ่น โอเค 150 จ่ายไป แล้วออกไปเดินเล่น

มายืนหน้าที่พักแล้วหันซ้ายหันขวา ไปทางไหนดีวะ? เห็นทั้งรถมอ'ไซค์และจักรยานมันวิ่งไปทางซ้ายกันหมด สงสัยมันต้องมีอะไรอยู่ทางนั้นแน่ๆ! เลยเดินไปทางซ้ายซะ มารู้เอาทีหลังว่าถนนมัน one-way... งี้นี่เอง... พอข้ามมาฝั่งลาวเท่านั้น มักมีคนคิดว่าผมเป็นชาวต่างชาติ ตะกี้ก็มีคนทักว่าญี่ปุ่น สวนกลับไปทันควัน "อึ้ ไทย" เจอเด็กทัก "สะบายดี?" เราก็เลยตอบไปว่า "สบายดี" น้องตอบว่า "โอเค้" ยิ้มเลยตู

เดินเล่นตามทางขนานแม่น้ำไปเรื่อยๆ จนมาถึงทางลาดลงไปสู่แม่น้ำ เห็นมีเรือลำนึงจอดอยู่ คิดว่าน่าจะเป็นเรือที่เราต้องนั่งไปหลวงพระบาง ก็เลยเดินลงไปดู ทางเดินก็เข้าท่า เอาตาข่ายเหล็กมาขึงทำให้เดินขึ้นลงอย่างสะดวก ลงไปเจอลุงคนนึงก็พยายามสอบถามว่าใช่เรือ slow boat ป่าว แต่...คุยไม่รู้เรื่องครับ ผมฟังสำเนียงแกไม่ออกจริงๆ ว่าใช่-ไม่ใช่-อย่างไร เลยเดินจากไป มองกลับไปฝั่งไทยแล้วอาลัยอาวร อย่างน้อยที่นั่นผมยังคุยกับคนอื่นรู้เรื่อง(บ้าง)

วิวพระอาทิตย์ตกที่นี่คงจะไม่สวยถ้าวันนี้ผมไม่โชคดีเจอเมฆที่ให้ความร่วมมือกับผมยิ่ง ก้อนเมฆมาเป็นลอนๆ บางๆ ปกคลุมเป็นลวดลายที่สวยงาม แถมเดินมาเจอกับป้ายจราจรเลยจับมาเป็นฉากหน้าเสียเลย กดไปหลายรูปทีเดียวตรงนี้ แล้วผมก็ยืนรอแสง twilight อยู่พักนึง กับฉากเดิมนั่นแหละ

จนทนไม่ไหว ขี้เกียจรอเพราะพระอาทิตย์ก็ยังตกไม่สุด เลยเดินรุดหน้าต่อ ไปได้แสงสุดท้ายเอาในที่ๆ วิวไม่ค่อยสวย แถมทางข้างหน้าก็ดูจะไม่ให้ความหวัง

นึกเสียดายเลยเดินกลับไปถ่ายป้ายจราจรอันเดิม แต่มันก็ไม่สวยเอาเสียแล้ว เลยถ่ายรูปตัวเองปลอบไจไปแทน

ระหว่างทางก็เจอทั้งหวยลาว และน้ำมันเบนซินขายปลีกที่ใส่ในขวดโค้กลิตร มื้อเย็นนี้ผมหากินเอารายทาง เปิดซิงเงินกีบเป็นล้านของผมด้วยการซื้อข้าวเหนียวราวๆ 2 กะติ๊บพร้อมกับข้าว 2 อย่าง รวม 8000 กีบ น้ำเต้าหู้ทรงเครื่อง 3000 ปาท่องโก๋ 2x1000 กล้วยทอด 3x1000 มันทอด 3x1000 ชุดนี้รวม 11000 กีบ เอากลับมากินที่ห้อง เททั้งข้าวเหนียวและกับข้าวลงไปในจาน

คนลาวเค้าใช้มือกินกัน มื้อแรกในลาวผมเลยลองใช้มือกินบ้าง หร่อยไปอีก feel นึง เหมือนกลับสู่ต้นกำเนิดของการกินข้าวในประเทศแถบนี้ ก่อนจะรับวัฒนธรรม-มารยาทของฝรั่งมาใช้เป็นของตนเอง เราชินกับการใช้ช้อนส้อมจนลืมกำพืดการใช้มือกินไป ขนาดข้าวเหนียวยังใช้ส้อมจิ้ม พอจะเช็ดมือก็ทำให้สังเกตว่าทิชชู่ที่นี่แปลกดี มันยืดหยุ่นได้ ดึงแล้วยืดออก ไม่ขาดในทันที

จ้วงมื้อเย็นเสร็จก็ลองขึ้นไปเยี่ยมชมดาดฟ้าของอาคาร ขึ้นมาปุ๊บ โอ้โห! ชิวล์โคตร! มีที่นั่งจิบเบียร์กินลมชมวิวแม่โขง แหงนหน้าดาวก็จรัสฟ้า อากาศที่ห้วยทรายกลางคืนหนาวเท่าปายกลางคืน

น่าเสียดายที่บรรยากาศไม่เหมาะกับการทำกิจกรรมใดๆ คนเดียว เลยลงมาข้างล่างแล้วลองเดินสำรวจเส้นทางทางขวาดูบ้าง หมาลาวส่วนใหญ่จะเตี้ยๆ น่ารักๆ ขี้เล่นๆ

เดินเนิ่บๆ มาเจอลุงแก่ๆ ข้ามถนนมาทัก แกชวนไปชิมเบียร์ลาวกับเพื่อนๆ ที่โต๊ะแก จิบไปก็อร่อยดี นุ่มละมุน แต่แล้วก็ซวยต้องซดหมดแก้ว พอรีบๆ กินมันก็ขมๆ ขึ้นมาบ้าง เราคงไม่เหมาะกับของมึนเมาจริงๆ ถ่ายรูปความทรงจำกับเบียร์ลาวนี้ไว้ แล้วร่ำลาสามภาษา Good night, Au revoir, สะบายดี, see you tomorrow ไอ้เราก็ขอบใจๆ พยักหน้าแล้วเดินกลับมาเพราะดูท่าว่าถ้าเดินต่อไปจะไม่มีอะไร แถมขากลับอาจได้ยกหมดแก้วอีกรอบ

ที่ห้วยทรายมันไม่มีอะไรทำเลยจริงๆ ขนาดเด็กมันยังออกมาวิ่งเล่นกันตอนสองทุ่มครึ่งแหนะ สุดท้ายมาจบเอาที่การเล่นเน็ต สำรวจราคาร้านแรกแปะไว้ 250 kip/min 15,000 kip/hr ลองถามราคาร้านข้างๆ ก็ 50 บาท/ชม. พอๆ กัน แต่เด็กร้านบอกว่าตอนนี้เน็ตอืดๆ เลยปันใจไปร้านแรกซึ่งอยู่ติดๆ กับที่พัก อินเตอร์เน็ตมันแชร์กันแค่สามเครื่อง นั่ง ปุ๊บมีน้ำแก้วนึงมาเสิร์ฟให้ฟรี พร้อมลูกอมในกระปุก เข้าท่าดีทีเดียว

กด sign in MSN ไปไม่ทันไร ฝรั่งข้างๆ ก็จ๊อเรื่อง skype ว่าใช้ไม่ได้ คุยกันลากยาว สรุปว่าแกเป็น journalist หนุ่มจากแถบ scandinavia กำลังจะไปแม่สาย-สามเหลี่ยมทองคำ ไปเขียนบทความขายนสพ.ใหญ่ในนอร์เวย์ ชาร์จราคา $3000 แพงจัง freelance คนนี้ คุยกันได้ลื่นไหลเพราะพี่แกดันมาถามเรื่องการซื้อเลนส์ซื้อกล้องในเมืองไทย เสียเวลาจนแทบไม่ได้เล่นคอม แต่ก็อะนะ...

เสียค่าเน็ต 80 นาที x 250=20,000 กีบ ราวๆ 71 บาท ลาวไม่มี 7-11 "เพื่อนที่รู้ใจ...ใกล้ๆ คุณ" หรืออะไรใกล้เคียงเลย มีแต่โชว์ห่วย เพิ่งรู้ว่าตัวเองเสพติดร้านสะดวกซื้อก็ตอนมันไม่มีให้เข้าไปชิวล์ๆ หยิบแมกกาซีนมาพลิกอ่านนี่แหละ ลาวดูทีวีไทยเยอะเหมือนกัน ฟังเพลงไทยด้วย ร้องกันใหญ่เลย เด็กผู้ชายที่เจอมันยังเต้นให้ดูเลย

กลับขึ้นมาบนห้องก็ต้องฉงนกับถุงปาท่องโก๋ที่มันไปอยู่ตรงพื้นหลืบหัวเตียง แมลงสาบกับมดคงลากจากบนโต๊ะมาถึงนี่ไม่ได้ เดาว่าเป็นหนูแล้วกัน เลยจำต้องเก็บโก๋กับกล้วย+มันทอดลงถังขยะไปซะ มันคงไม่ปลอดภัยที่จะกินแล้วแหละ น่ากลัวจัง เสียดายตังค์ด้วย กินไปอย่างละนิดเอง

การไม่มีทีวีนี่มันก็เงียบเหงาเกินไป โดยเฉพาะตอนยังไม่นอน มาลาวคราวนี้มือถือผมจึงกลายเป็นแค่เครื่องเล่น MP3 กับนาฬิกาปลุกและอุปกรณ์บอกเวลา เปิดเพลงบอย-ป๊อดแล้วสำรวจสภาวะอารมณ์

แรกเริ่มเดิมทีผมไม่ได้คาดหวังอะไรกับลาว แต่พอเดินเปื่อยๆ ตามทางตอนเย็นแล้วคุยกับคนนั้นคนนี้ไม่รู้เรื่องก็เริ่มท้อใจ ว่าตัวเองมาทำอะไรที่นี่ เป็นคนต่างชาติต่างเมืองและเหมือนจะต่างภาษา เหนือก็ไม่ได้ อีสานก็บ่ฮู้ คุยกันบ่เฮ็ดหยังเลยทีนี้ คำว่า alien, foreign, และ home เข้ามาจู่โจมจิตใจให้ห่อเหี่ยว แต่หลังจากนั้นเมื่อผ่านรอยยิ้มและมิตรไมตรีจากคนลาว ผมก็ยิ้มขึ้นมาได้ชนิดน้ำตาจะไหล นี่หรือความสุข แม้แต่หมาลาวยังมาเล่นด้วย แม้บางตัวจะกลัวแล้ววิ่งหนีหรือเห่าไล่ก็ตาม ฉันก็สุขใจเช่นเดียวกับตอนเที่ยวเชียงใหม่

<<< ย้อนกลับ | อ่านต่อ >>>

อาทิตย์	จันทร์	อังคาร	พุธ	พฤหัส	ศุกร์	เสาร์
		ปฏิทิน	ธันวาคม	2550		1
2	3	4	5	6	7	8
9	10	11	12	13-1 13-2	14-1 14-2	15-1 15-2
16-1 16-2	17	18	19	20	21	22
23	24	25	26	27	28	29
30	31			<ปฐมบท>	(เสริม-ภาพ)	[เสริม-ทุน]

อาทิตย์ที่ 9 ธันวาคม 2550

2008-12-05T22:23:00.001+07:00

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว
แต่ลาว อยู่คนเดียว

กลางคืนนอนเกือบตกร่องระหว่างเตียง แบบว่า 3 คน 2 เตียงอะ เช้าตื่นเพราะแนทเปิดทีวี นอนต่อจนเกือบ 10 โมง ใกล้เวลาต้องเช็คเอาท์ก็รีบลุกมาอาบน้ำเก็บของมานั่งรถแดงไปอาเขต กินข้าวกับเพื่อนๆ เป็นมื้อสุดท้ายก่อนร่ำลาพวกเขาที่กำลังจะเดินทางกลับกรุงเทพ

แล้วก็เดินมาถ่ายรูปแผนที่เชียงใหม่

ได้คุยกับชายแปลกหน้าที่มายืนดูแผนที่ เค้าแนะนำเรื่องที่พักให้เดินไปทางวัด ชี้ทิศให้ผมด้วย ผมก็เลยเดินไปอย่างงงๆ หลงๆ ไม่แน่ใจ แต่โชคชะตาก็พามาพบกับ 'บ้านไมตรี' เห็นป้ายบอกมีห้องว่าง ดีใจ ราคา 350 ดูห้องแล้วเอาเลย

ทั้งที่ปวดขี้แต่ก็ยังมานั่งกดดูทีวีแต่ละช่องว่ามีอะไรบ้าง ตลกดีเนอะคนเรา วนครบก็เปิดฟังเสียงเอาไว้แล้วค่อยมานั่งปลดทุกข์ เป้าหมายต่อไปว่าจะไปเช่ามอ'ไซค์ที่ AYA สาขาเชียงใหม่ ซึ่งอยู่แถวสถานีรถไฟ ก็เลยเดินเท้าตามแผนที่จากที่พักไปสถานีรถไฟ ซึ่ง.....ไกลใช่เล่น แถมแดดก็แรงได้ิอีก ส่องกบาลกูอยู่ได้ เมื่อก้าวเท้ามาถึง AYA ความซวยก็บังเกิด... ดันไม่มีมอ'ไซค์ให้เช่า อึ้งไปเลย

หน้าสถานีรถไฟ ถ่ายรูปอย่างระรื่น ก่อนที่จะได้รับฟังข่าวร้าย

ตบเท้าเดินตามถนนเจริญเมืองมาเรื่อยๆ โดยหวังว่าจะเจอร้านเช่ามอ'ไซค์หรือจักรยานใกล้ๆ เดินไปเรื่อยๆ ...

เรื่อยๆ ...

จนถึงถนนท่าแพ เจอร้านในซอย มีจักรยานให้เช่า 50 บาทต่อวัน มีแต่จักรยานสไตล์คุณป้าจ่ายตลาด ถามว่ารุ่นนี้ปั่นขึ้นดอยสุเทพได้ป่าว แบบว่าไฟแรง อยู่คนเดียวแล้วจะทำอะไรก็ทำได้ พี่แกตอบว่ามันก็มีคนเคยทำได้นะ แต่ยากหน่อย แบบว่าจักรยานมันไม่มีเกียร์ ก็เลยเอาก็เอาวะ ตอนนั้นมีไฟ กะว่าทัวร์ มช.เสร็จจะต่อขึ้นดอยสุเทพให้ดูเลย! ก็เลยมัดจำไป 1000 นึง แล้วเราก็มุ่งหน้าปั่นไป มช. เมื่อวานผ่านแวบๆ วันนี้ขอเข้าไปทัวร์ซะหน่อย อยากรู้ว่าเป็นไง เคยไปพงันตามรอยภาพยนตร์เรื่อง เพื่อนสนิท มาแล้ว คราวนี้ขอเป็นมช. บ้างละ

เส้นทางบนฟุตบาทเป็นมิตรกับจักรยานกว่ากทม.เยอะ ที่กรุงเทพพื้นฟุตบาทมักจะไม่เรียบ ไม่รู้ดินมันยวบลงหรือทำกันชุ่ยๆ พอขี่มาถึงหน้ามช. ก็ขอถ่ายรูปซะหน่อย ถึงที่หมายแล้ว!

ปั่นชิวล์ๆ เข้าไปในมหา'ลัย มช.ก็คล้ายๆ ม.เกษตร แต่ไม่งงเส้นทางเท่า ผมก็ขี่ตะลอนไปทั่ว เจออะไรก็ถ่ายไว้ เริ่มจากศาลาธรรมที่มีประตูแดงๆ ต่อมาที่อ่างแก้ว นั่งพักเขียนโปสการ์ดอยู่ใต้ต้นไม้

แล้วโลดแล่นตามเส้นสายผ่านร้านสหกรณ์มช. จนถึงหอนาฬิกา

เลยมานิดก็จ๊ะเอ๋กับงานกีฬาสัตวแพทย์สัมพันธ์ 6 สถาบัน #19 ด้อมๆ มองๆ อยู่สักพักแล้วก็เข้าไปเนียนถ่ายรูปลีดร่วมกับคนอื่นๆ เขาเฉยเลย แหม้...ไม่ว่าจะแพทย์คนหรือแพทย์สัตว์ก็หน้าตาดีกันทั้งนั้นเรย

พอลีดเต้นกันเสร็จก็เคลื่อนตัวต่อ ไปเจอนิทรรศการแปลงสาธิตเกษตรของคณะเกษตร ว้าว! โชคดีจริงๆ วันนี้มช.มีอะไรให้ถ่ายเยอะจัง จอดจักรยานให้เป็นระเบียบเรียบร้อยก็ตรงดิ่งเข้าไปถ่ายดอกไม้

ถ่ายไปถ่ายมาจนมีคู่สวีทขอให้ถ่ายรูปให้ คงเป็นผลจากการสะพายกล้องสองตัวอยู่บนไหล่

หลังจากนั้นก็ถามเจ้าหน้าที่จราจรในมหา'ลัยว่าศูนย์ไปรษณีย์ไปทางไหน จะได้ส่งโปสการ์ดไปหาคนพิเศษคนนั้น จากที่เดียวกับที่เธอเคยส่งโปสการ์ดมาหาผมนั่นแหละ จะว่าไป การเดินทางฉายเดี่ยวของผมในครั้งนี้ก็มีเธอเป็นต้นเหตุ เป็นแรงบันดาลใจที่ทำให้ผมไม่ย่อท้อต่อความตั้งใจที่จะทำให้เธออิจฉาให้ได้!

แต่ถึงจะมีความมุ่งมั่นแค่ไหน มันก็ไม่ได้หมายความว่าโชคจะเข้าข้าง เพราะผมหลงทางปั่นไปโผล่ที่ปั๊มปตท. อยู่ทางทิศใต้ของม. สุดท้ายต้องวกกลับมาหน้าม. ฝั่งห้วยแก้ว แล้วดูแผนที่ที่เสือกไม่ถ่ายรูปไว้ตั้งแต่ต้น ต้องลำบากหลงทางเสียก่อนให้เป็นบทเรียนอันล้ำค่า คราวหน้าผมจะถ่ายรูปแผนที่ไว้อย่างแน่นอน!

ดูแผนที่ปุ๊บ แปบเดียวก็ไปถึงตู้ไปรษณีย์สีแดงๆ ปั๊บ

ช่วงนี้ก็ใกล้มืดแล้ว เลยปั่นไปดูพระอาทิตยตกแถวอ่างแก้วเผื่อมันจะสวย ...แต่มันก็ไม่เป็นเช่นนั้น มีหนุ่มๆ สาวๆ มารอชมปรากฏการณ์ตะวันลับฟ้าอยู่หลายคนเหมือนกัน ส่วนผมเดินดุ่ยๆ ด้วยความผิดหวังเล็กน้อย ก่อนที่ก็ได้ทำหน้าที่อาสาถ่ายรูปให้สามสาว

แล้วก็ปั่นออกม. มันมืดแล้วก็เลยไม่สามารถปั่นขึ้นดอยได้ เลยปั่นกลับ ถีบมาหน่อยเจอร้านเน็ตใหญ่ๆ ดูดีแต่ไม่มีบริการเผาซีดี แบบว่าเม็มกล้องใกล้เต็มแล้ว ปั่นต่อมาที่ตลาดนัดตอนกลางคืนกาดรินคำ เงียบๆ สงสัยไปถนนคนเดินกันหมด ตอนรอข้ามถนนที่สี่แยกไฟแดงผมก็สังเกตอะไรบางอย่าง ที่รถติดในเชียงใหม่นั้นไม่ใช่อะไร ติดไฟแดงนานนี่เอง พี่ตำรวจแกชิวล์เปิดไฟเขียวให้ทางนึงนานๆ แทบหมดรถทางนั้นถึงจะขึ้นแดง

ปั่นต่อมาหน้า 12 ห้วยแก้ว เจอร้านเน็ตชั่วโมงละ 20 เผารูปลง DVD แผ่นละ 100 เลยจัดการยักย้ายถ่ายเทข้อมูลพร้อมเล่นเอ็มไปพลางๆ แล้วก็ข้ามมาห้างเซ็นทรัลกาดสวนแก้ว เดินสำรวจหน่อย โรงหนัง vista ที่นี่ค่อนข้างเชยสุดๆ อันนี้ดูจากสภาพภายนอกนะ

ปั่นต่อจนมาถึงถนนคนเดิน แต่มันไม่มีที่ให้จอดจักรยานอะ เลยต้องปั่นอ้อมๆ ไปหาที่ทางหลักแหล่งที่เหมาะสมแก่การจอด ปั่นจนมาถึงต้นสายของถนนคนเดินก็ยังไม่เจอ จนอ้อมวนไปอีกด้าน ได้ที่จอดเอา ณ เสาไฟฟ้าในซอยเล็กๆ ที่ติดกับถนนคนเดิน เสียเวลาเดินไปใช่ย่อย

เริ่มต้นการเดินด้วยการมุ่งหน้าไปยังต้นสายของถนน เห็นที่ประตูท่าแพมีคนถ่ายรูปอยู่ด้านบนกำแพง เลยว่าจะหาทางขึ้นไปถ่ายบ้าง แต่แค่เดินผ่านประตูเข้ามาเท่านั้น โอ้โห! โชคดีของผมจริงๆ เพราะอีกฝั่งของกำแพงนั้นได้จัดแสดงโคมไฟไว้เป็นร้อยๆ เรียงตัวกันสวยงามยิ่งนัก มีห้อยเป็นต้นไม้ด้วย ถ่ายรูปสนุกมืออีกแล้วสิเรา...

วกกลับเข้าเป้าหมายหลัก ถนนคนเดินวันอาทิตย์นี้ยาวกว่าของวันเสาร์อย่างมาก แถมเลิกเร็วอีกต่างหาก 23.00 น. เอง เลยต้องรีบๆ เดินจะได้ครบๆ ซึ่งน่องเหล็กผมก็พิชิตความท้าท้ายเล็กๆ นี้ไว้ได้ สาวๆ ที่นี่สวยอย่างธรรมชาติดีจัง จากที่อยู่กรุงเทพมองสาวที่ไหนก็ไม่สวยถูกใจสักคน เพราะล้วนเติมแต่งด้วยเครื่องสำอาง มาเชียงใหม่มองไปไหนก็มีแต่สาวสวยเพราะหน้าตาตามธรรมชาติเสียเป็นส่วนใหญ่ ไม่รู้เป็นเพราะแสงมันส้มๆ สลัวๆ หรือเปล่า แต่ช่วงวันหยุดยาวอย่างนี้ จะรู้ได้ไงว่าที่ผมเห็นนั่นมันคนเชียงใหม่ทั้งหมด...

เพลินตาอยู่ไม่นานพอจะกลับดั๊นมาเจอเรื่องที่ทำให้เครียด เพราะนาฬิกามือถือบ่งบอกว่ามันเลยเวลาคืนจักรยานไปแล้ว ดันลืมไปว่าร้านมันก็มีเวลาปิดของมันซึ่งไม่ใช่ห้าทุ่ม-เที่ยงคืนแน่ๆ ไปคืน(จักรยาน)คืนนี้ไม่ทันละ พรุ่งนี้เช้าร้านเปิดตอน 8.00 น. รถไปเชียงของตูออก 8.30 น. น่าเครียดปะล่ะ ระยะทางจากที่พักไปร้านจักรยานก็ไม่ได้ใกล้ๆ สุดท้ายทำอะไรไม่ได้ ก็เลยได้ปั่นจักรยานกลับที่พักท่ามกลางความอ้างว้างและเปล่าเปลี่ยว อากาศก็หนาวเหน็บ สร้างอารมณ์เคว้งเต้งได้ทีเดียวเชียว

<<< ย้อนกลับ | อ่านต่อ >>>

อาทิตย์	จันทร์	อังคาร	พุธ	พฤหัส	ศุกร์	เสาร์
		ปฏิทิน	ธันวาคม	2550		1
2	3	4	5	6	7	8
9	10	11	12	13-1 13-2	14-1 14-2	15-1 15-2
16-1 16-2	17	18	19	20	21	22
23	24	25	26	27	28	29
30	31			<ปฐมบท>	(เสริม-ภาพ)	[เสริม-ทุน]

RaVe SpaCe

ปฐมบท

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว แต่ลาว อยู่คนเดียว

Trip Costs

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว แต่ลาว อยู่คนเดียว

จันทร์ที่ 17 ธันวาคม 2550

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว แต่ลาว อยู่คนเดียว

อาทิตย์ที่ 16 ธันวาคม 2550 (ตอนที่ 2)

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว แต่ลาว อยู่คนเดียว

อาทิตย์ที่ 16 ธันวาคม 2550 (ตอนที่ 1)

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว แต่ลาว อยู่คนเดียว

เสาร์ที่ 15 ธันวาคม 2550 (ตอนที่ 2)

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว แต่ลาว อยู่คนเดียว

เสาร์ที่ 15 ธันวาคม 2550 (ตอนที่ 1)

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว แต่ลาว อยู่คนเดียว

ศุกร์ที่ 14 ธันวาคม 2550 (ตอนที่ 2)

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว แต่ลาว อยู่คนเดียว

ศุกร์ที่ 14 ธันวาคม 2550 (ตอนที่ 1)

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว แต่ลาว อยู่คนเดียว

พฤหัสบดีที่ 13 ธันวาคม 2550 (ตอนที่ 2)

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว แต่ลาว อยู่คนเดียว

พฤหัสบดีที่ 13 ธันวาคม 2550 (ตอนที่ 1)

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว แต่ลาว อยู่คนเดียว

พุธที่ 12 ธันวาคม 2550

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว แต่ลาว อยู่คนเดียว

อังคารที่ 11 ธันวาคม 2550

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว แต่ลาว อยู่คนเดียว

จันทร์ที่ 10 ธันวาคม 2550

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว แต่ลาว อยู่คนเดียว

อาทิตย์ที่ 9 ธันวาคม 2550

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว แต่ลาว อยู่คนเดียว

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว
แต่ลาว อยู่คนเดียว

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว
แต่ลาว อยู่คนเดียว

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว
แต่ลาว อยู่คนเดียว

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว
แต่ลาว อยู่คนเดียว

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว
แต่ลาว อยู่คนเดียว

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว
แต่ลาว อยู่คนเดียว

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว
แต่ลาว อยู่คนเดียว

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว
แต่ลาว อยู่คนเดียว

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว
แต่ลาว อยู่คนเดียว

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว
แต่ลาว อยู่คนเดียว

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว
แต่ลาว อยู่คนเดียว

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว
แต่ลาว อยู่คนเดียว

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว
แต่ลาว อยู่คนเดียว

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว
แต่ลาว อยู่คนเดียว

ปายเป็นหมู่ สู่ความหนาว
แต่ลาว อยู่คนเดียว